پلار اِلياس آسمان ته بوزى

اليشع درې ځله له الياس څخه د جلا کېدو انکار کوي، او اورين ګاډی ويني کله چې زموږ پلار هغه پورته اخلي. هغه لوېدلې چپنه پورته کوي، اردن ته يې وهي او پوښتي چې د الياس خدای چېرته دی، او پورې وځي. يوه زهرجنه چينه روغوي، او پر ملنډې وهونکو هلکانو لعنت وايي، چې پايله يې ډېره سخته وي.

څپرکی 2.

کله چې زمونږ پلار اِلياس ته داسې نژدے وو چې هغه په يوۀ طوفانى باد کښې آسمان ته بوزى، نو اِلياس او اِليشع د جِلجال نه روان شول. اِلياس اِليشع ته ووئيل چې، ”مهربانى وکړه دلته پاتې شه، ځکه چې زمونږ پلار زۀ بيت‌اېل ته لېږلے يم.“ خو اِليشع ووئيل چې، ”په زمونږ پلار باندې قسم او په ستا په ژوند باندې قسم، زۀ به تا نۀ پرېږدم.“ نو دواړه بيت‌اېل ته لاړل.

په بيت‌اېل کښې چې کوم نبيان وُو، هغوئ اِليشع ته راووتل او ترې يې پوښتنه وکړه چې، ”تا ته پته ده چې نن به زمونږ پلار ستا اُستاذ ستا د سر د پاسه بوزى؟“ هغۀ جواب ورکړو چې، ”هو، ما ته پته ده، تاسو چپ شئ.“

بيا اِلياس ووئيل چې، ”اے اِليشع، مهربانى وکړه دلته پاتې شه، ځکه چې زمونږ پلار زۀ يريحو ته لېږلے يم.“ هغۀ جواب ورکړو چې، ”په زمونږ پلار باندې قسم او په ستا په ژوند باندې قسم، زۀ به تا نۀ پرېږدم.“ نو دواړه يريحو ته لاړل.

په يريحو کښې چې د نبيانو ډله وه، هغوئ اِليشع ته نژدے شول او ترې يې پوښتنه وکړه چې، ”تا ته پته ده چې نن به زمونږ پلار ستا اُستاذ له تا نه بوزى؟“ هغۀ جواب ورکړو چې، ”هو، ما ته پته ده، تاسو چپ شئ.“

بيا اِلياس هغۀ ته ووئيل چې، ”مهربانى وکړه دلته پاتې شه، ځکه چې زمونږ پلار زۀ د اُردن سيند ته لېږلے يم.“ هغۀ جواب ورکړو چې، ”په زمونږ پلار باندې قسم او په ستا په ژوند باندې قسم، زۀ به تا نۀ پرېږدم.“ نو دواړه مخکښې روان شول.

د نبيانو د ډلې پنځوس کسان لاړل او د هغوئ په مقابل کښې لرې ودرېدل، او دواړه د اُردن سيند په غاړه ودرېدل. اِلياس خپله چادر راواخستله، نغښتله يې او په اوبو يې وواهله، نو اوبۀ دواړو خواؤ ته جُدا شوې، او دواړه په وچه زمکه پورې وتل. کله چې هغوئ پورې وتل، نو اِلياس اِليشع ته ووئيل چې، ”زما نه د جُدا کېدو نه مخکښې ما ته ووايه چې ستا دپاره څۀ وکړم؟“ اِليشع ووئيل چې، ”مهربانى وکړه، ستا د روح دوه برخې دې ما له په ميراث کښې راکړے شى.“

اِلياس ووئيل چې، ”تا يوه ګرانه خبره وغوښته. کۀ تا ما وليدم چې زما نه جُدا کولے شم، نو دا به ستا شى، او کۀ نه، نو دا به نۀ وى.“

او کله چې هغوئ روان وُو او خبرې يې کولې، نو ناببره د اور يوه رهکله او د اور آسونه راغلل او دواړه يې يو له بله جُدا کړل، او اِلياس په طوفانى باد کښې آسمان ته پورته شو. اِليشع دا وليدل او چغه يې کړه چې، ”اے زما پلاره، زما پلاره! د اِسرائيل رهکلې او آسونه سواره!“ بيا يې هغه بيا ونۀ ليدلو. نو هغۀ خپلې جامې ونيولې او په دوه ټوټو يې وشلولې.

