२ राजे 2

2 ¹ आमचा पिता एलीयाला वावटळीतून स्वर्गात घेऊन जाणार होता, तेव्हा एलीया व अलीशा गिलगालहून निघाले. ² एलीया अलीशाला म्हणाला, “तू येथेच राहा; आमच्या पित्याने मला बेथेलला पाठवले आहे.” अलीशा म्हणाला, “आमचा पिता जिवंत आहे आणि तूही जिवंत आहेस, याची शपथ, मी तुला सोडणार नाही.” मग ते बेथेलला उतरून गेले.

³ बेथेल येथील संदेष्टे अलीशाकडे बाहेर आले आणि त्यांनी विचारले, “आज आमचा पिता तुझ्या धन्याला तुझ्या डोक्यावरून घेऊन जाणार आहे, हे तुला माहीत आहे का?” तो म्हणाला, “होय, मला माहीत आहे; गप्प राहा.”

⁴ एलीया म्हणाला, “अलीशा, कृपया तू येथेच राहा; आमच्या पित्याने मला यरीहोला पाठवले आहे.” तो म्हणाला, “आमचा पिता जिवंत आहे आणि तूही जिवंत आहेस, याची शपथ, मी तुला सोडणार नाही.” मग ते यरीहोला गेले.

⁵ यरीहो येथील संदेष्ट्यांचा गट अलीशाजवळ आला आणि त्यांनी विचारले, “आज आमचा पिता तुझ्या धन्याला तुझ्यापासून घेऊन जाणार आहे, हे तुला माहीत आहे का?” तो म्हणाला, “होय, मला माहीत आहे; गप्प राहा.”

⁶ एलीया त्याला म्हणाला, “कृपया तू येथेच राहा; आमच्या पित्याने मला यार्देनकडे पाठवले आहे.” तो म्हणाला, “आमचा पिता जिवंत आहे आणि तूही जिवंत आहेस, याची शपथ, मी तुला सोडणार नाही.” मग ते दोघे पुढे निघाले.

⁷ संदेष्ट्यांच्या गटातील पन्नास माणसे जाऊन त्यांच्यासमोर काही अंतरावर उभी राहिली, आणि ते दोघे यार्देनकाठी उभे राहिले. ⁸ एलीयाने आपला झगा घेतला, त्याची घडी करून पाण्यावर मारला, तेव्हा पाणी दोन्ही बाजूंना दुभागले; आणि ते दोघे कोरड्या भूमीवरून पलीकडे गेले. ⁹ ते पलीकडे गेल्यावर एलीया अलीशाला म्हणाला, “मला तुझ्यापासून घेऊन जाण्यापूर्वी मी तुझ्यासाठी काय करावे ते माग.” अलीशा म्हणाला, “कृपया तुझ्या आत्म्याचा दुप्पट वाटा मला दे.”

¹⁰ एलीया म्हणाला, “तू कठीण गोष्ट मागितलीस. मला तुझ्यापासून घेऊन जाताना जर तू पाहशील, तर ते तुला मिळेल; नाहीतर मिळणार नाही.”

¹¹ ते चालत बोलत असताना, अग्नीचा रथ व अग्नीचे घोडे प्रकट होऊन त्या दोघांना वेगळे केले, आणि एलीया वावटळीतून स्वर्गात चढून गेला. ¹² अलीशाने हे पाहिले आणि तो ओरडला, “माझ्या बापा, माझ्या बापा! इस्राएलाचे रथ व घोडेस्वार!” मग तो त्याला पुन्हा दिसला नाही. त्याने आपले कपडे धरून ते दोन तुकडे फाडले.

¹³ एलीयाच्या अंगावरून पडलेला झगा त्याने उचलला, परत गेला आणि यार्देनच्या काठावर उभा राहिला. ¹⁴ एलीयाच्या अंगावरून पडलेला झगा त्याने घेतला, पाण्यावर मारला आणि विचारले, “आमचा पिता, एलीयाचा देव कोठे आहे?” त्याने पाण्यावर मारताच पाणी उजवीकडे व डावीकडे दुभागले, आणि अलीशा पलीकडे गेला.

¹⁵ यरीहो येथील संदेष्ट्यांनी, जे त्याच्या समोर होते, हे पाहून म्हटले, “एलीयाचा आत्मा अलीशावर वसला आहे.” ते त्याला भेटायला आले आणि त्याच्यापुढे भूमीपर्यंत लवून नमन केले. ¹⁶ ते म्हणाले, “पाहा, तुझ्या सेवकांजवळ पन्नास बलवान माणसे आहेत; ती तुझ्या धन्याचा शोध घेतील—कदाचित आमच्या पित्याच्या आत्म्याने त्याला उचलून एखाद्या डोंगरावर किंवा एखाद्या दरीत टाकले असेल.” अलीशा म्हणाला, “नाही, त्यांना पाठवू नका.”

¹⁷ त्यांनी त्याला इतका आग्रह केला की त्याला लाज वाटली. तो म्हणाला, “त्यांना पाठवा.” मग त्यांनी पन्नास माणसे पाठवली; त्यांनी तीन दिवस शोध घेतला, पण तो त्यांना सापडला नाही.

¹⁸ तो यरीहोतच राहिला असताना ते त्याच्याकडे परत आले; तो त्यांना म्हणाला, “जाऊ नका असे मी तुम्हांला सांगितले नव्हते का?”

पिता यरीहोचे पाणी बरे करतो

¹⁹ त्या नगरातील माणसे अलीशाला म्हणाली, “महाराज, आपण पाहता तसे हे नगर चांगल्या जागी वसले आहे, पण पाणी वाईट आहे आणि जमीन नापीक आहे.”

²⁰ तो म्हणाला, “मला एक नवीन वाटी आणा आणि त्यात मीठ घाला.” त्यांनी ती त्याच्याकडे आणली.

²¹ तो झऱ्याकडे गेला, त्यात मीठ टाकले आणि म्हणाला, “आमचा पिता असे म्हणतो: मी हे पाणी बरे केले आहे; यापुढे ते कधीही मृत्यू किंवा नापीकपणा आणणार नाही.”

²² अलीशाने सांगितलेल्या वचनाप्रमाणे ते पाणी आजपर्यंत शुद्ध राहिले आहे.

²³ तेथून अलीशा बेथेलला वर गेला. तो रस्त्याने वर चढत असताना नगरातून लहान मुले बाहेर आली आणि त्याची थट्टा करू लागली, “चढून जा रे टकल्या! चढून जा रे टकल्या!” ²⁴ त्याने मागे वळून त्यांच्याकडे पाहिले आणि आमच्या पित्याच्या नावाने त्यांना शाप दिला. तेव्हा दोन अस्वले रानातून बाहेर आली आणि त्यांनी त्या मुलांपैकी बेचाळीस मुलांना फाडून टाकले. ²⁵ मग अलीशा तेथून कर्मेल पर्वताकडे गेला आणि तेथून शोमरोनला परत आला.