Wilangan 22 FHB Father's Heart Bible™

22 ¹Banjur wong Israel padha budhal lan makemah ing ara-ara Moab, ing sabrange Kali Yarden, adhep-adhepan karo Yerikho. ²Anadene Balak bin Zipor weruh sakabehe kang wis katindakake dening wong Israel marang wong Amori. ³Moab banget wedine marang bangsa iku, amarga cacahe akeh; Moab giris marang wong Israel. ⁴Moab banjur kandha marang para tuwa-tuwane Midian: “Golongan iki bakal njilati samubarang ing sakiwa-tengen kita, kaya sapi njilati suket ing ara-ara.” Nalika iku Balak bin Zipor jumeneng ratu ing Moab.

⁵Panjenengane banjur utusan kongkonan nemoni Bileam bin Beor ing kutha Petor, ing sapinggire Kali Efrat ing tanahe bangsane, prelu nimbali dheweke. Pangandikane: “Lah, ana sawijining bangsa kang wis metu saka Mesir. Lah, bangsa iku nutupi salumahing bumi, sarta wis manggon ngadhepi aku. ⁶Mara, saiki ipat-ipatana bangsa iki kanggo aku, amarga wong-wong iku luwih kuwat tinimbang aku. Bokmenawa aku banjur bisa ngalahake lan nundhung wong-wong iku saka ing tanah iki, awit aku ngerti: sapa kang kokberkahi iku binerkahan, lan sapa kang kokipat-ipati iku kena ing ipat-ipat.”

⁷Para tuwa-tuwane Moab lan para tuwa-tuwane Midian banjur padha mangkat, karo nggawa opah panenung ing tangane, nuli tekan ngarsane Bileam lan ngandharake pangandikane Balak.

⁸Bileam banjur kandha marang wong-wong mau: “Padha nginepa ing kene bengi iki, aku bakal mangsuli marang kowe kabeh apa kang bakal dipangandikakake dening Gusti Allah marang aku.” Mulane para panggedhene Moab padha nginep ing panggonane Bileam.

⁹Banjur Rama kita rawuh marang Bileam sarta ngandika: “Sapa wong-wong kang padha ana ing sandhingmu iku?”

¹⁰Ature Bileam marang Rama kita: “Balak bin Zipor, ratu ing Moab, sampun ngutus dhateng kawula, mungel: ¹¹Lah, bangsa ingkang sampun medal saking Mesir punika nutupi salumahing bumi. Sapunika, mugi ipat-ipatana bangsa punika kangge kawula, bokmanawi kawula saged merangi saha nundhung tiyang-tiyang punika.”

¹²Nanging Rama kita ngandika marang Bileam: “Kowe aja melu wong-wong iku. Kowe aja ngipat-ipati bangsa iku, awit bangsa iku wis binerkahan.”

¹³Esuke Bileam tangi lan kandha marang para panggedhene Balak: “Padha balia menyang tanahmu, awit Gusti Allah ora marengake aku lunga melu kowe kabeh.”

¹⁴Para panggedhene Moab banjur padha tangi, bali sowan marang Balak, sarta matur: “Bileam boten purun ndherek kaliyan kawula sadaya.”

¹⁵Balak banjur utusan para panggedhe maneh, kang luwih akeh lan luwih kajen tinimbang kang dhisik. ¹⁶Wong-wong mau tekan ngarsane Bileam lan matur: “Makaten pangandikane Balak bin Zipor: Sampun ngantos wonten punapa-punapa ingkang ngalang-alangi panjenengan rawuh dhateng kawula, ¹⁷awit kawula badhe ngurmati panjenengan kanthi ageng, saha badhe nindakaken punapa kemawon ingkang panjenengan dhawuhaken dhateng kawula. Pramila, mugi panjenengan rawuh saha ngipat-ipati bangsa punika kangge kawula.”

¹⁸Wangsulane Bileam marang para abdine Balak: “Sanadyan Balak maringana aku omahe kang kebak salaka lan emas, aku ora bisa nerak dhawuhe Gusti Allah, arep nindakake prakara cilik utawa gedhe. ¹⁹Saiki, kowe kabeh uga padha nginepa ing kene bengi iki, supaya aku bisa ngreti apa maneh kang bakal dipangandikakake dening Rama kita marang aku.”

²⁰Ing wayah bengi Rama kita rawuh marang Bileam sarta ngandika: “Sarehne wong-wong iku teka arep nimbali kowe, tangia lan lungaa melu wong-wong mau, nanging mung tindakna apa kang Dakdhawuhake marang kowe.”

