Rama Nyageurkeun Naaman

Hiji budak awewe urang Israil anu jadi tawanan nuduhkeun Naaman ka nabi Rama urang. Ambek dititah mandi di Walungan Yordan, anjeunna leuwih ngadangukeun abdi-abdina tibatan kaagulanana, tuluy hanjat geus beresih. Elisa teu daek nampa bayaran; Gehasi ngudag eta pangbere sarta kabawa kasakitna oge.

Pasal 5.

Naaman, panglima balad raja Aram, jadi jelema anu kawentar sarta kacida diajenanana ku dununganana, sabab ngaliwatan manehna Rama urang geus maparin kaunggulan ka urang Aram. Manehna teh prajurit anu gagah wani, tapi katarajang panyakit kulit. Urang Aram geus ngaranjah tur nawan hiji budak awewe ti tanah Israil, tuluy budak awewe teh ngabdi ka pamajikan Naaman. Pokna ka dununganana, “Upami dunungan abdi kersa nepangan nabi anu aya di Samaria! Tangtos bakal dicageurkeun tina kustana.”

Tuluy Naaman asup tur ngunjukkeun ka dununganana, “Kieu ceuk budak awewe urang Israil teh.”

Timbalan raja Aram, “Jung geura indit. Kami rek ngirimkeun surat ka raja Israil.” Tuluy Naaman indit mawa perak kira-kira 750 pon, emas kira-kira 150 pon, jeung sapuluh salin pakean.

Manehna mawa eta surat ka raja Israil. Eusi suratna kieu: “Sareng ieu surat, kami ngutus gandek kami, Naaman, sangkan panyakit kulitna dicageurkeun.”

Sanggeus maca eta surat, raja Israil nyosoeh anggoanana bari ngalahir, “Na kami teh Allah, anu bisa maehan jeung ngahirupkeun, nepi ka kami menta nyageurkeun panyakit kulit hiji jelema? Tuh tenjo, manehna teh ngan rek ngadu-ngadu jeung kami!”

Sanggeus Elisa, abdi Rama urang, ngadangu yen raja Israil nyosoeh anggoanana, anjeunna ngutus utusan ka raja, saurna, “Ku naon raja dugi ka nyosoeh anggoan? Kintunkeun eta jelema ka abdi, supados terang yen di Israil aya nabi.”

Tuluy Naaman datang mawa kuda-kuda jeung kareta-karetana, tuluy eureun di lawang imah Elisa. Elisa ngutus utusan ka manehna, saurna, “Jung mandi tujuh kali di Walungan Yordan; daging anjeun bakal pulih deui, tur anjeun bakal beresih.”

Tapi Naaman indit bari ambek, pokna, “Kuring mah nyangka manehna bakal kaluar nepangan kuring, nangtung, nyambat jenengan PANGERAN Allahna, ngayun-ngayunkeun leungeunna kana tempat anu gering, tuluy nyageurkeun panyakitna. Naha Walungan Abana jeung Parpar di Damsik teh lain leuwih alus ti batan sakabeh cai di Israil? Naha kuring teu bisa mandi di dinya tuluy beresih?” Tuluy manehna muter bari indit kalawan ambek.

Tapi para gandekna nyampeurkeun bari piunjukna, “Nun Juragan, upami nabi teh miwarang Juragan ngalakonan hal anu hebat, piraku Juragan moal daek? Komo ieu mah anjeunna ngan ngadawuh, ‘Mandi tuluy beresih’ wungkul?”

Tuluy manehna turun tur nyelebkeun maneh kana Walungan Yordan tujuh kali, cocog jeung piwarang abdi Rama urang, tuluy dagingna pulih deui saperti daging budak leutik, sarta manehna beresih.

Tuluy Naaman jeung sakabeh rombonganana baralik deui ka abdi Rama urang. Manehna sumping tur nangtung di payuneun Elisa, pokna, “Ayeuna abdi terang, yen di saalam dunya teu aya Allah, iwal ti di Israil. Mugi kersa nampi pamasihan ti abdi.”

Waler Elisa, “Demi Rama urang anu jumeneng, anu disembah ku abdi, abdi moal nampi nanaon.” Najan ku Naaman didesek sangkan narima, Elisa angger teu kersa.

Upami teu kersa,“” saur Naaman, “mugi abdi dipaparin taneuh sabanyak anu kabawa ku bagal dua, sabab abdi moal rek deui ngahaturkeun kurban beuleuman atawa kurban sembelehan ka allah sejen, salian ti ka PANGERAN. Namung dina hiji perkara ieu mugi PANGERAN ngahampura ka abdi: nalika dunungan abdi lebet ka kuil Rimon seja ngabakti, bari nyandar kana leungeun abdi, tuluy abdi tumungkul di jero kuil Rimon—nalika abdi tumungkul di dinya, mugi PANGERAN ngahampura ka abdi.”

Waler Elisa, “Mangkat bae kalawan salamet.” Tuluy Naaman indit ninggalkeun anjeunna, sarta geus indit rada jauh.

Tapi Gehasi, gandek Elisa abdi Rama urang, mikir dina hatena, “Dunungan kuring teh asa teuing ngantep ka Naaman urang Aram tea, teu kersa narima barang bawaanana. Demi Rama urang anu jumeneng, kuring rek nyusul manehna sangkan meunang hiji-dua rupa.”

Gehasi lumpat nyusul Naaman. Barang nenjo aya nu lumpat nyampeurkeun, Naaman turun tina karetana seja mapag, pokna, “Aya naon, aya kasalametan?”

Pokna ki Gehasi, “Sadayana saralamet. Dunungan abdi ngutus abdi kieu piunjukna: ‘Nembe aya dua jajaka ti golongan nabi-nabi anu datang ti pagunungan Epraim. Mugi maranehna dipaparin perak kira-kira 75 pon sareng dua salin pakean.’”

Saur Naaman, “Mangga candak 150 pon.” Naaman ngadesek Gehasi, tuluy nalian perak kira-kira 150 pon dina dua kantong jeung dua salin pakean, tuluy dibikeun ka dua gandek, anu mawa eta ti hareupeun Gehasi. Sanggeus nepi ka pasir, Gehasi nampanan barang-barang tina gandek-gandek tea, tuluy disimpen di jero imah, geus kitu jelema-jelema tea dititah balik, tuluy maranehna arindit. Tuluy Gehasi asup tur nangtung di hareupeun dununganana. Elisa mariksa, “Ti mana maneh, Gehasi?” Tembal Gehasi, “Abdi mah teu ka mana-mana.”

Tapi saur Elisa, “Na hate kami henteu milu jeung maneh, waktu eta jelema turun tina karetana seja mapag maneh? Na ieu teh waktuna narima perak, pakean, kebon jaitun, kebon anggur, domba, sapi, jeung gandek lalaki katut awewe? Kusta Naaman bakal nerap ka maneh jeung ka turunan maneh salalanggengna.” Tuluy Gehasi undur ti payuneun Elisa, geus katerap kusta, kulitna bodas kawas salju.