اليشع سڀاڻي تائين ماني جو واعدو ڪري ٿو

اليشع واعدو ڪري ٿو ته سڀاڻي تائين اٽو عام اگهه تي ملندو، ۽ بادشاهه جو عملدار ٺٺول ڪري ٿو. چمڙيءَ جي بيماريءَ وارا چار ماڻهو، اهو سوچي ته هر حال ۾ مرڻو آهي، ارامي ڇانوڻي ويران ڏسن ٿا، ڇاڪاڻ ته اسان جي پيءُ کين لشڪر جو آواز ٻڌايو هو، ۽ دعوت ڇڏي خبر ڏيڻ وڃن ٿا. ٺٺول ڪندڙ لتاڙجي مري ٿو.

اسان جو پيءُ آيت ۾ ڳالهائي ٿو 1

باب 7.

اليشع چيو تہ ”اسان جي پيءُ جو ڪلام ٻڌو. اسان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ سڀاڻي هن ئي وقت سامريه جي دروازي وٽ ست پيمانا نفيس آٽو چانديءَ جي چار اونس ۾، ۽ چوڏهن پيمانا جَوَ چانديءَ جي چار اونس ۾ وڪامندا.“

پوءِ جنهن جي ٻانهن تي بادشاهه ٽيڪ ڏيندو هو، انهيءَ افسر اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ کي وراڻيو تہ ”ڏس، جيڪڏهن اسان جو پيءُ آسمان ۾ دريون بہ کولي ڇڏي، تڏهن بہ ڇا اهو ٿي سگھندو؟“ اليشع وراڻيو تہ ”تون اهو پنهنجين اکين سان ڏسندين، پر ان مان ڪجھ بہ نہ کائيندين.“

پيءُ ارامي لشڪر کي ڇڙوڇڙ ڪري ڇڏيو

چمڙيءَ جي بيماري وارا چار ماڻهو دروازي جي دهليز وٽ هئا، ۽ هڪٻئي کي چيائون تہ ”اسين مرڻ تائين هتي ڇو ويٺا آهيون؟ جيڪڏهن اسين چئون تہ ’اچو، شهر ۾ هلون‘، تہ اتي ڏڪار آهي ۽ اسين مرنداسين. جيڪڏهن هتي ئي رهون تہ بہ مرنداسين. تنهنڪري اچو، ارامين جي ڇانوڻيءَ ڏانهن هلون. جيڪڏهن هو اسان کي جيئرو ڇڏين تہ اسين جيئرا رهنداسين، ۽ جيڪڏهن ماري ڇڏين تہ مري وينداسين.“

پوءِ شام جي ڌنڌلڪي ۾ اُٿي ارامين جي ڇانوڻيءَ ڏانهن ويا. ڇانوڻيءَ جي ڪنڊ تي پهتا تہ اتي ڪوبہ ماڻهو نہ هو. ڇاڪاڻ تہ حاڪم پيءُ ارامين جي لشڪر کي رٿن ۽ گھوڙن جو آواز، يعني وڏي لشڪر جو آواز ٻڌرايو هو، تنهنڪري هنن هڪٻئي کي چيو تہ ”ڏس، اسرائيل جي بادشاهه اسان تي حملي لاءِ حتين جي بادشاهن ۽ مصر جي بادشاهن کي ڀاڙي تي گھرايو آهي!“ تنهنڪري اُٿي شام جي ڌنڌلڪي ۾ ڀڄي ويا، ۽ پنهنجا خيما، گھوڙا ۽ گڏهه ڇڏي ڏنائون. ڇانوڻي جيئن هئي تيئن ڇڏي، جان بچائڻ لاءِ ڀڄي ويا. جڏهن اهي چمڙيءَ جي بيماري وارا ماڻهو ڇانوڻيءَ جي ڪنڊ تي پهتا، تڏهن هڪ خيمي ۾ گھڙي کاڌائون پيتائون، پوءِ چاندي، سون ۽ ڪپڙا کڻي وڃي لڪايائون. موٽي اچي ٻئي خيمي ۾ گھڙيا، ان مان بہ شيون کڻي وڃي لڪايائون. هڪٻئي کي چيائون تہ ”اسان جو ڪم چڱو ناهي. اڄ خوشخبريءَ جو ڏينهن آهي، ۽ اسين اها پاڻ وٽ ٿا رکون. جيڪڏهن صبح جي روشنيءَ تائين انتظار ڪنداسين تہ سزا اسان تي ايندي. تنهنڪري هاڻي اچو، هڪدم وڃي بادشاهه جي گھراڻي کي ٻڌايون.“

