2 Para Raja 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹Nalika Rama kita arep mundhut Nabi Elia munggah menyang swarga ing sajroning lesus, Nabi Elia lan Nabi Elisa padha mangkat saka Gilgal. ²Nabi Elia ngandika marang Nabi Elisa: “Kowe karia ing kene, awit Rama kita wis ngutus aku menyang Betel.” Nanging ature Nabi Elisa: “Demi Rama kita ingkang gesang, saha demi gesang panjenengan, kula boten badhe nilar panjenengan.” Banjur sakarone padha mudhun menyang Betel.

³Para nabi ing Betel padha metu marani Nabi Elisa lan matur: “Punapa panjenengan sampun mangertos, bilih ing dinten punika Rama kita badhe mundhut bendara panjenengan saking sanginggiling sirah panjenengan?” Wangsulane Nabi Elisa: “Iya, aku wis ngerti; padha menenga.”

⁴Nabi Elia ngandika: “Elisa, kowe karia ing kene, awit Rama kita wis ngutus aku menyang Yerikho.” Wangsulane Nabi Elisa: “Demi Rama kita ingkang gesang, saha demi gesang panjenengan, kula boten badhe nilar panjenengan.” Banjur padha menyang Yerikho.

⁵Golonganing para nabi ing Yerikho padha nyedhaki Nabi Elisa lan matur: “Punapa panjenengan sampun mangertos, bilih ing dinten punika Rama kita badhe mundhut bendara panjenengan saking panjenengan?” Wangsulane Nabi Elisa: “Iya, aku wis ngerti; padha menenga.”

⁶Nabi Elia ngandika marang Nabi Elisa: “Kowe karia ing kene, awit Rama kita wis ngutus aku menyang bengawan Yarden.” Wangsulane Nabi Elisa: “Demi Rama kita ingkang gesang, saha demi gesang panjenengan, kula boten badhe nilar panjenengan.” Banjur sakarone padha nerusake laku.

⁷Wong seket saka golonganing para nabi padha lunga lan ngadeg adhep-adhepan saka kadohan, dene wong loro mau ngadeg ing pinggir bengawan Yarden. ⁸Nabi Elia banjur njupuk jubahe, digulung, nuli disabetake ing banyu, temah banyune piyak dadi loro; sakarone banjur padha nyabrang ing dharatan asat. ⁹Bareng wis padha nyabrang, Nabi Elia ngandika marang Nabi Elisa: “Nyuwuna, apa kang kudu daktindakake tumrap kowe sadurunge aku kapundhut saka kowe.” Ature Nabi Elisa: “Mugi kula angsal panduman Roh panjenengan tikel kaping kalih.”

¹⁰Nabi Elia ngandika: “Panyuwunmu iku prakara kang angel. Nanging yen kowe weruh aku nalika kapundhut saka kowe, panyuwunmu bakal keturutan; yen ora, ora bakal keturutan.”

¹¹Nalika sakarone lagi padha lumaku karo omong-omongan, dumadakan ana kreta geni lan jaran geni misahake wong loro mau, banjur Nabi Elia sumengka munggah menyang swarga ing sajroning lesus. ¹²Nabi Elisa weruh lelakon mau banjur nguwuh-uwuh: “Bapakku, bapakku! Kretane lan prajurit jarane Israel!” Sawise iku Nabi Elia ora katon maneh. Nabi Elisa banjur nyandhak sandhangane, disuwek dadi loro.

¹³Nabi Elisa njupuk jubahe Nabi Elia kang tiba mau, tumuli bali lan ngadeg ing pinggir bengawan Yarden. ¹⁴Jubahe Nabi Elia kang tiba mau dicandhak, banjur disabetake ing banyu karo matur: “Ana ing ngendi Rama kita, Gusti Allahe Nabi Elia?” Bareng banyune disabet, banjur piyak ngiwa nengen, temah Nabi Elisa bisa nyabrang.

¹⁵Para nabi ing Yerikho kang ana ing sabrang, bareng padha weruh, banjur padha ngucap: “Rohe Nabi Elia manggon ing Nabi Elisa.” Banjur padha methukake lan sujud konjem ing bumi ana ing ngarsane. ¹⁶Ature wong-wong mau: “Lah, abdi panjenengan punika gadhah tiyang seket ingkang prakosa. Keparenga sami kesah madosi bendara panjenengan—bokmanawi Rohipun Rama kita sampun mbekta panjenenganipun lan ndhawahaken wonten ing salah satunggaling redi utawi ing salah satunggaling lebak.” Wangsulane Nabi Elisa: “Aja, wong-wong mau aja padha kokongkon lunga.”

¹⁷Nanging wong-wong mau meksa nganti Nabi Elisa rumangsa isin arep nulak, mula banjur ngandika: “Ya wis, kongkonen padha lunga.” Banjur padha ngutus wong seket, kang nggoleki telung dina lawase, nanging ora ketemu.

¹⁸Bareng wong-wong mau padha bali marang Nabi Elisa, kang isih ana ing Yerikho, Nabi Elisa ngandika: “Apa aku ora wis kandha marang kowe kabeh, supaya aja padha lunga?”

Rama kita Marasake Banyune Yerikho

¹⁹Wong-wong ing kutha mau padha matur marang Nabi Elisa: “Dhuh bendara, kados ingkang panjenengan pirsani, papaning kitha punika sae, nanging toyanipun awon lan sitinipun boten subur.”

²⁰Nabi Elisa ngandika: “Aku jupukna pinggan anyar, isenana uyah.” Banjur padha diaturake marang panjenengane.

²¹Nabi Elisa banjur menyang sumbering banyu, uyahe disebarake ing kono, karo ngandika: “Mangkene pangandikane Rama kita: Banyu iki wis Dakwarasake; wiwit saiki ora bakal nyebabake pati utawa kurang subur maneh.”

²²Banyu mau banjur tetep resik tekan saprene, cocog karo pangandikane Nabi Elisa.

²³Saka ing kono Nabi Elisa munggah menyang Betel. Nalika isih lumaku ing dalan, ana bocah-bocah cilik kang metu saka kutha padha moyoki panjenengane: “Munggaha, gundhul! Munggaha, gundhul!” ²⁴Nabi Elisa banjur noleh, mandeng bocah-bocah mau, lan nyupatani kanthi asmane Rama kita. Dumadakan ana bruwang loro metu saka alas, nyempal-nyempal bocah patang puluh loro. ²⁵Nabi Elisa banjur nerusake laku menyang Gunung Karmel, lan saka ing kono bali menyang Samaria.