Bav Êlyas Dibe Mal

Elîşa sê caran red dike ku Êlyas biterke, û gava Bavê me wî dibe erebeya agirîn dibîne. Ebaya ketî hildide, li Çemê Urdunê dixe û dipirse ka Xwedayê Êlyas li ku ye, û derbas dibe. Kaniyeke jehrî qenc dike, û li xortên tinazker nifir dike, bi encamên tirsnak.

Bavê me di ayetê de dipeyive 21

Beş 2.

Gava ku Bavê me li ber bû Êlyas di bahozê de ber bi ezmên ve bibe, Êlyas û Elîşa ji Gilgalê derketin. Êlyas ji Elîşa re got: “Ji kerema xwe li vir bimîne; Bavê me ez şandim Beytêlê.” Elîşa got: “Bi saxiya Bavê me û bi saxiya te, ez dev ji te bernadim.” Îcar ew daketin Beytêlê.

Pêxemberên li Beytêlê hatin ba Elîşa û pirsîn: “Tu dizanî ku îro Bavê me wê axayê te ji ser serê te bibe?” Wî got: “Erê, ez dizanim. Hûn deng nekin.”

Êlyas got: “Elîşa, ji kerema xwe li vir bimîne; Bavê me ez şandim Erîhayê.” Wî bersiv da: “Bi saxiya Bavê me û bi saxiya te, ez dev ji te bernadim.” Îcar ew çûn Erîhayê.

Koma pêxemberên li Erîhayê nêzîkî Elîşa bûn û pirsîn: “Tu dizanî ku îro Bavê me wê axayê te ji te bibe?” Wî got: “Erê, ez dizanim. Hûn deng nekin.”

Êlyas jê re got: “Ji kerema xwe li vir bimîne; Bavê me ez şandime Çemê Urdunê.” Wî got: “Bi saxiya Bavê me û bi saxiya te, ez dev ji te bernadim.” Îcar herdu bi hev re çûn.

Pêncî mêr ji koma pêxemberan çûn û ji dûr ve li hemberî wan rawestiyan, dema ku herdu li ber Çemê Urdunê sekinîn. Êlyas ebaya xwe hilda, ew pêça, li avê xist, û av ji herdu aliyan ji hev veqetiya; herdu li ser axa ziwa derbas bûn. Piştî ku ew derbas bûn, Êlyas ji Elîşa re got: “Bixwaze, berî ku ez ji te bêm birin, ez ji te re çi bikim?” Elîşa got: “Ji kerema xwe, bila para min du qat ji ruhê te be.”

Êlyas got: “Te tiştekî dijwar xwestiye. Heke tu min bibînî ku ez ji te têm birin, ewê ya te be; heke na, ewê nebe.”

Dema ku ew dimeşiyan û diaxivîn, erebeyeke agirîn û hespên agirîn ew ji hev veqetandin, û Êlyas di bahozê de ber bi ezmên ve çû. Elîşa ev dît û qîriya: “Bavê min, bavê min! Erebe û siwarên Îsraêl!” Paşê wî ew êdî nedît. Wî cilên xwe girt û ew kir du perçe.

Wî ebaya Êlyas a ku ketibû hilda, vegeriya, û li perava Çemê Urdunê rawestiya. Wî ebaya Êlyas a ku ketibû hilda, li avê xist û pirsî: “Bavê me, Xwedayê Êlyas, li ku ye?” Wî lê xist; av ji rastê û çepê ji hev veqetiya, û Elîşa derbas bû.

Pêxemberên li Erîhayê, yên li hemberî wî, ev dîtin û gotin: “Ruhê Êlyas li ser Elîşa bi cih bûye.” Ew hatin pêşiya wî û li ber wî heta erdê serî tewandin. Wan got: “Va ye, li ba xulamên te pêncî mêrên hêzdar hene. Bila ew herin û li axayê te bigerin — belkî Ruhê Bavê me ew rakir û li ser çiyayekî an di newalekê de danî.” Elîşa got: “Na, wan neşînin.”

Wan ewqas zorê lê kir heta ku ew fedî kir ku red bike. Wî got: “Wan bişînin.” Îcar wan pêncî mêr şandin, ku sê rojan geriyan lê ew nedîtin.

Gava ew vegeriyan ba Elîşa, yê ku li Erîhayê diman, wî ji wan re got: “Ma min ji we re negot ku hûn neçin?”

Bav Ava Erîhayê Qenc Dike

Mirovên bajêr ji Elîşa re gotin: “Va ye, ezbenî, cihê vî bajarî baş e, wek ku tu dibînî, lê av xirab e û erd bêber e.”

Wî got: “Ji min re taseke nû bînin û xwê têxinê.” Wan ew jê re anî.

Ew çû serkaniyê, xwê avêtê û got: “Bavê me weha dibêje: Min ev av qenc kir; êdî ew tu caran nabe sedema mirinê an bêberiyê.”

Û av heta îro paqij maye, li gorî gotina ku Elîşa gotibû.

Elîşa ji wir ber bi Beytêlê ve çû. Dema ku ew li rê dimeşiya, hin lawikên biçûk ji bajêr hatin û tinazê xwe pê kirin: “Here jor, keçelo! Here jor, keçelo!” Ew zivirî, li wan nêrî û bi navê Bavê me nifir li wan kir. Hingê du hirç ji daristanê derketin û çil û du ji lawikan dirrandin. Û Elîşa çû Çiyayê Kermîlê û ji wir vegeriya Sameryayê.