2 Konings 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹Elisa het gesê: “Luister na die woord van ons Vader. So sê ons Vader: Teen hierdie tyd môre sal sewe liter fynmeel vir vier ounse silwer verkoop word, en veertien liter gars vir vier ounse silwer, by die poort van Samaria.”

²Toe antwoord die offisier op wie se arm die koning geleun het, die man van ons Vader: “Kyk, al sou ons Vader vensters in die hemel oopmaak, kan dit gebeur?” Elisa het geantwoord: “Jy sal dit met jou eie oë sien, maar jy sal niks daarvan eet nie.”

Die Vader verstrooi die Aramese leër

³Vier mans met ’n velsiekte was by die ingang van die poort, en hulle het vir mekaar gesê: “Waarom sit ons hier totdat ons sterf? ⁴As ons sê: ‘Kom ons gaan die stad in,’ is die hongersnood daar, en ons sterf. As ons hier bly, sterf ons ook. Kom dan, laat ons oorgaan na die Aramese kamp toe. As hulle ons spaar, lewe ons; as hulle ons doodmaak, sterf ons.”

⁵Teen skemer het hulle opgestaan om na die Aramese kamp toe te gaan. Toe hulle by die rand daarvan kom, het hulle niemand daar gekry nie. ⁶Want die Soewereine Vader het die Aramese leër die geluid van strydwaens en perde laat hoor, die geluid van ’n groot leër, sodat hulle vir mekaar gesê het: “Kyk, die koning van Israel het die konings van die Hetiete en van Egipte gehuur om ons aan te val!” ⁷Daarom het hulle opgestaan en teen skemer gevlug, en hulle tente, perde en donkies agtergelaat. Hulle het die kamp net so gelos en vir hulle lewe gevlug. ⁸Toe hierdie mans met die velsiekte by die rand van die kamp kom, het hulle een tent binnegegaan, geëet en gedrink, en toe silwer, goud en klere weggedra en dit weggesteek. Hulle het teruggekom, ’n ander tent binnegegaan, dinge daaruit gevat en dit ook weggesteek. ⁹Hulle het vir mekaar gesê: “Ons doen nie reg nie. Dit is ’n dag van goeie nuus, en ons hou dit vir onsself. As ons wag tot dagbreek, sal straf ons tref. Kom nou, laat ons dadelik gaan en dit vir die koning se huishouding vertel.”

¹⁰Hulle het gekom en na die stad se poortwagte geroep en gemeld: “Ons het na die Aramese kamp toe gegaan—niemand daar nie, geen menslike geluid nie, net perde en donkies vasgemaak, en die tente net soos hulle was.”

¹¹Die poortwagte het die nuus uitgeroep, en dit is binne in die koning se huishouding gemeld.

¹²Daardie nag het die koning opgestaan en vir sy amptenare gesê: “Laat ek vir julle vertel wat die Arameërs teen ons beplan. Hulle weet ons ly honger, daarom het hulle die kamp verlaat om in die veld weg te kruip, en gedink: Wanneer hulle uit die stad kom, sal ons hulle lewend vang en in die stad inkom.”

¹³Een van sy dienaars het gesê: “Laat ’n paar manne vyf van die perde vat wat in die stad oor is. Dit sal met hulle gaan soos met al die Israeliete wat hier oor is—soos al die Israeliete wat reeds dood is. Laat ons hulle stuur en kyk.”

¹⁴Hulle het toe twee strydwaens met perde gevat, en die koning het hulle agter die Aramese leër aan gestuur en gesê: “Gaan kyk.” ¹⁵Hulle het hulle tot by die Jordaan gevolg; die hele pad was besaai met klere en toerusting wat die Arameërs in hulle haas afgegooi het. Die boodskappers het teruggekom en dit vir die koning vertel.

¹⁶Die volk het uitgegaan en die Aramese kamp geplunder. So het sewe liter fynmeel vir vier ounse silwer verkoop, en veertien liter gars vir vier ounse silwer, soos ons Vader gesê het. ¹⁷Die koning het die hoofman op wie se arm hy geleun het, oor die poort aangestel; die menigte het hom daar vertrap, en hy het gesterf—net soos die man van ons Vader gesê het toe die koning na hom toe afgekom het. ¹⁸Dit het net so gebeur soos die man van ons Vader vir die koning gesê het: “Teen omtrent hierdie tyd môre sal by die poort van Samaria veertien liter gars vir vier ounse silwer verkoop word, en sewe liter fynmeel vir vier ounse silwer.” ¹⁹Die offisier het die man van ons Vader geantwoord: “Kyk, al sou ons Vader vensters in die hemel oopmaak, kan so iets gebeur?” En hy het geantwoord: “Jy sal dit met jou eie oë sien, maar jy sal niks daarvan eet nie.” ²⁰Dit is presies wat gebeur het: die volk het hom in die poort vertrap, en hy het gesterf.