2 Para Raja 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹Para anggota pakumpulane para nabi padha matur marang Nabi Elisa: “Lah, panggenan ingkang kawula sami enggeni wonten ing sangandhaping pangreksa panjenengan punika rupeg sanget tumrap kawula sadaya.

²Kawula sami badhe dhateng Bengawan Yarden, saben tiyang mendhet satunggal glondhongan kajeng, lan sami yasa papan padunungan wonten ing ngriku.” Pangandikane Nabi Elisa: “Padha lungaa.”

³Salah sawijining wong mau matur: “Mugi panjenengan kersaa tindak sesarengan kaliyan para abdi panjenengan.” Wangsulane Nabi Elisa: “Iya, aku lunga.”

⁴Nabi Elisa banjur tindak bareng karo wong-wong mau. Satekane ing Bengawan Yarden, banjur padha wiwit negor kayu. ⁵Nalika salah sawijine negor glondhongan, mata wadunge tiba ing banyu. Wong mau banjur bengok-bengok: “Adhuh, bendara kula! Punika barang silihan!”

⁶Abdine Rama kita ndangu: “Tibane ana ing ngendi?” Wong mau banjur nuduhake panggonane marang Nabi Elisa. Nabi Elisa tumuli negor kayu, dicemplungake ing kono, temah wesi mau kumambang. ⁷Pangandikane: “Jupuken metu.” Wong mau banjur ngulungake tangane lan njupuk wesi mau.

Wadyabala Geni Kagungane Rama kita Njaga Nabi Elisa

⁸Nalika iku ratu ing Aram perang nglawan Israel. Panjenengane ngrembug karo para abdine: “Pakemahanku bakal ana ing panggonan anu lan anu.”

⁹Abdine Rama kita banjur ngelikake marang ratu ing Israel: “Aja ngliwati panggonan iku, awit wong Aram lagi padha mudhun mrono.” ¹⁰Mulane ratu ing Israel kongkonan wong menyang panggonan kang wis dituduhake dening abdine Rama kita, kang wis ngelikake marang panjenengane; temah ana ing kono panjenengane njaga awake—ora mung sepisan, ora mung pindho. ¹¹Ratu ing Aram banget dukane ing bab iku. Panjenengane nimbali para abdine, banjur ndangu: “Apa kowe ora gelem ngandhani aku, sapa ing antarane kita kang ngrewangi ratu ing Israel?”

¹²Salah sawijine abdine munjuk: “Boten wonten, dhuh gusti kawula Sang Prabu. Nabi Elisa, nabi ing tanah Israel, ngaturi pirsa dhateng ratu ing Israel bab tembung-tembung ingkang panjenengan ngandikakaken wonten ing kamar peturon panjenengan.”

¹³“Padha lungaa, deloken dheweke ana ing ngendi,” pangandikane Sang Prabu, “supaya aku bisa kongkonan wong nyekel dheweke.” Banjur ana kabar bali: “Panjenenganipun wonten ing Dotan.”

¹⁴Sang Prabu banjur ngirimake jaran, kreta perang, lan wadyabala kang gedhe mrono; tekane ing wayah bengi, banjur padha ngepung kutha mau. ¹⁵Baturé abdine Rama kita mau tangi esuk-esuk lan metu—lah ana wadyabala kanthi jaran lan kreta perang ngepung kutha mau. Ature batur mau: “Adhuh, bendara kula! Kawula sami badhe kadospundi?”

¹⁶Wangsulane Nabi Elisa: “Aja wedi, awit kang padha ngancani kita iku luwih akeh tinimbang kang padha ngancani wong-wong iku.” ¹⁷Nabi Elisa banjur ndedonga: “Dhuh Rama kawula, mugi Paduka kersaa ngelekake mripatipun supados saged ningali.” Rama kita tumuli ngelekake mripate wong nom mau, temah dheweke bisa ndeleng: gunung iku kebak jaran lan kreta perang geni ngubengi Nabi Elisa. ¹⁸Nalika wong Aram padha mudhun nyedhaki Nabi Elisa, panjenengane ndedonga marang Rama kita: “Mugi Paduka kersaa ndadosaken wuta tiyang-tiyang punika.” Rama kita banjur ndadekake wong-wong mau padha wuta, cocog karo panyuwune Nabi Elisa.

