૨ રાજા 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹એલિશાએ કહ્યું, “આપણા પિતાનું વચન સાંભળો. આપણા પિતા એમ કહે છે: આવતી કાલે આ સમયે સમરૂનના દરવાજે સાત શેર મેંદો ચાર તોલા ચાંદીમાં અને ચૌદ શેર જવ ચાર તોલા ચાંદીમાં વેચાશે.”

²ત્યારે રાજા જેના હાથ પર ટેકવતો હતો તે અમલદારે આપણા પિતાના ભક્તને જવાબ આપ્યો, “જુઓ, આપણા પિતા આકાશમાં બારીઓ ઉઘાડે તોપણ શું આવું બને?” એલિશાએ જવાબ આપ્યો, “તું તારી પોતાની આંખે તે જોઈશ, પણ તેમાંનું કંઈ ખાવા પામશે નહિ.”

પિતા અરામી સૈન્યને વિખેરી નાખે છે

³ચાર કોઢિયા માણસો દરવાજાના પ્રવેશદ્વાર પાસે હતા, અને તેઓ એકબીજાને કહેવા લાગ્યા, “આપણે મરણ પામીએ ત્યાં સુધી અહીં શા માટે બેસી રહીએ? ⁴જો આપણે કહીએ, ‘ચાલો, નગરમાં જઈએ,’ તો ત્યાં દુકાળ છે, અને આપણે મરી જઈશું. જો આપણે અહીં રહીએ, તોપણ મરી જઈશું. તો ચાલો, આપણે અરામીઓની છાવણીમાં જઈએ. જો તેઓ આપણને જીવતા રાખે, તો આપણે જીવીશું; જો તેઓ આપણને મારી નાખે, તો આપણે મરીશું.”

⁵તેથી સંધ્યાકાળે તેઓ અરામીઓની છાવણીમાં જવા ઊઠ્યા. છાવણીની ધારે પહોંચીને તેઓએ જોયું કે ત્યાં કોઈ ન હતું. ⁶કારણ, સાર્વભૌમ પિતાએ અરામી સૈન્યને રથોનો તથા ઘોડાઓનો અવાજ, એક મોટા સૈન્યનો અવાજ સંભળાવ્યો હતો, તેથી તેઓ એકબીજાને કહેવા લાગ્યા, “જુઓ, ઇઝરાયલના રાજાએ આપણા પર હુમલો કરવા હિત્તીઓના તથા મિસરના રાજાઓને ભાડે રાખ્યા છે!” ⁷તેથી સંધ્યાકાળે તેઓ ઊઠીને પોતાના તંબુઓ, ઘોડાઓ તથા ગધેડાઓ મૂકીને નાસી ગયા. છાવણી જેવી હતી તેવી જ મૂકીને તેઓ પોતાનો જીવ બચાવવા નાસી ગયા. ⁸જ્યારે આ કોઢિયા માણસો છાવણીની ધારે પહોંચ્યા, ત્યારે તેઓ એક તંબુમાં પેસીને ખાધુંપીધું, પછી ચાંદી, સોનું તથા વસ્ત્રો લઈ જઈને સંતાડ્યાં. તેઓ પાછા આવીને બીજા તંબુમાં પેઠા, તેમાંથી વસ્તુઓ લઈને તે પણ સંતાડી. ⁹તેઓએ એકબીજાને કહ્યું, “આપણે યોગ્ય કરતા નથી. આજનો દિવસ તો વધામણીનો દિવસ છે, અને આપણે તે આપણા પૂરતું જ રાખીએ છીએ. જો આપણે સવારના અજવાળા સુધી રાહ જોઈશું, તો આપણને સજા થશે. હવે ચાલો, આપણે તરત જ જઈને રાજાના કુટુંબને ખબર આપીએ.”

