2 രാജാക്കന്മാർ 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹പ്രവാചകസംഘം എലീശയോടു പറഞ്ഞു: “നോക്കൂ, അങ്ങയുടെ പരിപാലനയിൽ ഞങ്ങൾ വസിക്കുന്ന ഈ സ്ഥലം ഞങ്ങൾക്ക് ഏറെ ഇടുങ്ങിയതായിരിക്കുന്നു.

²ഞങ്ങൾ യോർദാനിലേക്കു ചെന്ന് ഓരോരുത്തരും ഓരോ തടി എടുത്ത് അവിടെ ഞങ്ങൾക്കു വസിക്കാൻ ഒരു സ്ഥലം പണിയട്ടെ.” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “പോകുവിൻ.”

³അവരിൽ ഒരുവൻ പറഞ്ഞു: “ദയവായി അങ്ങയുടെ ദാസന്മാരോടുകൂടെ വരാൻ തയ്യാറാകണമേ.” അദ്ദേഹം മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ വരാം.”

⁴അങ്ങനെ അദ്ദേഹം അവരോടുകൂടെ പോയി. അവർ യോർദാനിൽ എത്തി മരങ്ങൾ വെട്ടിത്തുടങ്ങി. ⁵ഒരുവൻ ഒരു തടി വെട്ടിവീഴ്ത്തുമ്പോൾ കോടാലിയുടെ ഇരുമ്പ് വെള്ളത്തിൽ വീണു. അവൻ നിലവിളിച്ചു: “അയ്യോ, എന്റെ യജമാനനേ! അത് കടം വാങ്ങിയതായിരുന്നു!”

⁶നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ പുരുഷൻ ചോദിച്ചു: “അത് എവിടെ വീണു?” ആ മനുഷ്യൻ സ്ഥലം എലീശയ്ക്കു കാണിച്ചുകൊടുത്തു. എലീശ ഒരു കോൽ മുറിച്ച് അവിടെ എറിഞ്ഞ് ആ ഇരുമ്പ് പൊന്തിവരുമാറാക്കി. ⁷“അത് എടുത്തുകൊള്ളുക” എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അപ്പോൾ ആ മനുഷ്യൻ കൈ നീട്ടി അത് എടുത്തു.

പിതാവിന്റെ അഗ്നിസൈന്യം എലീശയെ കാക്കുന്നു

⁸അരാമിലെ രാജാവ് ഇസ്രായേലിനോടു യുദ്ധം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം തന്റെ ഭൃത്യന്മാരോട് ആലോചിച്ചു: “ഇന്ന ഇന്ന സ്ഥലത്തായിരിക്കും എന്റെ പാളയം.”

⁹നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ പുരുഷൻ ഇസ്രായേൽ രാജാവിന് മുന്നറിയിപ്പു നൽകി: “ഈ സ്ഥലം കടന്നുപോകരുത്—അരാമ്യർ അവിടേക്ക് ഇറങ്ങിവരുന്നുണ്ട്.” ¹⁰അങ്ങനെ ഇസ്രായേൽ രാജാവ്, നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ പുരുഷൻ പേരുപറഞ്ഞ് മുന്നറിയിപ്പു നൽകിയ സ്ഥലത്തേക്ക് ആളയച്ചു; അവിടെ രാജാവ് തന്നെത്തന്നെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു—ഒന്നോ രണ്ടോ തവണയല്ല. ¹¹ഇതുനിമിത്തം അരാമിലെ രാജാവ് ക്രുദ്ധനായി. അദ്ദേഹം തന്റെ ഭൃത്യന്മാരെ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു: “നമ്മുടെ കൂട്ടത്തിൽ ആരാണ് ഇസ്രായേൽ രാജാവിന്റെ പക്ഷം ചേർന്നിരിക്കുന്നതെന്ന് നിങ്ങൾ എന്നോടു പറയുകയില്ലേ?”

¹²അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൃത്യന്മാരിൽ ഒരുവൻ പറഞ്ഞു: “ആരുമില്ല, എന്റെ യജമാനനായ രാജാവേ. അങ്ങ് അങ്ങയുടെ ശയനമുറിയിൽ സംസാരിക്കുന്ന വാക്കുകൾ ഇസ്രായേലിലെ പ്രവാചകനായ എലീശ ഇസ്രായേൽ രാജാവിനെ അറിയിക്കുന്നു.”

