اعداد 22

22 ¹آنگاه بنی‌اسرائیل کوچ کردند و در دشت‌های موآب، آن سوی اردن، روبه‌روی اریحا اردو زدند. ²و بالاق پسر صفّور همهٔ آنچه را که اسرائیل با اموریان کرده بود، دید. ³و موآب از این قوم بسیار ترسید، زیرا که پرشمار بودند؛ و موآب از بنی‌اسرائیل هراسان شد. ⁴و موآب به مشایخ مِدیان گفت: «این انبوه، هرچه را که پیرامون ماست خواهند لیسید، چنانکه گاو سبزهٔ صحرا را می‌لیسد.» و بالاق پسر صفّور در آن زمان پادشاه موآب بود.

⁵پس قاصدانی نزد بلعام پسر بِعور به فَتور که کنار فرات، در سرزمین قومش بود، فرستاد تا او را فرا خواند. و گفت: «اینک قومی از مصر بیرون آمده است. ببین که روی زمین را پوشانده‌اند و روبه‌روی من فرود آمده‌اند. ⁶پس اکنون بیا و این قوم را برای من لعنت کن، زیرا از من نیرومندترند. شاید آنگاه بتوانم آنان را بزنم و از این سرزمین برانم؛ زیرا می‌دانم هر که را تو برکت دهی مبارک است و هر که را لعنت کنی ملعون.»

⁷پس مشایخ موآب و مشایخ مِدیان با مزد فال‌گیری در دست خود روانه شدند و نزد بلعام آمدند و سخنان بالاق را به او گفتند.

⁸او به ایشان گفت: «امشب را اینجا بمانید و آنچنان که خدا به من بگوید، پاسختان را باز خواهم آورد.» پس بزرگان موآب نزد بلعام ماندند.

⁹آنگاه پدر ما نزد بلعام آمد و گفت: «این مردان که با تو هستند کیستند؟»

¹⁰بلعام به پدر ما گفت: «بالاق پسر صفّور، پادشاه موآب، نزد من پیام فرستاده است: ¹¹اینک قومی که از مصر بیرون آمده، روی زمین را پوشانده است. اکنون بیا و ایشان را برای من لعنت کن؛ شاید بتوانم با آنان بجنگم و بیرونشان برانم.»

¹²اما پدر ما به بلعام گفت: «با ایشان مرو. این قوم را لعنت مکن، زیرا مبارک‌اند.»

¹³بلعام بامدادان برخاست و به بزرگان بالاق گفت: «به سرزمین خود بازگردید، زیرا خدا نخواست که مرا با شما بگذارد بروم.»

¹⁴پس بزرگان موآب برخاستند و نزد بالاق رفتند و گفتند: «بلعام از آمدن با ما سر باز زد.»

¹⁵آنگاه بالاق باز بزرگانی فرستاد، پرشمارتر و گرامی‌تر از نخستین. ¹⁶و ایشان نزد بلعام آمدند و گفتند: «بالاق پسر صفّور چنین می‌گوید: هیچ چیز تو را از آمدن نزد من باز ندارد، ¹⁷زیرا تو را بسیار گرامی خواهم داشت و هر چه به من بگویی به‌جا خواهم آورد. پس تمنا اینکه بیایی و این قوم را برای من لعنت کنی.»

¹⁸بلعام به خادمان بالاق پاسخ داد: «حتی اگر بالاق خانهٔ خود را پر از سیم و زر به من دهد، نمی‌توانم از فرمان خدا، خواه کوچک باشد خواه بزرگ، فراتر روم. ¹⁹اکنون تمنا اینکه شما نیز امشب را اینجا بمانید تا بدانم پدر ما دیگر چه به من خواهد گفت.»

²⁰و پدر ما شبانگاه نزد بلعام آمد و به او گفت: «چون این مردان برای فراخواندن تو آمده‌اند، برخیز و با ایشان برو، اما تنها آنچه را که من به تو می‌گویم انجام بده.»

²¹پس بلعام بامدادان برخاست و الاغ خود را پالان بست و با بزرگان موآب روانه شد.