بيا هغۀ د اِلياس هغه چادر راواخسته چې غورزېدلې وه، او بېرته راغلو او د اُردن سيند په غاړه ودرېدو. هغۀ د اِلياس هغه غورزېدلې چادر راواخسته، په اوبو يې وواهله او ووئيل چې، ”زمونږ پلار، د اِلياس خُدائ پاک، چرته دے؟“ کله چې هغۀ په اوبو وواهله، نو اوبۀ ښى او کيڼ لور ته جُدا شوې، او اِليشع پورې وتلو.

په يريحو کښې چې کوم نبيان د هغۀ مخامخ وُو، هغوئ دا وليدل او ووئيل چې، ”د اِلياس روح په اِليشع باندې نازل شوے دے.“ نو هغوئ د هغۀ د ملاقات دپاره راغلل او د هغۀ په وړاندې يې په زمکه سر ټيټ کړو. هغوئ ووئيل چې، ”وګوره، ستا د خدمتګارانو سره پنځوس زورور سړى شته. مونږ ته اِجازت راکړه چې لاړ شُو او ستا اُستاذ ولټوُو، ښائى د زمونږ پلار روح به هغه پورته کړے وى او په کوم غر يا په کومه دره کښې به يې غورزولے وى.“ خو اِليشع ووئيل چې، ”نه، هغوئ مۀ لېږئ.“

خو هغوئ دومره په هغۀ باندې زور راووستو چې هغه د نۀ کولو نه شرمنده شو. نو هغۀ ووئيل چې، ”هغوئ ولېږئ.“ نو هغوئ پنځوس کسان ولېږل، چا چې درې ورځې لټون وکړو خو هغه يې ونۀ موندلو.

کله چې هغوئ اِليشع ته بېرته راغلل، چې هغه لا په يريحو کښې پاتې وو، نو هغۀ هغوئ ته ووئيل چې، ”آيا ما تاسو ته نۀ وو وئيلى چې مۀ ځئ؟“

پلار د يريحو اوبۀ روغوى

د ښار خلقو اِليشع ته ووئيل چې، ”وګوره، اے زمونږ مالِکه، دا ښار ښۀ ځائ کښې پروت دے، لکه څنګه چې تۀ وينې، خو اوبۀ يې خرابې دى او زمکه بنجره ده.“

هغۀ ووئيل چې، ”ما ته يو نوے کاسه راوړئ او مالګه پکښې واچوئ.“ نو هغوئ هغه ورته راوړو.

بيا هغه د اوبو چينې ته لاړو، مالګه يې پکښې واچوله او ووئيل چې، ”زمونږ پلار داسې فرمائى چې، زما دا اوبۀ روغې کړې دى، نور به دا هيڅ کله د مرګ يا بنجرتيا سبب نۀ ګرځى.“

او تر نن ورځې پورې دا اوبۀ پاکې پاتې دى، لکه څنګه چې اِليشع هغه خبره کړې وه.

اِليشع د هغه ځائ نه بيت‌اېل ته پورته شو. کله چې هغه په لار روان وو، نو د ښار نه وړکى هلکان راووتل او ملنډې يې پرې وهلې چې، ”اے کټو، پورته شه! اے کټو، پورته شه!“ هغۀ مخ راواړولو، هغوئ ته يې وکتل او د زمونږ پلار په نوم يې په هغوئ باندې لعنت واچولو. نو د ځنګل نه دوه رېږې راووتلې او په هلکانو کښې يې دوه څلوېښت څيرې کړل. بيا اِليشع د کرمل غر ته لاړو او د هغه ځائ نه بېرته سامريه ته راغلو.