¹⁹Nabi Elisa banjur ngandika: “Iki dudu dalane, lan uga dudu kuthane. Padha tutna aku—aku bakal nuntun kowe kabeh marang wong kang kokgoleki.” Panjenengane tumuli nuntun wong-wong mau menyang Samaria. ²⁰Bareng wis padha lumebu ing Samaria, Nabi Elisa banjur ndedonga: “Dhuh Rama kawula, mugi Paduka kersaa ngelekake mripatipun tiyang-tiyang punika, supados sami saged ningali.” Rama kita tumuli ngelekake mripate wong-wong mau, temah padha bisa ndeleng—lah wong-wong mau ana ing sajroning kutha Samaria.

²¹Bareng weruh wong-wong mau, ratu ing Israel banjur matur marang Nabi Elisa: “Dhuh bapak, punapa kula kedah numpes tiyang-tiyang punika? Punapa kula kedah numpes?”

²²Wangsulane Nabi Elisa: “Aja padha kokpateni. Apa kowe arep mateni wong-wong kang wis kokcekel nganggo pedhang lan panahmu? Wenehana roti lan banyu supaya padha mangan lan ngombe, banjur padha kongkonen bali menyang bendarane.”

²³Sang Prabu banjur nyawisake pahargyan kang gedhe tumrap wong-wong mau; sawise padha mangan lan ngombe, banjur padha diuculake bali menyang bendarane. Wiwit iku grombolan perampog Aram ora tau teka maneh ing tanah Israel.

Pangepungan lan Pailan Nggencet Samaria

²⁴Sawise iku Sang Prabu Benhadad, ratu ing Aram, nglumpukake sakabehing wadyabalane, banjur budhal munggah lan ngepung kutha Samaria. ²⁵Ing sajrone pangepungan iku ana pailan kang nggegirisi nempuh kutha Samaria, nganti sirahe kuldi payu wolung puluh syekel salaka, lan saprapat kab tlethonge manuk dara payu limang syekel salaka. ^a a v25 Kab iku satuwan ukuran garing kang cilik, kira-kira saliter, dadi saprapat kab iku mung sacuwil panganan kang nuduhake kacingkrangan kang banget. ²⁶Nalika ratu ing Israel langkung ing sadhuwure baluwarti, ana wong wadon kang sesambat: “Mugi karsaa paring pitulungan dhateng kawula, dhuh gusti kawula Sang Prabu!”

²⁷Wangsulane Sang Prabu: “Manawa Rama kita ora mitulungi kowe, saka ngendi aku bisa oleh pitulungan kanggo kowe? Apa saka papan panutu gandum? Apa saka pamipitan anggur?” ²⁸Sang Prabu banjur ndangu: “Ana apa?” Wangsulane wong wadon mau: “Tiyang estri punika sampun matur dhateng kula: ‘Wenehna anakmu supaya dina iki padha dakpangan; sesuk ganti anakku kang bakal padha dakpangan.’

²⁹Milanipun anak kula lajeng kula godhog lan kula tedha. Enjingipun kula matur: ‘Wenehna anakmu supaya padha dakpangan,’ nanging piyambakipun ndhelikake anake.”

³⁰Bareng midhanget ature wong wadon mau, Sang Prabu banjur nyuwek-nyuwek pangagemane; nalika langkung ing sadhuwure baluwarti, wong-wong padha weruh yen panjenengane ngagem bagor ing sangisore, nemplek ing kulite. ³¹Sang Prabu banjur ngandika: “Muga-muga Rama kita ngukum aku, malah luwih abot maneh, manawa sirahe Elisa anake Safat isih tetep ana ing gulune dina iki!”

³²Nabi Elisa nalika iku lagi lenggah ing daleme, lan para pinituwa padha lenggah ngancani panjenengane. Sang Prabu wis ngutus wong ndhisiki, nanging sadurunge utusan mau teka, Nabi Elisa wis ngandika marang para pinituwa: “Apa kowe padha weruh, kepriye anake juru pati iki anggone kongkonan wong arep ngethok sirahku? Lah, samangsa dheweke teka, lawange tutupen lan tahanen kanthi rapet aja nganti dheweke mlebu. Apa ora keprungu swarane tindake bendarane ana ing saburine?”

³³Nalika panjenengane isih ngandika karo wong-wong mau, utusan iku teka nemoni dheweke. Sang Prabu ngandika: “Bilai iki asale saka Rama kita. Yagene aku isih kudu ngenteni Rama kita maneh?”