پدر ما از زبان یک الاغ سخن می‌گوید

²²اما خشم پدر ما از رفتن او افروخته شد، و فرشتهٔ پدر ما همچون دشمنی در راه ایستاد. بلعام بر الاغ خود سوار بود و دو خادمش با او بودند. ²³الاغ فرشتهٔ پدر ما را دید که در راه ایستاده و شمشیر برهنه در دستش بود، پس الاغ از راه به صحرا کج شد. بلعام الاغ را زد تا او را به راه بازگرداند. ²⁴آنگاه فرشتهٔ پدر ما در راهی تنگ میان تاکستان‌ها ایستاد که دیواری از هر دو سو بود. ²⁵الاغ فرشتهٔ پدر ما را دید و خود را به دیوار فشرد و پای بلعام را به دیوار فشرد؛ پس او دوباره الاغ را زد.

²⁶فرشتهٔ پدر ما پیش‌تر رفت و در جایی تنگ ایستاد که جای گشتن به راست یا چپ نبود. ²⁷چون الاغ فرشتهٔ پدر ما را دید، زیر بلعام خوابید؛ و خشم بلعام افروخته شد و او را با عصای خود زد.

²⁸آنگاه پدر ما دهان الاغ را گشود و او به بلعام گفت: «به تو چه کرده‌ام که این سه بار مرا زدی؟»

²⁹بلعام به الاغ گفت: «تو مرا مسخره کرده‌ای! اگر شمشیری در دستم بود، همین اکنون تو را می‌کشتم.»

³⁰الاغ به بلعام گفت: «آیا من الاغ تو نیستم که همهٔ عمر تا به امروز بر من سوار شده‌ای؟ آیا هرگز پیش از این با تو چنین کرده‌ام؟» گفت: «نه.»

³¹آنگاه پدر ما چشمان بلعام را گشود و او فرشتهٔ پدر ما را دید که در راه ایستاده و شمشیر برهنه در دست داشت؛ پس سر فرود آورد و رو بر زمین افتاد.

³²فرشتهٔ پدر ما به او گفت: «چرا الاغ خود را این سه بار زدی؟ اینک من همچون دشمنی بیرون آمده‌ام، زیرا راه تو در برابر من بی‌پرواست. ³³الاغ مرا دید و این سه بار از من کناره گرفت. اگر از من کناره نگرفته بود، تا به حال تو را کشته و او را زنده نگاه داشته بودم.»

³⁴بلعام به فرشتهٔ پدر ما گفت: «گناه کرده‌ام، زیرا نمی‌دانستم که تو برای مقابله با من در راه ایستاده‌ای. اکنون اگر این در نظر تو ناپسند است، باز می‌گردم.»

³⁵فرشتهٔ پدر ما به بلعام گفت: «با این مردان برو، اما تنها آنچه را که من به تو می‌گویم بگو.» پس بلعام با بزرگان بالاق روانه شد.

³⁶چون بالاق شنید که بلعام می‌آید، به استقبال او تا شهر موآب که بر مرز اَرنون، در انتهای مرز است، بیرون رفت. ³⁷بالاق به بلعام گفت: «آیا با اصرار نزد تو نفرستادم تا تو را فرا خوانم؟ چرا نزد من نیامدی؟ آیا به‌راستی نمی‌توانم تو را گرامی بدارم؟»

³⁸بلعام به بالاق گفت: «اینک اکنون نزد تو آمده‌ام، اما آیا می‌توانم هر چه بخواهم بگویم؟ تنها آنچه را که خدا در دهانم بگذارد می‌توانم بگویم.»

³⁹پس بلعام با بالاق رفت و به قِریَت‌حُصوت رسیدند. ⁴⁰بالاق گاوان و گوسفندان قربانی کرد و از آن‌ها برای بلعام و بزرگانی که با او بودند بهره‌هایی فرستاد. ⁴¹بامدادان بالاق بلعام را برگرفت و او را به بلندی‌های بَعل برآورد، و از آنجا او کرانهٔ آن قوم را دید.