’n Koning Vrees, ’n Profeet Word Ontbied

Bang oor wat Israel aan die Amoriete gedoen het, huur Moab vir Bileam om hulle te vervloek. Hy kan net herhaal wat ons Vader hom sê, en die punt word deur 'n donkie gemaak, wat die getrokke swaard in die pad sien staan wanneer die beroemde siener dit nie kan sien nie.

Hoofstuk 22.

Toe het die Israeliete vertrek en in die vlaktes van Moab kamp opgeslaan, oorkant die Jordaan, teenoor Jerigo. Balak, seun van Sippor, het alles gesien wat Israel aan die Amoriete gedoen het. Moab was baie bang vir die volk, want hulle was baie; Moab was vol angs oor die Israeliete. Moab het vir die oudstes van Midian gesê: “Hierdie menigte sal alles rondom ons oplek, soos ’n bees die veldgras oplek.” Balak, seun van Sippor, was destyds koning van Moab.

Hy het boodskappers gestuur na Bileam, seun van Beor, by Petor langs die Eufraat in die land van sy volk, om hom te ontbied. Hy het gesê: “Kyk, ’n volk het uit Egipte gekom. Kyk, hulle bedek die oppervlak van die land en het reg oorkant my gaan woon. Kom tog, vervloek hierdie volk vir my—hulle is sterker as ek. Miskien kan ek hulle dan verslaan en uit die land verdryf, want ek weet: elkeen vir wie jy seën, is geseënd, en elkeen vir wie jy vervloek, is vervloek.”

Die oudstes van Moab en die oudstes van Midian het gegaan, met waarsêersgeld in hulle hand, en hulle het by Bileam gekom en hom Balak se woorde vertel.

Hy het vir hulle gesê: “Bly vannag hier, dan sal ek julle antwoord bring soos God met my praat.” So het die amptenare van Moab by Bileam gebly.

Toe kom ons Vader na Bileam en sê: “Wie is hierdie mans by jou?”

Bileam het vir ons Vader gesê: “Balak, seun van Sippor, koning van Moab, het ’n boodskap na my gestuur: Kyk, die volk wat uit Egipte gekom het, bedek die oppervlak van die land. Kom nou, vervloek hulle vir my—miskien kan ek teen hulle veg en hulle verdryf.”

Maar ons Vader het vir Bileam gesê: “Moenie saam met hulle gaan nie. Moenie die volk vervloek nie, want hulle is geseënd.”

Bileam het die oggend opgestaan en vir Balak se amptenare gesê: “Gaan terug na julle land toe—God het geweier om my saam met julle te laat gaan.”

Die amptenare van Moab het opgestaan, na Balak toe gegaan en gesê: “Bileam het geweier om saam met ons te kom.”

Toe stuur Balak weer amptenare—meer in getal en meer geëerd as die eerstes. Hulle het by Bileam gekom en gesê: “So sê Balak, seun van Sippor: Laat niks jou verhinder om na my toe te kom nie, want ek sal jou ryklik vereer en alles doen wat jy vir my sê. Kom dan tog en vervloek hierdie volk vir my.”

Bileam het vir Balak se dienaars geantwoord: “Al sou Balak my sy huis vol silwer en goud gee, kan ek nie teen die bevel van God ingaan om iets kleins of groots te doen nie. Bly nou tog ook vannag hier, sodat ek kan weet wat ons Vader nog vir my sal sê.”

En ons Vader het in die nag na Bileam gekom en vir hom gesê: “Omdat hierdie mans gekom het om jou te ontbied, staan op en gaan saam met hulle, maar doen net wat ek vir jou sê.”

So het Bileam die oggend opgestaan, sy donkie opgesaal en saam met die amptenare van Moab gegaan.

Ons Vader Praat Deur ’n Donkie

Maar ons Vader se toorn het ontvlam omdat hy gegaan het, en die boodskapper van ons Vader het as Bileam se teëstander in die pad gaan staan. Bileam het op sy donkie gery, met sy twee dienaars by hom. Die donkie het die boodskapper van ons Vader in die pad sien staan, met sy swaard getrek in sy hand, en sy het van die pad af in die veld in gedraai. Toe slaan Bileam die donkie om haar terug op die pad te laat kom. Toe gaan staan die boodskapper van ons Vader op ’n smal paadjie tussen die wingerde, met ’n muur aan elke kant. Die donkie het die boodskapper van ons Vader gesien en teen die muur vasgedruk, en sy het Bileam se voet daarteen vasgedruk, en hy het haar weer geslaan.

Die boodskapper van ons Vader het verder gegaan en op ’n nou plek gaan staan waar daar geen ruimte was om regs of links te draai nie. Toe die donkie die boodskapper van ons Vader sien, het sy onder Bileam gaan lê; sy toorn het ontvlam, en hy het haar met sy kierie geslaan.

Toe open ons Vader die donkie se bek, en sy het vir Bileam gesê: “Wat het ek aan jou gedoen dat jy my nou drie keer geslaan het?”

Bileam het vir die donkie gesê: “Jy het met my gespot! As ek ’n swaard in my hand gehad het, het ek jou nou doodgemaak.”

Die donkie het vir Bileam gesê: “Is ek nie jou donkie op wie jy jou hele lewe lank tot vandag toe gery het nie? Het ek al ooit vantevore so met jou gemaak?” Hy het gesê: “Nee.”

Toe open ons Vader Bileam se oë, en hy het die boodskapper van ons Vader in die pad sien staan, met die swaard getrek in sy hand, en hy het diep gebuig en op sy gesig neergeval.

Die boodskapper van ons Vader het vir hom gesê: “Waarom het jy jou donkie drie keer geslaan? Ek het as teëstander uitgetrek, omdat jou pad roekeloos voor my is. Die donkie het my gesien en nou drie keer van my af weggedraai. As sy nie weggedraai het nie, het ek jou teen hierdie tyd al doodgemaak en haar laat lewe.”

Bileam het vir die boodskapper van ons Vader gesê: “Ek het gesondig—ek het nie geweet dat u in die pad staan om my teë te gaan nie. As dit nou verkeerd is in u oë, sal ek omdraai.”

Die boodskapper van ons Vader het vir Bileam gesê: “Gaan saam met die mans, maar sê net wat ek vir jou sê.” So het Bileam saam met Balak se amptenare verder gegaan.

Toe Balak hoor dat Bileam kom, het hy uitgegaan om hom te ontmoet by die stad van Moab, op die grens van die Arnon, aan die rand van die grondgebied. Balak het vir Bileam gesê: “Het ek nie dringend laat weet om jou te roep nie? Waarom het jy nie na my toe gekom nie? Kan ek jou werklik nie vereer nie?”

Bileam het vir Balak gesê: “Kyk, ek het nou na jou toe gekom—maar kan ek sommer enigiets sê? Ek kan net spreek wat God in my mond lê.”

So het Bileam saam met Balak gegaan, en hulle het by Kirjat-Husot gekom. Balak het beeste en skape geoffer en dele daarvan na Bileam en die amptenare by hom gestuur. Die volgende oggend het Balak vir Bileam geneem en hom opgebring na Bamot-Baäl, en van daar af het hy die rand van die volk gesien.