2 రాజులు 6

6 ¹ప్రవక్తల సమూహము ఎలీషాతో ఇట్లనెను, "చూడుము, నీ సంరక్షణలో మేము నివసించు స్థలము మాకు మరీ ఇరుకుగా ఉన్నది.

²మేము యొర్దానుకు వెళ్లి, ఒక్కొక్కరు ఒక్కొక్క దూలమును తీసికొని, అక్కడ మాకు నివసించుటకు ఒక స్థలమును కట్టుకొనెదము." అందుకు అతడు, "వెళ్లుడి" అనెను.

³వారిలో ఒకడు, "దయచేసి నీ దాసులతో కూడ వచ్చుటకు ఇష్టపడుము" అనెను. అతడు, "నేను వచ్చెదను" అని జవాబిచ్చెను.

⁴కావున అతడు వారితో కూడ వెళ్లెను. వారు యొర్దానుకు వచ్చి చెట్లను నరుకుటకు మొదలుపెట్టిరి. ⁵ఒకడు ఒక దూలమును నరుకుచుండగా, గొడ్డలి తల నీటిలో పడిపోయెను. అతడు, "అయ్యో నా యజమానీ! అది అరువు తెచ్చినదే!" అని కేకవేసెను.

⁶మన తండ్రి మనుష్యుడు, "అది ఎక్కడ పడెను?" అని అడిగెను. ఆ మనుష్యుడు ఎలీషాకు ఆ స్థలమును చూపించెను. ఎలీషా ఒక కఱ్ఱను నరికి, దానిని అక్కడ వేసి, ఆ ఇనుమును తేలునట్లు చేసెను. ⁷"దాన్ని తీసికొనుము" అని అతడు చెప్పెను. కావున ఆ మనుష్యుడు తన చేయి చాచి దాన్ని తీసికొనెను.

తండ్రి యొక్క అగ్నిమయ సైన్యము ఎలీషాను కాపాడును

⁸అరాము రాజు ఇశ్రాయేలుతో యుద్ధము చేయుచుండెను. అతడు తన సేవకులతో ఆలోచించి, "నా శిబిరము ఫలానా ఫలానా స్థలములో ఉండును" అనెను.

⁹మన తండ్రి మనుష్యుడు ఇశ్రాయేలు రాజును ఇట్లు హెచ్చరించెను, "ఈ స్థలమును దాటి వెళ్లవద్దు—అరామీయులు అక్కడికి దిగివచ్చుచున్నారు." ¹⁰కావున ఇశ్రాయేలు రాజు మన తండ్రి మనుష్యుడు పేర్కొన్న స్థలమునకు వర్తమానము పంపి, హెచ్చరించెను; అతడు అక్కడ తన్ను తాను కాపాడుకొనెను—ఒక్కసారి కాదు, రెండుసార్లు కాదు. ¹¹ఇందుకు అరాము రాజు మనస్సు కలవరపడెను. అతడు తన సేవకులను పిలిపించి, "మనలో ఎవరు ఇశ్రాయేలు రాజు పక్షమున ఉన్నారో మీరు నాకు చెప్పరా?" అని అడిగెను.

¹²అతని సేవకులలో ఒకడు, "ఎవరును కాదు, నా యజమానీ రాజా. ఇశ్రాయేలులో ప్రవక్తయైన ఎలీషా, నీవు నీ పడకగదిలో పలుకు మాటలను ఇశ్రాయేలు రాజుకు తెలియజేయును" అనెను.

¹³"వెళ్లి అతడు ఎక్కడ ఉన్నాడో చూడుడి, నేను మనుష్యులను పంపి అతనిని పట్టుకొనునట్లు" అని రాజు చెప్పెను. "అతడు దోతానులో ఉన్నాడు" అని వర్తమానము తిరిగి వచ్చెను.

¹⁴అతడు గుఱ్ఱములను, రథములను, గొప్ప సైన్యమును అక్కడికి పంపెను; వారు రాత్రివేళ వచ్చి పట్టణమును చుట్టుముట్టిరి. ¹⁵మన తండ్రి మనుష్యుని సేవకుడు ప్రాతఃకాలమున లేచి బయటికి వెళ్లగా—గుఱ్ఱములతోను రథములతోను ఒక సైన్యము పట్టణమును చుట్టుముట్టియుండెను. "అయ్యో నా యజమానీ! మనమేమి చేయుదుము?" అని ఆ సేవకుడు అనెను.

¹⁶"భయపడవద్దు" అని అతడు జవాబిచ్చెను, "వారితో ఉన్నవారికంటె మనతో ఉన్నవారు ఎక్కువమంది." ¹⁷ఎలీషా ప్రార్థించి, "నా తండ్రీ, దయచేసి ఇతడు చూచునట్లు ఇతని కన్నులు తెరువుము" అనెను. అప్పుడు మన తండ్రి ఆ యువకుని కన్నులు తెరచెను: ఎలీషా చుట్టు అగ్నిమయమైన గుఱ్ఱములతోను రథములతోను నిండియున్న ఆ కొండను అతడు చూచెను. ¹⁸అరామీయులు అతని వద్దకు దిగివచ్చుచుండగా, ఎలీషా మన తండ్రికి ప్రార్థించి, "దయచేసి ఈ జనులను గ్రుడ్డితనముతో కొట్టుము" అనెను. కావున ఎలీషా చెప్పిన ప్రకారము ఆయన వారిని గ్రుడ్డితనముతో కొట్టెను.