¹³“അവൻ എവിടെയുണ്ടെന്നു ചെന്നു നോക്കുവിൻ; ഞാൻ ആളയച്ച് അവനെ പിടികൂടട്ടെ” എന്ന് രാജാവു പറഞ്ഞു. “അവൻ ദോഥാനിലുണ്ട്” എന്ന് വിവരം തിരികെ വന്നു.

¹⁴അദ്ദേഹം കുതിരകളെയും രഥങ്ങളെയും വലിയ സൈന്യത്തെയും അവിടേക്ക് അയച്ചു; അവർ രാത്രിയിൽ വന്ന് നഗരം വളഞ്ഞു. ¹⁵നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ പുരുഷന്റെ ഭൃത്യൻ അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റു പുറത്തുചെന്നു—കുതിരകളോടും രഥങ്ങളോടുംകൂടിയ ഒരു സൈന്യം നഗരം വളഞ്ഞിരുന്നു. “അയ്യോ, എന്റെ യജമാനനേ! നാം എന്തു ചെയ്യും?” എന്ന് ആ ഭൃത്യൻ പറഞ്ഞു.

¹⁶“ഭയപ്പെടേണ്ട” എന്ന് അദ്ദേഹം മറുപടി പറഞ്ഞു, “അവരുടെ പക്ഷത്തുള്ളവരെക്കാൾ നമ്മുടെ പക്ഷത്തുള്ളവർ അധികമാണ്.” ¹⁷എലീശ പ്രാർഥിച്ചു: “എന്റെ പിതാവേ, കാണുവാൻ തക്കവണ്ണം ഇവന്റെ കണ്ണുകൾ തുറക്കണമേ.” അപ്പോൾ നമ്മുടെ പിതാവ് ആ യുവാവിന്റെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു: എലീശയ്ക്കു ചുറ്റും അഗ്നിമയമായ കുതിരകളാലും രഥങ്ങളാലും നിറഞ്ഞ പർവതം അവൻ കണ്ടു. ¹⁸അരാമ്യർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നപ്പോൾ എലീശ നമ്മുടെ പിതാവിനോടു പ്രാർഥിച്ചു: “ഈ ജനത്തെ അന്ധതകൊണ്ടു ബാധിക്കണമേ.” അപ്പോൾ എലീശ പറഞ്ഞതുപോലെ അവിടുന്ന് അവരെ അന്ധതകൊണ്ടു ബാധിച്ചു.

¹⁹എലീശ പറഞ്ഞു: “ഇതല്ല വഴി, ഇതല്ല നഗരവും. എന്നെ അനുഗമിക്കുവിൻ—നിങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ അടുത്തേക്ക് ഞാൻ നിങ്ങളെ നയിക്കാം.” പിന്നീട് അദ്ദേഹം അവരെ ശമര്യയിലേക്കു നയിച്ചു. ²⁰അവർ ശമര്യയിൽ പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ എലീശ പറഞ്ഞു: “എന്റെ പിതാവേ, ഇവർ കാണേണ്ടതിന് ഇവരുടെ കണ്ണുകൾ തുറക്കണമേ.” അപ്പോൾ നമ്മുടെ പിതാവ് അവരുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു, അവർ കണ്ടു—അവർ ശമര്യയ്ക്കുള്ളിലായിരുന്നു.

²¹അവരെ കണ്ടപ്പോൾ ഇസ്രായേൽ രാജാവ് എലീശയോടു പറഞ്ഞു: “എന്റെ പിതാവേ, ഞാൻ ഇവരെ കൊല്ലണമോ? ഞാൻ ഇവരെ കൊല്ലണമോ?”

²²അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “അവരെ കൊല്ലരുത്. അങ്ങയുടെ വാളുകൊണ്ടും വില്ലുകൊണ്ടും പിടികൂടിയവരെ അങ്ങ് കൊല്ലുമോ? അവർക്കു തിന്നാനും കുടിക്കാനും അപ്പവും വെള്ളവും കൊടുക്കുക; എന്നിട്ട് അവർ തങ്ങളുടെ യജമാനന്റെ അടുത്തേക്കു പോകട്ടെ.”

²³അദ്ദേഹം അവർക്കായി വലിയൊരു വിരുന്നൊരുക്കി; അവർ തിന്നുകുടിച്ചശേഷം അദ്ദേഹം അവരെ തങ്ങളുടെ യജമാനന്റെ അടുത്തേക്ക് അയച്ചു. അരാമ്യ കവർച്ചക്കാർ പിന്നെ ഇസ്രായേൽ ദേശത്തേക്കു വന്നില്ല.

