شمېر 22 FHB Father's Heart Bible™

22 ¹بيا بنى اِسرائيل روان شول او د اُردن د سيند هاخوا، د يريحو مخامخ د موآب په ميدانونو کښې يې خېمې ودرولې. ²بالاق د صفور زوئ هغه ټول کارونه وليدل چې اِسرائيل د اموريانو سره کړى وُو. ³موآب د دې خلقو نه ډېر وويرېدو، ځکه چې هغوئ ډېر زيات وُو؛ موآب د بنى اِسرائيلو نه ترهېدو. ⁴موآب د مِديان مشرانو ته ووئيل چې، ”دا ګڼه ګوڼه به زمونږ چاپېره هر څۀ وڅټى، لکه څنګه چې غوا د پټى واښۀ څټى.“ هغه وخت بالاق د صفور زوئ د موآب بادشاه وو.

⁵هغۀ بلعام د بعور زوئ ته چې په فتور کښې د فرات په غاړه د خپلو خلقو په مُلک کښې وو، د راغوښتلو دپاره قاصدان ولېږل. هغۀ ووئيل چې، ”وګوره، يو قوم د مِصر نه راوتلے دے. وګوره، هغوئ د زمکې مخ پټ کړے دے، او زما مخامخ مېشته شوى دى. ⁶نو راشه، مهربانى وکړه او دا قوم زما دپاره لعنت کړه—دوئ زما نه زورور دى. کېدے شى چې بيا زۀ پرې حمله وکړم او د مُلک نه يې وشړم، ځکه چې زۀ پوهيږم: څوک چې تۀ برکت ورکړې هغه برکتى وى، او څوک چې تۀ لعنت کړې هغه لعنتى وى.“

⁷نو د موآب مشران او د مِديان مشران روان شول، د فال کتلو اجورې يې په لاس کښې نيولې وې، او بلعام ته راغلل او د بالاق خبرې يې ورته وکړې.

⁸هغۀ هغوئ ته ووئيل چې، ”نن شپه دلته پاتې شئ، او زۀ به تاسو ته هغه جواب درکړم چې خُدائ پاک راته وفرمائى.“ نو د موآب سردارن د بلعام سره پاتې شول.

⁹بيا زمونږ پلار بلعام ته راغلو او وې فرمائيل چې، ”دا ستا سره څۀ خلق دى؟“

¹⁰بلعام زمونږ پلار ته ووئيل چې، ”بالاق د صفور زوئ، د موآب بادشاه، ما ته پيغام راليږلے دے چې: ¹¹وګوره، هغه قوم چې د مِصر نه راوتلے دے د زمکې مخ يې پټ کړے دے. اوس راشه، زما دپاره يې لعنت کړه—کېدے شى چې زۀ د هغوئ خلاف جنګ وکړم او وې شړم.“

¹²خو زمونږ پلار بلعام ته وفرمائيل چې، ”د هغوئ سره مۀ ځه. دا قوم لعنت مۀ کوه، ځکه چې هغوئ برکتى دى.“

¹³بلعام سحر وختى پاڅېدو او د بالاق سردارانو ته يې ووئيل چې، ”خپل مُلک ته واپس لاړ شئ—خُدائ پاک ما ته اِجازت رانۀ کړو چې ستاسو سره لاړ شم.“

¹⁴د موآب سردارن پاڅېدل، بالاق ته لاړل، او ووئيل يې چې، ”بلعام زمونږ سره د راتلو نه اِنکار وکړو.“

¹⁵بيا بالاق نور سردارن ولېږل چې د اولنيو نه زيات او زيات معزز وُو. ¹⁶هغوئ بلعام ته راغلل او ووئيل يې چې، ”بالاق د صفور زوئ وائى: هيڅ شے دې تا د ما ته راتلو نه مۀ منع کوى، ¹⁷ځکه چې زۀ به ستا ډېر عزت وکړم، او څۀ چې ما ته ووائې هغه به وکړم. نو مهربانى وکړه او راشه او دا قوم زما دپاره لعنت کړه.“

¹⁸بلعام د بالاق نوکرانو ته جواب ورکړو چې، ”کۀ بالاق ما ته خپل کور د سپينو زرو او سرو زرو نه ډک هم راکړى، نو زۀ د خُدائ پاک د حُکم نه بهر تلے نۀ شم، چې کوچنے يا لوئ کار وکړم. ¹⁹نو اوس مهربانى وکړئ، تاسو هم نن شپه دلته پاتې شئ، دې دپاره چې زۀ پوه شم چې زمونږ پلار به ما ته نور څۀ فرمائى.“

²⁰نو زمونږ پلار د شپې بلعام ته راغلو او هغۀ ته يې وفرمائيل چې، ”کۀ دا سړى تا د راغوښتلو دپاره راغلى دى، نو پاڅه او د هغوئ سره لاړ شه، خو صرف هغه کار وکړه چې زۀ يې درته وايم.“

²¹نو بلعام سحر وختى پاڅېدو، په خپله خره يې زين کېښودو، او د موآب سردارانو سره روان شو.

