2 ਰਾਜਿਆਂ 7

7 ¹ਅਲੀਸ਼ਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਬਚਨ ਸੁਣੋ। ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਇਹ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਕੱਲ੍ਹ ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸਾਮਰਿਯਾ ਦੇ ਫਾਟਕ ਉੱਤੇ ਸੱਤ ਸੇਰ ਮੈਦਾ ਚਾਰ ਤੋਲੇ ਚਾਂਦੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਸੇਰ ਜੌਂ ਚਾਰ ਤੋਲੇ ਚਾਂਦੀ ਨੂੰ ਵਿਕਣਗੇ।”

²ਤਦ ਉਸ ਹਾਕਮ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਢਾਸਣਾ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਵੇਖ, ਜੇ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਕੀ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?” ਅਲੀਸ਼ਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਵੇਖ, ਤੂੰ ਇਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇਂਗਾ।”

ਪਿਤਾ ਅਰਾਮੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਖਿੰਡਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ

³ਫਾਟਕ ਦੇ ਬੂਹੇ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਕੋੜ੍ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮਰਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ? ⁴ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਖੀਏ, ‘ਆਓ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾਈਏ,’ ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਕਾਲ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਬੈਠੇ ਰਹੀਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਅਸੀਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਸੋ ਆਓ, ਅਸੀਂ ਅਰਾਮੀਆਂ ਦੇ ਡੇਰੇ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ। ਜੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਜੀਵਾਂਗੇ; ਜੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੇ।”

⁵ਸੋ ਸੰਝ ਵੇਲੇ ਉਹ ਅਰਾਮੀਆਂ ਦੇ ਡੇਰੇ ਵੱਲ ਜਾਣ ਨੂੰ ਉੱਠੇ। ਜਦ ਉਹ ਡੇਰੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਪੁੱਜੇ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾ ਸੀ। ⁶ਕਿਉਂ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਅਰਾਮੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਸੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਵੇਖੋ, ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਹਿੱਤੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾੜੇ ਉੱਤੇ ਲਿਆ ਹੈ!” ⁷ਸੋ ਉਹ ਸੰਝ ਵੇਲੇ ਉੱਠ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੰਬੂ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਖੋਤੇ ਛੱਡ ਗਏ। ਉਹ ਡੇਰੇ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦਾ ਤਿਵੇਂ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਗਏ। ⁸ਜਦ ਉਹ ਕੋੜ੍ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਡੇਰੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਪੁੱਜੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕ ਤੰਬੂ ਵਿੱਚ ਵੜੇ, ਖਾਧਾ ਅਤੇ ਪੀਤਾ, ਫੇਰ ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਬਸਤਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਏ ਅਤੇ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਮੁੜ ਆਏ, ਦੂਜੇ ਤੰਬੂ ਵਿੱਚ ਵੜੇ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ⁹ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਅਸੀਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਇਹ ਖ਼ੁਸ਼ ਖ਼ਬਰੀ ਦਾ ਦਿਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਵੇਰ ਦੀ ਲੋਅ ਤੱਕ ਉਡੀਕ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸਜ਼ਾ ਆ ਪਵੇਗੀ। ਹੁਣ ਆਓ, ਅਸੀਂ ਝੱਟ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਨੂੰ ਦੱਸੀਏ।”

¹⁰ਸੋ ਉਹ ਆਏ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ, “ਅਸੀਂ ਅਰਾਮੀਆਂ ਦੇ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗਏ—ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਖੋਤੇ ਬੱਧੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਤੰਬੂ ਜਿਵੇਂ ਦੇ ਤਿਵੇਂ ਪਏ ਹਨ।”

¹¹ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਾਈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅੰਦਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ ਗਈ।

¹²ਉਸ ਰਾਤ ਰਾਜਾ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਹੁਦੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਰਾਮੀਆਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀ ਵਿਉਂਤ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਮਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਣ ਲਈ ਡੇਰਾ ਛੱਡ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ: ਜਦ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣਗੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਫੜ ਲਵਾਂਗੇ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾਵਾਂਗੇ।”

¹³ਉਸ ਦੇ ਟਹਿਲੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਚੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਘੋੜੇ ਲੈ ਜਾਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਾਲ ਵੀ ਇੱਥੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਇਸਰਾਏਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ—ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਇਸਰਾਏਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਆਓ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜੀਏ ਅਤੇ ਵੇਖੀਏ।”

¹⁴ਸੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਣੇ ਦੋ ਰਥ ਲਏ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਾਮੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੇਜਿਆ, ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਜਾਓ, ਪਤਾ ਕਰੋ।” ¹⁵ਉਹ ਯਰਦਨ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਏ; ਸਾਰਾ ਰਾਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ ਜੋ ਅਰਾਮੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਾਹਲੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਦੂਤ ਮੁੜ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।

¹⁶ਤਦ ਲੋਕ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਅਤੇ ਅਰਾਮੀਆਂ ਦੇ ਡੇਰੇ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ। ਸੋ ਸੱਤ ਸੇਰ ਮੈਦਾ ਚਾਰ ਤੋਲੇ ਚਾਂਦੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਸੇਰ ਜੌਂ ਚਾਰ ਤੋਲੇ ਚਾਂਦੀ ਨੂੰ ਵਿਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ। ¹⁷ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਹਾਕਮ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਉਹ ਢਾਸਣਾ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਫਾਟਕ ਉੱਤੇ ਥਾਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਭੀੜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਲਤਾੜ ਸੁੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ—ਠੀਕ ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੰਦੇ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਹੇਠਾਂ ਆਇਆ ਸੀ। ¹⁸ਇਹ ਠੀਕ ਉਵੇਂ ਹੀ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੰਦੇ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ: “ਕੱਲ੍ਹ ਇਸੇ ਵੇਲੇ ਸਾਮਰਿਯਾ ਦੇ ਫਾਟਕ ਉੱਤੇ ਚੌਦਾਂ ਸੇਰ ਜੌਂ ਚਾਰ ਤੋਲੇ ਚਾਂਦੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਸੇਰ ਮੈਦਾ ਚਾਰ ਤੋਲੇ ਚਾਂਦੀ ਨੂੰ ਵਿਕਣਗੇ।” ¹⁹ਉਸ ਹਾਕਮ ਨੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, “ਵੇਖ, ਜੇ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਕੀ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?” ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, “ਵੇਖ, ਤੂੰ ਇਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇਂਗਾ।” ²⁰ਇਹ ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹੋਇਆ: ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਾਟਕ ਵਿੱਚ ਲਤਾੜ ਸੁੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ।