2.بادشاهه 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹نبين جي ٽولي اليشع کي چيو تہ ”ڏس، جتي اسين تنھنجي سار سنڀال ھيٺ رھون ٿا، سا جاءِ اسان لاءِ ڏاڍي تنگ آھي.

²اچو تہ يردن ڏانھن ھلون، ھر ڪو ھڪ ڪاٺ کڻي اچي، ۽ اتي پاڻ لاءِ رھڻ جي جاءِ ٺاھيون.“ ھن چيو تہ ”وڃو.“

³انھن مان ھڪڙي چيو تہ ”مھرباني ڪري پنھنجن ٻانھن سان گڏ ھلڻ قبول ڪر.“ ھن وراڻيو تہ ”آءٌ ھلندس.“

⁴تنھنڪري ھو انھن سان گڏ ويو. يردن تي پھچي وڻ ڪپڻ لڳا. ⁵جڏھن ھڪڙو ماڻھو ڪاٺي ڪپي رھيو ھو، تڏھن ڪھاڙيءَ جو لوھ پاڻيءَ ۾ ڪري پيو. ھن رڙ ڪري چيو تہ ”افسوس، اي منھنجا مالڪ! اھو تہ گھريل ھو!“

⁶اسان جي پيءُ جي ماڻھوءَ پڇيو تہ ”اھو ڪٿي ڪريو؟“ ان ماڻھوءَ اليشع کي اها جاءِ ڏيکاري. اليشع ھڪ لٺ ڪپي اتي اڇلائي، ۽ لوھ کي ترائي ڇڏيائين. ⁷”ان کي ٻاھر ڪڍ،“ چيائينس. تڏھن ان ماڻھوءَ ھٿ وڌائي اھو کڻي ورتو.

پيءُ جو باھ وارو لشڪر اليشع جي نگھباني ڪري ٿو

⁸ارام جو بادشاھ اسرائيل سان وڙھي رھيو ھو. ھن پنھنجن ٻانھن سان صلاح ڪئي تہ ”منھنجي ڇانوڻي فلاڻيءَ فلاڻيءَ جاءِ تي ھوندي.“

⁹اسان جي پيءُ جي ماڻھوءَ اسرائيل جي بادشاھ کي خبردار ڪيو تہ ”ھن جاءِ کان نہ لنگھجان، ڇاڪاڻ تہ ارامي اتي ھيٺ لھي رھيا آھن.“ ¹⁰تنھنڪري اسرائيل جي بادشاھ انھيءَ جاءِ ڏانھن، جيڪا اسان جي پيءُ جي ماڻھوءَ ٻڌائي ھئي ۽ جنھن بابت کيس خبردار ڪيو ھئائين، ماڻھو موڪليا؛ ۽ اتي پاڻ کي بچايائين، نہ ھڪ دفعو، نہ ٻہ دفعا. ¹¹ارام جو بادشاھ ھن ڳالھ تي ڏاڍو ڪاوڙيو. ٻانھن کي گھرائي پڇيائين تہ ”ڇا اوھين مون کي نہ ٻڌائيندا تہ اسان مان ڪير اسرائيل جي بادشاھ جو طرفدار آھي؟“

¹²سندس ھڪ ٻانھي چيو تہ ”ڪوبہ نہ، اي منھنجا مالڪ بادشاھ. اسرائيل ۾ نبي اليشع، اسرائيل جي بادشاھ کي اھي ڳالھيون ٻڌائي ٿو جيڪي تون پنھنجي سمھڻ واري ڪمري ۾ ڪرين ٿو.“

¹³بادشاھ چيو تہ ”وڃو، ڏسو تہ ھو ڪٿي آھي، تہ آءٌ ماڻھو موڪلي کيس پڪڙائيان.“ پوءِ خبر آئي تہ ”ھو دوتان ۾ آھي.“

¹⁴تنھنڪري ھن اتي گھوڙا، رٿ ۽ وڏو لشڪر موڪليائين؛ ھو رات جو پھتا ۽ شھر کي گھيرو ڪيائون. ¹⁵اسان جي پيءُ جي ماڻھوءَ جو ٻانھو سوير اُٿي ٻاھر نڪتو، تہ ڏٺائين تہ گھوڙن ۽ رٿن سان گڏ ھڪ لشڪر شھر کي گھيريو بيٺو ھو. ٻانھي چيو تہ ”افسوس، اي منھنجا مالڪ! اسين ڇا ڪنداسين؟“

¹⁶ھن وراڻيو تہ ”ڊڄ نہ، ڇاڪاڻ تہ جيڪي اسان سان گڏ آھن سي انھن کان وڌيڪ آھن جيڪي انھن سان گڏ آھن.“ ¹⁷اليشع دعا ڪئي تہ ”اي بابا، مھرباني ڪري ھن جون اکيون کول تہ ھو ڏسي سگھي.“ پوءِ اسان جي پيءُ ان جوان جون اکيون کوليون؛ تڏھن ڏٺائين تہ اليشع جي چوڌاري جبل باھ جي گھوڙن ۽ رٿن سان ڀريل ھو. ¹⁸جڏھن ارامي ھن ڏانھن ھيٺ آيا، تڏھن اليشع اسان جي پيءُ وٽ دعا ڪئي تہ ”مھرباني ڪري انھن ماڻھن کي انڌائپ سان ڌڪ ھڻ.“ تنھنڪري اليشع جي چوڻ موجب اسان جي پيءُ کين انڌائپ سان ڌڪ ھنيو.