²¹Esuke Bileam tangi, masang abah-abah ing kuldine, banjur lunga melu para panggedhene Moab.

Rama kita Ngandika Lumantar Kuldi

²²Nanging bebendune Rama kita mulad-mulad amarga Bileam lunga, sarta Malaekate Rama kita jumeneng ing dalan dadi mungsuhe Bileam. Nalika iku Bileam nunggang kuldine, dikanthi abdine loro. ²³Kuldi mau weruh Malaekate Rama kita jumeneng ing dalan, ngasta pedhang ligan ing astane, banjur menggok metu saka dalan mlebu ing pategalan. Mulane Bileam ngantemi kuldine supaya mbalik menyang dalan maneh. ²⁴Banjur Malaekate Rama kita jumeneng ing dalan ciyut ing antarane kebon anggur, kang saben sisihe ana temboke. ²⁵Bareng kuldi mau weruh Malaekate Rama kita, banjur nyempet ing tembok, lan ngpenyet sikile Bileam ing tembok, mula Bileam ngantemi kuldine maneh.

²⁶Malaekate Rama kita banjur tindak luwih adoh lan jumeneng ing papan ciyut, kang ora ana sela kanggo menggok ngiwa utawa nengen. ²⁷Bareng kuldi mau weruh Malaekate Rama kita, banjur mendhekem ana ing sangisore Bileam; Bileam banget nepsune, nuli nggebugi kuldi mau nganggo tekene.

²⁸Banjur Rama kita mbukak cangkeme kuldi mau, temah kuldi iku calathu marang Bileam: “Aku iki nggawe apa marang kowe, dene kowe nganti ngantemi aku kaping telu iki?”

²⁹Wangsulane Bileam marang kuldi mau: “Kowe wis nggeguyu aku! Saupama ing tanganku ana pedhang, mesthi kowe wis dakpateni saiki.”

³⁰Kuldi mau calathu marang Bileam: “Apa aku iki dudu kuldimu, kang wis koktunggangi sauripmu nganti saiki? Apa aku tau tumindak mangkono marang kowe?” Wangsulane Bileam: “Ora.”

³¹Banjur Rama kita ngelekake mripate Bileam, temah dheweke weruh Malaekate Rama kita jumeneng ing dalan, ngasta pedhang ligan ing astane, mula dheweke tumungkul lan sujud nyungkemi bumi.

³²Malaekate Rama kita banjur ngandika marang dheweke: “Yagene kowe ngantemi kuldimu nganti kaping telu? Lah, aku iki metu dadi mungsuhmu, amarga lakumu iki nasar ana ing ngarepku. ³³Kuldi mau weruh aku lan sumingkir saka ngarepku nganti kaping telu iki. Saupama kuldi mau ora sumingkir, kowe mesthi wis dakpateni, nanging kuldi mau dakuripi.”

³⁴Ature Bileam marang Malaekate Rama kita: “Kawula sampun nglampahi dosa, awit kawula boten mangertos bilih Paduka jumeneng ing margi badhe nglawan kawula. Sapunika, manawi prakawis punika boten ndadosaken keparenging Paduka, kawula badhe wangsul.”

³⁵Malaekate Rama kita banjur ngandika marang Bileam: “Lungaa melu wong-wong iku, nanging mung kandhakna apa kang dakdhawuhake marang kowe.” Mula Bileam nerusake lakune bebarengan karo para panggedhene Balak.

³⁶Bareng Balak mireng yen Bileam teka, banjur methukake dheweke ing kutha Moab, ing watese Kali Arnon, ing pojoking tapel wates. ³⁷Pangandikane Balak marang Bileam: “Apa aku ora wis ngutus kanthi rikat nimbali kowe? Yagene kowe ora enggal teka marang aku? Apa aku iki temenan ora bisa ngurmati kowe?”

³⁸Wangsulane Bileam marang Balak: “Lah, saiki aku wis teka ing ngarsane panjenengan, nanging apa aku bisa ngucapake samubarang sakarepku? Aku mung bisa ngucapake apa kang kaparingake dening Gusti Allah ing cangkemku.”

³⁹Bileam banjur lunga bareng karo Balak, nuli padha tekan ing Kiryat-Huzot. ⁴⁰Balak banjur nyembeleh sapi lan wedhus minangka kurban, sarta ngirimake panduman marang Bileam lan para panggedhe kang padha ndherek dheweke. ⁴¹Esuke Balak ngajak Bileam lan nggawa munggah menyang Bamot-Baal, lan saka ing kono dheweke bisa weruh poncote bangsa iku.