2 Para Raja 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹Nabi Elisa ngandika: “Padha rungokna pangandikane Rama kita. Mangkene pangandikane Rama kita: Sesuk ing wayah kaya saiki, glepung alus pitung quart bakal payu patang ons salaka, lan jewawut patbelas quart payu patang ons salaka, ing gapurane kutha Samaria.”

²Perwira kang tangane disendheni dening raja banjur mangsuli marang abdine Rama kita: “Lah, sanadyan Rama kita ngengakaken jendhela-jendhela ing langit, punapa prakawis punika saged kelampahan?” Elisa mangsuli: “Kowe bakal ndeleng kalawan mripatmu dhewe, nanging ora bakal mangan sethithik-thithika.”

Rama kita Mbuyarake Wadyabalane Wong Aram

³Ana wong papat kang padha lara budhugen ing lawanging gapura, banjur padha rerasanan: “Yagene kita padha linggih ing kene nganti mati? ⁴Yen kita padha ngomong, ‘Ayo padha mlebu kutha,’ ing kutha ana pailan, temah kita bakal mati ing kono. Nanging yen kita padha tetep ing kene, kita iya bakal mati. Mulane, ayo padha menyang ing pakemahane wong Aram. Yen kita diuripi, kita bakal urip; yen kita dipateni, kita bakal mati.”

⁵Mulane bareng wayah surup, banjur padha tangi arep menyang pakemahane wong Aram. Bareng tekan pinggiring pakemahan, jebul ora ana wong siji-sijia ing kono. ⁶Awit Rama kita Kang Mahakwasa wis ndadekake wadyabalane wong Aram padha krungu swarane kreta perang lan jaran, swarane wadyabala kang gedhe, temah padha rerasanan: “Lah, ratu Israel wis ngopahi para raja wong Het lan para raja Mesir supaya nyerang kita!” ⁷Mulane banjur padha tangi lan mlayu ing wayah surup, ninggal tarub-tarube, jaran-jarane, lan kuldi-kuldine. Pakemahan ditinggal kaya mangkono, banjur padha mlayu nylametake nyawane. ⁸Bareng wong-wong kang padha lara budhugen mau tekan pinggiring pakemahan, banjur padha mlebu ing sawijining tarub, mangan lan ngombe, nuli padha nggawa salaka, emas, lan sandhangan, banjur didhelikake. Padha bali maneh, mlebu ing tarub liyane, njupuki barang-barang saka kono, lan iya didhelikake. ⁹Banjur padha rerasanan: “Kita padha tumindak ora bener. Dina iki dina kabar becik, nanging kita padha meneng wae. Yen kita padha ngenteni nganti wayah esuk, kita bakal kena ing paukuman. Saiki ayo, kita padha enggal-enggal ngabari brayate raja.”

¹⁰Mulane banjur padha teka lan nyuwara marang para panjaga gapurane kutha, ngabarake mangkene: “Aku kabeh wis menyang pakemahane wong Aram, jebul ora ana wong siji-sijia, ora ana swarane manungsa, mung ana jaran lan kuldi kang padha ketambat, lan tarub-tarube isih kaya mangkono.”

¹¹Para panjaga gapura banjur nyuwara ngabarake pawarta mau, lan dikabarake menyang ing brayate raja.

¹²Bengi iku uga raja banjur jumeneng lan ngandika marang para punggawane: “Aku arep ngandhakake marang kowe kabeh apa kang dadi rancangane wong Aram tumrap kita. Wong-wong mau padha ngerti yen kita lagi padha keluwen, mulane padha metu saka pakemahan arep ndhelik ana ing ara-ara, kanthi pikiran: Yen wong-wong mau metu saka kutha, bakal padha kita cekel urip-uripan, banjur kita bisa mlebu kutha.”

¹³Salah sijine abdine banjur matur: “Mugi wonten tiyang ingkang mendhet jaran gangsal ingkang taksih kantun wonten ing kitha. Nasibipun badhe sami kaliyan sadaya tiyang Israel ingkang taksih kantun ing ngriki, inggih sami kaliyan sadaya tiyang Israel ingkang sampun pejah. Sumangga sami kita utus, lajeng kita tingali kadadosanipun.”

¹⁴Mulane banjur padha njupuk kreta jaran loro, lan raja ngutus wong-wong mau nututi wadyabalane wong Aram, pangandikane: “Padha lungaa, dlajahana.” ¹⁵Wong-wong mau padha nututi tekan ing Bengawan Yarden; dene sadawaning dalan kebak sandhangan lan gegaman kang dibuwang dening wong Aram marga saka gugupe. Para utusan mau banjur padha bali lan ngaturi uninga marang raja.

¹⁶Rakyat banjur padha metu lan njarah pakemahane wong Aram. Temah glepung alus pitung quart payu patang ons salaka, lan jewawut patbelas quart payu patang ons salaka, cocog karo kang wis dadi pangandikane Rama kita. ¹⁷Raja wis ngangkat perwira kang tangane disendheni, supaya njaga gapura; wong akeh padha ngidak-idak dheweke ana ing kono, temah dheweke mati, cocog karo kang wis dadi pangandikane abdine Rama kita nalika raja tedhak nemoni Elisa. ¹⁸Apa kang kelakon pancen cocog karo kang wis dikandhakake dening abdine Rama kita marang raja: “Sesuk ing wayah kaya saiki, ing gapurane kutha Samaria, jewawut patbelas quart bakal payu patang ons salaka, lan glepung alus pitung quart patang ons salaka.” ¹⁹Dene perwira mau wis mangsuli marang abdine Rama kita: “Lah, sanadyan Rama kita ngengakaken jendhela-jendhela ing langit, punapa prakawis makaten saged kelampahan?” Lan Elisa mangsuli: “Kowe bakal ndeleng kalawan mripatmu dhewe, nanging ora bakal melu mangan sethithik-thithika.” ²⁰Lan pancen mangkono kang kelakon: wong akeh padha ngidak-idak dheweke ana ing gapura, temah dheweke mati.