¹⁹ఎలీషా, "ఇది మార్గము కాదు, ఇది పట్టణమును కాదు. నా వెంట రండి—మీరు వెదకుచున్న మనుష్యుని వద్దకు నేను మిమ్మును నడిపించెదను" అనెను. అప్పుడు అతడు వారిని షోమ్రోనుకు నడిపించెను. ²⁰వారు షోమ్రోనులో ప్రవేశించినప్పుడు, ఎలీషా, "ఓ నా తండ్రీ, వీరు చూచునట్లు వీరి కన్నులు తెరువుము" అనెను. అప్పుడు మన తండ్రి వారి కన్నులు తెరచెను, వారు చూచిరి—వారు షోమ్రోను లోపల ఉండిరి.

²¹వారిని చూచి ఇశ్రాయేలు రాజు ఎలీషాతో, "నా తండ్రీ, నేను వీరిని చంపుదునా? నేను వీరిని చంపుదునా?" అనెను.

²²అతడు, "వీరిని చంపవద్దు. నీ ఖడ్గముచేతను విల్లుచేతను చెరపట్టినవారిని నీవు చంపుదువా? వారు తిని త్రాగునట్లు వారికి ఆహారమును నీళ్లను ఇచ్చి, తరువాత వారి యజమానుని వద్దకు వారిని పంపివేయుము" అనెను.

²³అతడు వారికి గొప్ప విందు సిద్ధపరచెను; వారు తిని త్రాగిరి, అటుపిమ్మట అతడు వారిని వారి యజమానుని వద్దకు పంపివేసెను. అరామీయ దోపిడీగాండ్రు ఇక ఇశ్రాయేలు దేశములోనికి రాలేదు.

ముట్టడి, కరవు షోమ్రోనును నలగగొట్టును

²⁴ఆ తరువాత అరాము రాజైన బెన్హదదు తన సైన్యమంతటిని సమకూర్చి, పైకి కదలి, షోమ్రోనును ముట్టడించెను. ²⁵ఆ ముట్టడి కాలములో షోమ్రోనులో తీవ్రమైన కరవు కలిగెను; చివరకు గాడిద తల ఎనుబది వెండి నాణెములకును, పావు కబ్బు గువ్వల రెట్టలు అయిదు వెండి నాణెములకును అమ్ముడుపోయెను. ^a a v25 కబ్బు అనునది ఒక చిన్న ధాన్యపు కొలత, సుమారు ఒక క్వార్టు; కావున పావు కబ్బు అనగా ప్రాణాపాయస్థితిలోని కొంచెపాటి ఆహారపు ముక్క. ²⁶ఇశ్రాయేలు రాజు గోడ వెంబడి వెళ్లుచుండగా, ఒక స్త్రీ, "నా యజమానీ రాజా, నాకు సహాయము చేయుము!" అని కేకవేసెను.

²⁷అతడు, "మన తండ్రి నీకు సహాయము చేయనియెడల, నేను నీకు సహాయము ఎక్కడ దొరకించగలను? నూర్పిడి కళ్లమునుండియా? గానుగనుండియా?" అనెను. ²⁸"నీకేమి కష్టము వచ్చినది?" అని రాజు అడిగెను. ఆమె, "ఈ స్త్రీ నాతో, 'ఈ దినమున తినుటకు నీ కుమారుని ఇమ్ము; రేపు నా కుమారుని తినెదము' అని చెప్పెను.

²⁹కావున మేము నా కుమారుని ఉడకబెట్టి తినివేసితిమి. మరుసటి దినమున నేను, 'మనము తినుటకు నీ కుమారుని ఇమ్ము' అని చెప్పితిని, గాని ఆమె వానిని దాచిపెట్టెను" అనెను.

³⁰ఆ స్త్రీ మాటలు విని రాజు తన వస్త్రములను చింపుకొనెను; అతడు గోడ వెంబడి వెళ్లుచుండగా, అతని లోపల చర్మముపై గోనెపట్ట ఉండుట జనులు చూచిరి. ³¹అతడు, "షాపాతు కుమారుడైన ఎలీషా తల ఈ దినమున అతనిపైన నిలిచియుండినయెడల, మన తండ్రి నన్ను శిక్షించునుగాక, అంతకంటె ఎక్కువగా చేయునుగాక!" అనెను.

³²ఎలీషా తన యింటిలో కూర్చుండియుండెను, పెద్దలు అతనితో కూడ కూర్చుండియుండిరి. రాజు తనకంటె ముందుగా ఒక మనుష్యుని పంపెను, గాని ఆ దూత రాకముందే, ఎలీషా పెద్దలతో, "ఈ నరహంతకుని కుమారుడు నా తలను తీసివేయుటకు పంపుచున్నాడని చూచితిరా? చూడుడి, అతడు వచ్చినప్పుడు తలుపు మూసి, దానిని అతనికి ఎదురుగా బిగపట్టుడి. అతని వెనుక అతని యజమానుని అడుగుల చప్పుడు వినబడుటలేదా?" అనెను.

³³అతడు ఇంకను వారితో మాటలాడుచుండగానే, ఆ దూత అతని వద్దకు దిగివచ్చెను. రాజు, "ఈ ఆపద మన తండ్రి నుండి వచ్చినది. ఇక మన తండ్రి కొరకు ఎందుకు కనిపెట్టవలెను?" అనెను.