زمونږ پلار د يوې خرې په وسيله خبرې کوى

²²خو د زمونږ پلار غصه بله شوه ځکه چې هغه لاړو، او د زمونږ پلار فرښته د بلعام د مخالف په شان په لار کښې ودرېده. بلعام په خپله خره سوَر وو، او د هغۀ دوه نوکران ورسره وُو. ²³خرې د زمونږ پلار فرښته وليده چې په لار کښې ودرېدلې وه، او خپله تُوره يې په لاس کښې راکښلې وه، نو هغه د لارې نه واوښته او پټى ته ننوته. نو بلعام خره ووهله چې بيا يې لارې ته راوګرځوى. ²⁴بيا د زمونږ پلار فرښته د انګورو د باغونو تر مينځ يوه تنګه لار کښې ودرېده، چې په دواړو خواؤ کښې يې دېوال وو. ²⁵خرې د زمونږ پلار فرښته وليده، نو دېوال ته ونښته، او د بلعام پښه يې دېوال پورې ونيوله، نو هغۀ بيا ووهله.

²⁶د زمونږ پلار فرښته نوره هم مخکښې لاړه او داسې يو تنګ ځائ کښې ودرېده چې هلته نۀ ښى خوا او نۀ کيڼ خوا ته د اوختلو ځائ وو. ²⁷کله چې خرې د زمونږ پلار فرښته وليده، نو د بلعام لاندې پرېووته؛ د هغۀ غصه راپورته شوه، او هغۀ په خپله لکړه ووهله.

²⁸بيا زمونږ پلار د خرې خولۀ خلاصه کړه، او هغې بلعام ته ووئيل چې، ”ما تا سره څۀ کړى دى چې تا زۀ دا درې واره ووهلم؟“

²⁹بلعام خرې ته ووئيل چې، ”تا زما مسخرې وکړې! کۀ زما په لاس کښې تُوره وئ، نو زۀ به دې همدا اوس وژلې.“

³⁰خرې بلعام ته ووئيل چې، ”آيا زۀ ستا خره نۀ يم، هغه چې تۀ پرې د خپل ژوند ټول عُمر تر نن پورې سوَر شوے يې؟ آيا ما کله هم مخکښې تا سره داسې سلوک کړے دے؟“ هغۀ ووئيل چې، ”نه.“

³¹بيا زمونږ پلار د بلعام سترګې خلاصې کړې، او هغۀ د زمونږ پلار فرښته وليده چې په لار کښې ودرېدلې وه، او خپله تُوره يې په لاس کښې راکښلې وه، نو هغه ټيټ شو او په مخ پرېووتو.

³²د زمونږ پلار فرښتې هغۀ ته ووئيل چې، ”تا ولې خپله خره درې ځله ووهله؟ زۀ د مخالف په حېث راوتلے يم، ځکه چې ستا لار زما په نظر کښې کږه ده. ³³خرې زۀ وليدم او دا درې ځله زما نه يوې خوا ته واوښته. کۀ هغه نۀ وئ اوښتې، نو زۀ به تا تر اوسه وژلے وے، خو دا به مې ژوندۍ ساتلې وه.“

³⁴بلعام د زمونږ پلار فرښتې ته ووئيل چې، ”ما ګناه وکړه—زۀ نۀ پوهېدم چې تۀ زما د مخالفت دپاره په لار کښې ودرېدلے يې. اوس کۀ دا ستا په نظر کښې بد وى، نو زۀ به واپس لاړ شم.“

³⁵د زمونږ پلار فرښتې بلعام ته ووئيل چې، ”د دې سړو سره لاړ شه، خو صرف هغه خبره وکړه چې زۀ يې درته وايم.“ نو بلعام د بالاق سردارانو سره مخکښې لاړو.

³⁶کله چې بالاق واورېدل چې بلعام راروان دے، نو د هغۀ د مِلاوېدو دپاره د موآب ښار ته ووتو، چې د ارنون په سرحد، د سرحد په پاى کښې وو. ³⁷بالاق بلعام ته ووئيل چې، ”آيا ما تا ته د راغوښتلو دپاره په تلوار قاصدان نۀ وُو لېږلى؟ تۀ ولې ما ته رانۀغلې؟ آيا زۀ واقعى ستا عزت نۀ شم کولے؟“

³⁸بلعام بالاق ته ووئيل چې، ”وګوره، زۀ اوس تا ته راغلم—خو آيا زۀ هر څۀ وئيلے شم؟ زۀ صرف هغه خبره کولے شم چې خُدائ پاک يې زما په خولۀ کښې کيږدى.“

³⁹نو بلعام د بالاق سره لاړو، او هغوئ قريت حُضوت ته راغلل. ⁴⁰بالاق غواوې او ګډې قربانى کړې، او بلعام او هغه سردارانو ته يې چې ورسره وُو، برخې ولېږلې. ⁴¹سحر وختى بالاق بلعام بوتلو او باموت بعل ته يې پورته کړو، او هغۀ له هغه ځايه د قوم څنډه وليده.