Rama kita Maringi Kamenangan ngalawan Moab
Ratu telu kentekan banyu nalika maju nglawan Moab, lan Yosafat takon ana nabi apa ora. Elisa, sing mung gelem nggatèkaké Yoram marga saka Yosafat, dhawuh supaya digali parit-parit; Rama kita maringi banyu tanpa udan, lan ing pandelengé wong Moab banyu iku kaya getih. Perang iku pungkasané ana ing kurban bocah.
3 1Yoram anake Ahab jumeneng ratu ing Israel ana ing Samaria nalika taun kaping wolulas pamarentahane Yosafat ratu ing Yehuda, lan ngratoni rolas taun lawase. 2Panjenengane nglakoni piala ana ing paningale Rama kita, nanging ora kaya bapak lan ibune, awit panjenengane nyingkirake tugu suci Baal kang digawe dening bapakne. 3Ewadene panjenengane isih nggondheli dosa-dosane Yerobeam anake Nebat, kang njalari Israel gawe dosa; panjenengane ora mari saka dosa-dosa mau.
4Mesa ratu ing Moab ngingu wedhus, sarta mbayar marang ratu ing Israel cempe satus ewu lan wulune wedhus gembel lanang satus ewu. 5Nanging bareng Ahab mati, ratu ing Moab mbalela marang ratu ing Israel. 6Mulane nalika iku Prabu Yoram budhal saka Samaria lan nglumpukake wong Israel kabeh. 7Panjenengane banjur utusan ngaturi pirsa marang Yosafat ratu ing Yehuda: “Ratu ing Moab sampun mbalela dhateng kula. Punapa panjenengan karsa tindak sesarengan kaliyan kula merangi Moab?” Wangsulane: “Kula badhe tumut. Kula punika kados panjenengan, umat kula kados umat panjenengan, kapal kula kados kapal panjenengan.”
8Pitakone: “Kita badhe minggah metu margi pundi?” Wangsulane: “Metu margining ara-ara samun Edom.”
9Ratu ing Israel banjur budhal bareng karo ratu ing Yehuda lan ratu ing Edom. Wong-wong mau padha lumaku ngubengi dalan pitung dina lawase, nanging ora ana banyu kanggo wadyabala utawa kewan kang padha ngetutake. 10Pangucape ratu ing Israel: “Adhuh! Rama kita nimbali ratu telu iki mung arep masrahake wong-wong iku marang tangane Moab.” a a v10 Sanadyan ratu kang ora setya iki, kang gelis nyalahake, ewasemono isih klebu kulawargane prajanjian — dheweke nyebut asmane Rama kita piyambak, sanajan ora pracaya marang Panjenengane.
11Nanging pangucape Yosafat: “Apa ing kene ora ana nabine Rama kita, supaya kita bisa nyuwun pirsa marang Rama kita lumantar dheweke?” Salah sawijining abdine ratu ing Israel mangsuli: “Wonten Elisa anakipun Safat ing ngriki, ingkang nate ngesokaken toya dhateng astanipun Nabi Elia.”
12Pangucape Yosafat: “Pangandikane Rama kita ana ing dheweke.” Mulane ratu ing Israel, Yosafat, lan ratu ing Edom padha tumurun marani dheweke.
13Pangandikane Elisa marang ratu ing Israel: “Ana prakara apa antarane aku lan kowe? Marana para nabine bapak lan ibumu.” Wangsulane ratu ing Israel: “Boten, Rama kita nimbali ratu tiga punika namung badhe masrahaken dhateng tanganipun Moab.”
14Pangandikane Elisa: “Demi Rama kita ingkang gesang, Gustining wadyabala ing swarga, kang dakladeni, saupama aku ora ngajeni Yosafat ratu ing Yehuda, aku ora bakal nyawang utawa nggatekake kowe. 15Saiki tekakna wong kang bisa nabuh kecapi marang aku.” Bareng tukang kecapi mau nabuh, astane Rama kita tumurun ing Elisa.
16Pangandikane Elisa: “Mangkene pangandikane Rama kita: Lembah iki padha gawenen kebak paritan. 17Awit mangkene pangandikane Rama kita: Kowe bakal ora weruh angin utawa udan, nanging lembah iki bakal kebak banyu, sarta kowe padha bakal ngombe — kowe, raja-kayamu, lan kewan-kewanmu. 18Iki prakara kang sepele ana ing paningalKu; Panjenengane uga bakal masrahake Moab marang tanganmu. 19Kowe bakal numpes saben kutha kang kinubeng beteng lan saben kutha pilihan, negor saben wit kang becik, nyumpet saben sumbering banyu, lan ngrusak saben palemahan kang subur nganggo watu.”
20Esuke, nalika wektu kurban dhaharan, dumadakan ana banyu mili saka arah Edom, nganti tanah mau kebak banyu.
21Wong Moab kabeh padha krungu yen para ratu wis padha teka arep merangi dheweke, mulane kabeh wong lanang kang wis cukup umur nyekel gegaman lan sandhuwure padha diklumpukake; wong-wong mau padha siaga ana ing tapel wates. 22Wong-wong mau padha tangi esuk-esuk; srengenge sumunar ing banyu, nganti wong Moab padha ndeleng banyu ing ngarepe abang kaya getih. 23Padha ngucap: “Getih! Para ratu mau padha perang lan pating pateni siji lan sijine. Saiki, heh Moab, ayo padha njarah-rayah!”
24Nanging bareng tekan ing pakemahane Israel, wong Israel padha ngadeg lan nempuh wong Moab, nganti wong Moab padha keplayu ana ing ngarepe. Wong Israel banjur nerak mlebu ing tanah kono, karo terus numpes wong Moab. 25Wong-wong mau padha ngrubuhake kutha-kutha. Ing saben palemahan kang subur saben wong padha mbuwang watu nganti palemahan mau ketutup. Padha nyumpet saben sumbering banyu lan negor saben wit kang becik, nganti mung kari watu-watune Kir-Hareset, kang banjur dikepung lan ditempuh dening para prajurit pembandhil. 26Bareng ratu ing Moab weruh yen peperangan iku wis kabotan tumrap dheweke, banjur njupuk prajurit pitung atus kang nyekel pedhang arep mbrodhol tekan ratu ing Edom, nanging ora bisa. 27Mulane banjur njupuk anake mbarep, kang bakal nggenteni dheweke jumeneng ratu, nuli dipasrahake dadi kurban obaran ana ing dhuwur tembok. Banjur ana bebendu gedhe tumrap Israel, mulane wong-wong mau padha mundur saka dheweke lan padha bali menyang nagarane dhewe.