پوءِ اچي شهر جي پهريدارن کي سڏيائون ۽ خبر ڏنائونس تہ ”اسين ارامين جي ڇانوڻيءَ ۾ ويا هئاسين—اتي ڪوبہ ماڻهو نہ هو، نہ ڪنهن ماڻهوءَ جو آواز، رڳو ٻڌل گھوڙا ۽ گڏهه هئا، ۽ خيما جيئن هئا تيئن هئا.“

پهريدارن سڏي خبر ٻڌائي، ۽ اها بادشاهه جي گھراڻي ۾ اندر پهچائي وئي.

ان رات بادشاهه اُٿيو ۽ پنهنجن اهلڪارن کي چيائين تہ ”اوهان کي ٻڌايان ٿو تہ ارامين اسان جي خلاف ڪھڙو منصوبو ٺاهيو آهي. اهي ڄاڻن ٿا تہ اسين بکايل آهيون، تنهنڪري ڇانوڻيءَ مان نڪري ميدانن ۾ لڪيا آهن، ۽ سوچين ٿا تہ ’جڏهن هو شهر مان نڪرندا، تڏهن اسين کين جيئرو پڪڙي شهر ۾ گھڙي وينداسين‘.“

سندس ٻانهن مان هڪڙي چيو تہ ”شهر ۾ بچيل گھوڙن مان پنج ڪي ماڻهو کڻن. اهي انهن سڀني اسرائيلين وانگر ٿيندا جيڪي هتي بچيل آهن—انهن سڀني اسرائيلين وانگر جيڪي اڳ ئي مري چڪا آهن. اچو تہ کين موڪلي ڏسون.“

پوءِ گھوڙن سميت ٻه رٿ ورتائون، ۽ بادشاهه کين ارامين جي لشڪر جي پٺيان موڪليو ۽ چيائين تہ ”وڃو، پتو لڳايو.“ اردن تائين پٺيان ويا؛ سڄو رستو ڪپڙن ۽ سامان سان ڀريل هو، جيڪو ارامين تڪڙ ۾ اڇلي ڇڏيو هو. قاصد موٽي اچي بادشاهه کي ٻڌايائون.

ماڻهن ٻاهر نڪري ارامين جي ڇانوڻي ڦري ورتي. تنهنڪري اسان جي پيءُ جي چوڻ موجب ست پيمانا نفيس آٽو چانديءَ جي چار اونس ۾، ۽ چوڏهن پيمانا جَوَ چانديءَ جي چار اونس ۾ وڪامجي ويا. بادشاهه جنهن جي ٻانهن تي ٽيڪ ڏيندو هو، انهيءَ ڪپتان کي دروازي تي مقرر ڪيو هو؛ ميڙ کيس اتي لتاڙي ڇڏيو ۽ هو مري ويو—جيئن اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ چيو هو، جڏهن بادشاهه وٽس هيٺ آيو هو. جيئن اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ بادشاهه کي چيو هو تہ ”سڀاڻي لڳ ڀڳ هن ئي وقت سامريه جي دروازي وٽ چوڏهن پيمانا جَوَ چانديءَ جي چار اونس ۾، ۽ ست پيمانا نفيس آٽو چانديءَ جي چار اونس ۾ وڪامندا،“ تيئن ئي ٿيو. انهيءَ افسر اسان جي پيءُ جي ماڻهوءَ کي وراڻيو هو تہ ”ڏس، جيڪڏهن اسان جو پيءُ آسمان ۾ دريون بہ کولي ڇڏي، تڏهن بہ ڇا اهڙي ڳالھ ٿي سگھندي؟“ تڏهن اليشع وراڻيو هو تہ ”تون اهو پنهنجين اکين سان ڏسندين، پر ان مان ڪجھ بہ نہ کائيندين.“ ٺيڪ ائين ئي ٿيو: ماڻهن کيس دروازي ۾ لتاڙي ڇڏيو ۽ هو مري ويو.