ڳاڻاٽو 22 FHB Father's Heart Bible™

22 ¹پوءِ بني اسرائيل ڪوچ ڪري يريحو جي سامهون، يردن جي ٻي ڀر، موآب جي ميدانن ۾ ڊيرو ڪيو. ²صفور جي پٽ بلق اهو سڀ ڏٺو جيڪو اسرائيل اموررين سان ڪيو هو. ³موآب ان قوم کان ڏاڍو ڊنو، ڇاڪاڻ تہ اهي گھڻا هئا؛ موآب کي بني اسرائيل جو ڏاڍو خوف هو. ⁴موآب مديان جي بزرگن کي چيو تہ ”هي ميڙ اسان جي آس پاس جو سڀ ڪجهه چٽي ويندو، جيئن ڍڳو ٻنيءَ جو گاهه چٽي ٿو.“ انهيءَ وقت صفور جو پٽ بلق موآب جو بادشاهه هو.

⁵هن بعور جي پٽ بلعام کي سڏڻ لاءِ، فرات جي ڪناري تي سندس پنهنجي قوم جي ملڪ ۾ فتور ڏانهن قاصد موڪليا. چيائين تہ ”ڏس، مصر مان هڪ قوم نڪري آئي آهي. ڏس، اها ملڪ جي مٿاڇري کي ڍڪي ويٺي آهي، ۽ منهنجي سامهون اچي ويٺي آهي. ⁶مهرباني ڪري اچ ۽ منهنجي خاطر هن قوم تي لعنت وجھ—اهي مون کان وڌيڪ طاقتور آهن. ٿي سگھي تہ پوءِ آءٌ کين ماري ملڪ مان ڪڍي ڇڏيان، ڇاڪاڻ تہ مون کي خبر آهي تہ جنهن کي تون برڪت ڏين ٿو سو برڪت وارو ٿئي ٿو، ۽ جنهن تي تون لعنت وجھين ٿو سو لعنتي ٿئي ٿو.“

⁷موآب جا بزرگ ۽ مديان جا بزرگ هٿ ۾ فال جو اجورو کڻي هلي بلعام وٽ آيا، ۽ کيس بلق جون ڳالهيون ٻڌايائون.

⁸هن کين چيو تہ ”اڄ رات هتي رهو، ۽ جيئن خدا مون سان ڳالهائيندو تيئن آءٌ اوهان کي جواب آڻي ڏيندس.“ تنهنڪري موآب جا امير بلعام وٽ رهيا.

⁹پوءِ اسان جو پيءُ بلعام وٽ آيو ۽ چيائينس تہ ”تو سان گڏ هي ماڻهو ڪير آهن؟“

¹⁰بلعام اسان جي پيءُ کي چيو تہ ”موآب جي بادشاهه، صفور جي پٽ بلق، مون ڏانهن پيغام موڪليو آهي تہ ¹¹ڏس، مصر مان نڪتل قوم ملڪ جي مٿاڇري کي ڍڪي ويٺي آهي. هاڻي اچ، منهنجي خاطر کين لعنت ڏي—ٿي سگھي تہ آءٌ ساڻن وڙهي کين ڪڍي ڇڏيان.“

¹²پر اسان جي پيءُ بلعام کي چيو تہ ”ساڻن گڏ نہ وڃ. هن قوم تي لعنت نہ وجھ، ڇاڪاڻ تہ اها برڪت واري آهي.“

¹³بلعام صبح جو اُٿي بلق جي اميرن کي چيو تہ ”پنهنجي ملڪ ڏانهن موٽي وڃو—خدا مون کي اوهان سان گڏ وڃڻ جي موڪل ڏيڻ کان انڪار ڪيو آهي.“

¹⁴موآب جا امير اُٿي بلق وٽ ويا ۽ چيائون تہ ”بلعام اسان سان گڏ اچڻ کان انڪار ڪيو.“

¹⁵پوءِ بلق وري امير موڪليا—تعداد ۾ پهرين وارن کان وڌيڪ ۽ وڌيڪ معزز. ¹⁶هنن بلعام وٽ اچي چيو تہ ”صفور جو پٽ بلق ٿو چوي تہ تو کي مون وٽ اچڻ کان ڪابہ شيءِ نہ روڪي، ¹⁷ڇاڪاڻ تہ آءٌ تنهنجي ڏاڍي عزت ڪندس، ۽ جيڪو تون مون کي چوندين سو ڪندس. تنهنڪري مهرباني ڪري اچ ۽ منهنجي خاطر هن قوم تي لعنت وجھ.“

¹⁸بلعام بلق جي نوڪرن کي وراڻيو تہ ”جيتوڻيڪ بلق پنهنجو گھر چاندي ۽ سون سان ڀري مون کي ڏئي، تڏهن بہ آءٌ خدا جي حڪم کان ٻاهر ننڍو يا وڏو ڪو ڪم نہ ٿو ڪري سگھان. ¹⁹هاڻي مهرباني ڪري، اوهين بہ اڄ رات هتي رهو، تہ جيئن آءٌ ڄاڻان تہ اسان جو پيءُ مون کي وڌيڪ ڇا فرمائيندو.“

²⁰پوءِ اسان جو پيءُ رات جو بلعام وٽ آيو ۽ کيس فرمايو تہ ”جيئن تہ اهي ماڻهو توکي سڏڻ آيا آهن، تنهنڪري اُٿ ۽ ساڻن گڏ وڃ، پر رڳو اهو ڪجانءِ جيڪو آءٌ توکي چوان.“

²¹پوءِ بلعام صبح جو اُٿي، پنهنجي گڏهه تي زين رکي، موآب جي اميرن سان گڏ هليو ويو.