¹⁰તેથી તેઓ આવીને નગરના દરવાનોને હાંક મારીને ખબર આપી: “અમે અરામીઓની છાવણીમાં ગયા—ત્યાં કોઈ ન હતું, માણસનો કોઈ અવાજ ન હતો, ફક્ત બાંધેલા ઘોડા તથા ગધેડા હતા, અને તંબુઓ જેવા હતા તેવા જ હતા.”

¹¹દરવાનોએ એ ખબર પોકારી, અને રાજાના કુટુંબમાં અંદર એ સમાચાર પહોંચાડવામાં આવ્યા.

¹²તે રાતે રાજા ઊઠીને પોતાના અમલદારોને કહ્યું, “અરામીઓએ આપણી વિરુદ્ધ શી યોજના કરી છે તે હું તમને કહું. તેઓ જાણે છે કે આપણે ભૂખે મરીએ છીએ, તેથી તેઓ છાવણી છોડીને ખેતરોમાં સંતાઈ ગયા છે, એમ વિચારીને કે: જ્યારે તેઓ નગરમાંથી બહાર નીકળશે, ત્યારે આપણે તેઓને જીવતા પકડીને નગરમાં પેસી જઈશું.”

¹³તેના એક ચાકરે કહ્યું, “કોઈ માણસોને નગરમાં બાકી રહેલા ઘોડાઓમાંથી પાંચ ઘોડા લેવા દો. તેઓની દશા અહીં બાકી રહેલા સર્વ ઇઝરાયલીઓના જેવી—અગાઉથી મરણ પામેલા સર્વ ઇઝરાયલીઓના જેવી જ થશે. આપણે તેઓને મોકલીને જોઈએ.”

¹⁴તેથી તેઓએ ઘોડાવાળા બે રથ લીધા, અને રાજાએ અરામી સૈન્યની પાછળ તેઓને મોકલીને કહ્યું, “જાઓ, તપાસ કરો.” ¹⁵તેઓ યર્દન સુધી તેઓની પાછળ ગયા; અરામીઓએ ઉતાવળમાં ફેંકી દીધેલાં વસ્ત્રો તથા સામાનથી આખો રસ્તો ભરેલો હતો. સંદેશવાહકોએ પાછા આવીને રાજાને ખબર આપી.

¹⁶લોકોએ બહાર જઈને અરામીઓની છાવણી લૂંટી. તેથી આપણા પિતાના કહ્યા પ્રમાણે સાત શેર મેંદો ચાર તોલા ચાંદીમાં અને ચૌદ શેર જવ ચાર તોલા ચાંદીમાં વેચાયાં. ¹⁷રાજાએ જેના હાથ પર પોતે ટેકવતો હતો તે સરદારને દરવાજાની દેખરેખ પર નીમ્યો હતો; ત્યાં ભીડે તેને કચડી નાખ્યો, અને તે મરણ પામ્યો—જ્યારે રાજા આપણા પિતાના ભક્ત પાસે આવ્યો હતો ત્યારે તેણે જે કહ્યું હતું તે પ્રમાણે જ. ¹⁸આપણા પિતાના ભક્તે રાજાને જે કહ્યું હતું તે પ્રમાણે જ થયું: “આવતી કાલે આ સમયે સમરૂનના દરવાજે ચૌદ શેર જવ ચાર તોલા ચાંદીમાં અને સાત શેર મેંદો ચાર તોલા ચાંદીમાં વેચાશે.” ¹⁹એ અમલદારે આપણા પિતાના ભક્તને જવાબ આપ્યો હતો, “જુઓ, આપણા પિતા આકાશમાં બારીઓ ઉઘાડે તોપણ શું આવું બને?” અને તેણે જવાબ આપ્યો હતો, “તું તારી પોતાની આંખે તે જોઈશ, પણ તેમાંનું કંઈ ખાવા પામશે નહિ.” ²⁰બરાબર એમ જ થયું: લોકોએ તેને દરવાજામાં કચડી નાખ્યો, અને તે મરણ પામ્યો.