ഉപരോധവും ക്ഷാമവും ശമര്യയെ തകർക്കുന്നു

²⁴പിന്നീട് അരാമിലെ രാജാവായ ബെൻ-ഹദദ് തന്റെ സൈന്യത്തെ മുഴുവൻ ഒന്നിച്ചുകൂട്ടി പുറപ്പെട്ട് ശമര്യയെ ഉപരോധിച്ചു. ²⁵ഉപരോധകാലത്ത് ശമര്യയിൽ കഠിനമായ ക്ഷാമം ഉണ്ടായി; ഒടുവിൽ ഒരു കഴുതയുടെ തല എൺപതു വെള്ളിക്കാശിനും കാൽക്കാബ് പ്രാവിൻ കാഷ്ഠം അഞ്ചു വെള്ളിക്കാശിനും വിറ്റുപോയി. ^a a v25 കാബ് എന്നത് ഏകദേശം ഒരു ക്വാർട്ടോളം വരുന്ന ഒരു ചെറിയ ഉണങ്ങിയ അളവായിരുന്നു; അതിനാൽ കാബിന്റെ നാലിലൊന്ന് എന്നത് ആഹാരത്തിന്റെ അതിദയനീയമായ ഒരു തുണ്ടുമാത്രമായിരുന്നു. ²⁶ഇസ്രായേൽ രാജാവ് മതിലിന്മേൽകൂടി കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഒരു സ്ത്രീ നിലവിളിച്ചു: “എന്റെ യജമാനനായ രാജാവേ, എന്നെ സഹായിക്കണമേ!”

²⁷അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ പിതാവ് നിന്നെ സഹായിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ നിനക്ക് എവിടെനിന്നു സഹായം കണ്ടെത്തും? മെതിക്കളത്തിൽനിന്നോ? മുന്തിരിച്ചക്കിൽനിന്നോ?” ²⁸രാജാവു ചോദിച്ചു: “നിനക്ക് എന്തു പറ്റി?” അവൾ പറഞ്ഞു: “ഈ സ്ത്രീ എന്നോടു പറഞ്ഞു: ‘നിന്റെ മകനെ ഇന്നു തിന്നാൻ തരുക; നാളെ നമുക്ക് എന്റെ മകനെ തിന്നാം.’

²⁹അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ എന്റെ മകനെ പുഴുങ്ങി തിന്നു. പിറ്റേന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു: ‘ഇനി നമുക്കു തിന്നാൻ നിന്റെ മകനെ തരുക,’ എന്നാൽ അവൾ അവനെ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചു.”

³⁰ആ സ്ത്രീയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ രാജാവ് തന്റെ വസ്ത്രം കീറി; അദ്ദേഹം മതിലിന്മേൽകൂടി കടന്നുപോകുമ്പോൾ അകത്ത് തന്റെ ദേഹത്തു ചാക്കുശീല ധരിച്ചിരിക്കുന്നത് ജനം കണ്ടു. ³¹അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “ശാഫാത്തിന്റെ മകനായ എലീശയുടെ തല ഇന്ന് അവന്റെമേൽ നിൽക്കുന്നെങ്കിൽ നമ്മുടെ പിതാവ് എന്നെ കഠിനമായി ശിക്ഷിക്കട്ടെ, അതിലധികവും ചെയ്യട്ടെ!”

³²എലീശ തന്റെ വീട്ടിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു, മൂപ്പന്മാർ അദ്ദേഹത്തോടുകൂടെ ഇരുന്നിരുന്നു. രാജാവ് തനിക്കു മുമ്പായി ഒരാളെ അയച്ചിരുന്നു; എന്നാൽ ദൂതൻ എത്തുംമുമ്പ് എലീശ മൂപ്പന്മാരോടു പറഞ്ഞു: “എന്റെ തല വെട്ടിക്കളയാൻ ഈ കൊലപാതകിയുടെ മകൻ ആളയയ്ക്കുന്നത് കണ്ടുവോ? നോക്കുവിൻ, അവൻ വരുമ്പോൾ വാതിൽ അടച്ച് അവന്റെനേരെ അത് മുറുക്കിപ്പിടിക്കുവിൻ. അവന്റെ പിന്നാലെ അവന്റെ യജമാനന്റെ കാലടിയൊച്ച ഇല്ലയോ?”

³³അദ്ദേഹം അവരോടു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ ദൂതൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. രാജാവു പറഞ്ഞു: “ഈ അനർഥം നമ്മുടെ പിതാവിൽനിന്നുള്ളതാണ്. ഇനിയും നമ്മുടെ പിതാവിനായി ഞാൻ എന്തിനു കാത്തിരിക്കണം?”