اسان جو پيءُ گڏهه جي وسيلي ڳالهائي ٿو

²²پر هن جي وڃڻ ڪري اسان جي پيءُ جو غضب ڀڙڪي اٿيو، ۽ اسان جي پيءُ جو فرشتو بلعام جو مخالف ٿي رستي تي بيٺو. بلعام پنهنجي گڏهه تي سوار هو، ۽ سندس ٻئي نوڪر ساڻس گڏ هئا. ²³گڏهه اسان جي پيءُ جي فرشتي کي رستي تي بيٺل ڏٺو، سندس هٿ ۾ ڇڪيل تلوار هئي؛ تنهنڪري هوءَ رستي کان هٽي ٻنيءَ ۾ هلي وئي. پوءِ بلعام گڏهه کي وري رستي تي موڙي آڻڻ لاءِ ماريو. ²⁴پوءِ اسان جي پيءُ جو فرشتو انگورن جي باغن جي وچ واري تنگ واٽ ۾ بيٺو، جنهن جي ٻنهي پاسن کان ڀت هئي. ²⁵گڏهه اسان جي پيءُ جي فرشتي کي ڏسي ڀت سان چهٽي وئي، ۽ بلعام جو پير ڀت سان ڏٻي ڇڏيائين، تنهنڪري هن وري کيس ماريو.

²⁶اسان جي پيءُ جو فرشتو اڳتي وڌي هڪ اهڙي تنگ جاءِ تي بيٺو جتي ساڄي يا کاٻي موڙڻ جي گنجائش ئي نہ هئي. ²⁷جڏهن گڏهه اسان جي پيءُ جي فرشتي کي ڏٺو، تڏهن هوءَ بلعام جي هيٺان ليٽي پئي؛ بلعام جو غضب ڀڙڪي اٿيو، ۽ پنهنجي لٺ سان ماريائينس.

²⁸پوءِ اسان جي پيءُ گڏهه جو وات کوليو، ۽ هن بلعام کي چيو تہ ”مون تو سان ڇا ڪيو آهي جو تو مون کي هي ٽي ڀيرا ماريو؟“

²⁹بلعام گڏهه کي چيو تہ ”تو مون سان ٺٺولي ڪئي آهي! جيڪڏهن منهنجي هٿ ۾ تلوار هجي ها تہ آءٌ توکي هاڻي ئي ماري وجھان ها.“

³⁰گڏهه بلعام کي چيو تہ ”ڇا آءٌ تنهنجي اها گڏهه ناهيان، جنهن تي تون سڄي عمر اڄ ڏينهن تائين سوار ٿيندو آيو آهين؟ ڇا مون اڳي ڪڏهن تو سان اهڙو سلوڪ ڪيو آهي؟“ هن چيو تہ ”نہ.“

³¹پوءِ اسان جي پيءُ بلعام جون اکيون کوليون، ۽ هن اسان جي پيءُ جي فرشتي کي رستي تي بيٺل ڏٺو، هٿ ۾ ڇڪيل تلوار هئس، ۽ هو جھڪي منهن ڀر ڪري پيو.

³²اسان جي پيءُ جي فرشتي کيس چيو تہ ”تو پنهنجي گڏهه کي ٽي ڀيرا ڇو ماريو؟ آءٌ مخالف ٿي نڪتو آهيان، ڇاڪاڻ تہ تنهنجو رستو منهنجي آڏو بي پرواهي وارو آهي. ³³گڏهه مون کي ڏٺو ۽ انهن ٽنهي ڀيرن مون کان هٽي وئي. جيڪڏهن هوءَ نہ هٽي ها تہ آءٌ هن وقت تائين توکي ماري ڇڏيان ها ۽ کيس جيئرو ڇڏيان ها.“

³⁴بلعام اسان جي پيءُ جي فرشتي کي چيو تہ ”مون گناهه ڪيو آهي—مون کي خبر نہ هئي تہ تون منهنجي مخالفت لاءِ رستي تي بيٺو آهين. هاڻي جيڪڏهن اها ڳالهه تنهنجي نظر ۾ ناپسند آهي تہ آءٌ موٽي ويندس.“

³⁵اسان جي پيءُ جي فرشتي بلعام کي چيو تہ ”انهن ماڻهن سان گڏ وڃ، پر رڳو اهو چئج جيڪو آءٌ توکي چوان.“ تنهنڪري بلعام بلق جي اميرن سان گڏ هليو ويو.

³⁶جڏهن بلق ٻڌو تہ بلعام اچي رهيو آهي، تڏهن کيس ملڻ لاءِ موآب جي شهر ڏانهن، ارنون جي سرحد تي، سرحد جي ڇيڙي وٽ نڪتو. ³⁷بلق بلعام کي چيو تہ ”ڇا مون توکي سڏڻ لاءِ تڪڙو پيغام نہ موڪليو هو؟ تون مون وٽ ڇو نہ آئين؟ ڇا آءٌ واقعي تنهنجي عزت نہ ٿو ڪري سگھان؟“

³⁸بلعام بلق کي چيو تہ ”ڏس، هاڻي آءٌ تو وٽ آيو آهيان—پر ڇا آءٌ ڪجھ بہ چئي سگھان ٿو؟ آءٌ رڳو اهو چئي سگھان ٿو جيڪو خدا منهنجي وات ۾ وجھي.“

³⁹پوءِ بلعام بلق سان گڏ هليو، ۽ اهي قرياتحصوت ۾ پهتا. ⁴⁰بلق ڍور ۽ رڍون قربان ڪيائين، ۽ بلعام ۽ ساڻس گڏ اميرن ڏانهن حصا موڪليائين. ⁴¹صبح جو بلق بلعام کي کڻي بموت بعل تي چاڙهي آيو، ۽ اتان کيس قوم جو ڇيڙو نظر آيو.