¹⁹اليشع کين چيو تہ ”ھي رستو نہ آھي، نہ ئي ھي شھر. منھنجي پٺيان ھلو، آءٌ اوھان کي ان ماڻھوءَ وٽ وٺي ھلندس جنھن کي اوھين ڳولي رھيا آھيو.“ پوءِ کين سامريه ڏانھن وٺي ويو. ²⁰جڏھن ھو سامريه ۾ داخل ٿيا، تڏھن اليشع چيو تہ ”اي بابا، انھن ماڻھن جون اکيون کول تہ ھو ڏسن.“ پوءِ اسان جي پيءُ سندن اکيون کوليون، ۽ ھنن ڏٺو تہ ھو سامريه جي اندر ھئا.

²¹کين ڏسي اسرائيل جي بادشاھ اليشع کي چيو تہ ”اي منھنجا ابا، ڇا آءٌ کين ماريان؟ ڇا آءٌ کين ماريان؟“

²²ھن چيو تہ ”نہ مار. ڇا تون انھن کي ماريندين جيڪي تنھنجي تلوار ۽ ڪمان سان قيد ٿيا آھن؟ کين کائڻ ۽ پيئڻ لاءِ ماني ۽ پاڻي ڏي، پوءِ ھو پنھنجي مالڪ وٽ وڃن.“

²³ھن وڏي ضيافت تيار ڪئي؛ ھنن کاڌو ۽ پيتو، پوءِ ھن کين پنھنجي مالڪ ڏانھن موڪلي ڇڏيو. ان کان پوءِ ارامي ڌاڙيل وري اسرائيل جي ملڪ ۾ نہ آيا.

گھيري ۽ ڏڪار سامريه کي ڏاڍو ڏکوئي ڇڏيو

²⁴ان کان پوءِ ارام جي بادشاھ بن ھداد پنھنجو سمورو لشڪر گڏ ڪري چڙھائي ڪئي ۽ سامريه کي گھيرو ڪيائين. ²⁵سامريه ۾ گھيري دوران سخت ڏڪار پيو، ايتري تائين جو گڏھ جو مٿو چانديءَ جي اسي سڪن ۾، ۽ ڪبوتر جي گند جو ڪاب جو چوٿون حصو چانديءَ جي پنجن سڪن ۾ وڪامڻ لڳو. ^a a v25 ڪاب ھڪ ننڍو سڪي شيءِ ماپڻ جو ماپو ھو، لڳ ڀڳ ھڪ ڪوارٽ، تنھنڪري ڪاب جو چوٿون حصو کاڌي جو ھڪ مايوسيءَ وارو ننڍڙو ٽڪرو ھو. ²⁶جڏھن اسرائيل جو بادشاھ ڀت تان لنگھي رھيو ھو، تڏھن ھڪ عورت رڙ ڪري چيائين تہ ”اي منھنجا مالڪ بادشاھ، مون کي مدد ڏي!“

²⁷ھن چيو تہ ”جيڪڏھن اسان جو پيءُ تنھنجي مدد نہ ٿو ڪري، تہ آءٌ تنھنجي مدد ڪٿان آڻيان؟ ڇا اناج جي کليان کان؟ ڇا شراب جي ڪولھوءَ کان؟“ ²⁸بادشاھ پڇيو تہ ”تو کي ڇا ٿيو آھي؟“ ھن چيو تہ ”ھن عورت مون کي چيو تہ ’پنھنجو پٽ ڏي تہ اڄ کائون، سڀاڻي منھنجي پٽ کي کائينداسين.‘

²⁹تنھنڪري اسان منھنجي پٽ کي اُباليو ۽ کائي ورتو سين. ٻئي ڏينھن مون چيو تہ ’پنھنجو پٽ ڏي تہ اسين کائون،‘ پر ھن کيس لڪائي ڇڏيو.“

³⁰عورت جون ڳالھيون ٻڌي بادشاھ پنھنجا ڪپڙا ڦاڙيا؛ جڏھن ھو ڀت تان لنگھيو، تڏھن ماڻھن سندس چمڙيءَ تي، ھيٺان، ٽاٽ ڏٺو. ³¹ھن چيو تہ ”جيڪڏھن اڄ سافط جي پٽ اليشع جو مٿو سندس ڌڙ تي رھيو، تہ اسان جو پيءُ مون کي سزا ڏئي، بلڪ ان کان بہ وڌيڪ!“

³²اليشع پنھنجي گھر ۾ ويٺو ھو ۽ بزرگ سندس سان گڏ ويٺا ھئا. بادشاھ پنھنجي اڳيان ھڪ ماڻھو موڪليو ھو، پر قاصد جي پھچڻ کان اڳ اليشع بزرگن کي چيو تہ ”ڏسو تہ ھي ڪنھن قاتل جو پٽ منھنجو مٿو ڪپڻ لاءِ ماڻھو موڪلي ٿو. ڏسو، جڏھن ھو اچي تہ دروازو بند ڪريو ۽ دروازي کي مٿس زور سان دٻايو. ڇا سندس مالڪ جي پيرن جو آواز سندس پٺيان ناھي؟“

³³جڏھن ھو اڃا انھن سان ڳالھائي رھيو ھو، تڏھن قاصد ھن وٽ ھيٺ آيو. بادشاھ چيو تہ ”ھيءَ آفت اسان جي پيءُ وٽان آھي. آءٌ اسان جي پيءُ جو وڌيڪ انتظار ڇو ڪريان؟“