اِسرائيل فرياد کوى او زمونږ پلار ورته جواب ورکوى

له لارې بې صبره شوي خلک د خپل پلار او موسیٰ پر خلاف خبرې کوي او مار یې چیچي؛ علاج یې یو برنجي مار دی چې پر یوه ستنه پورته شوی ترڅو ورته وګوري. بیا د یوې کوهۍ سندره او پر سیحون او عوج بریاوې راځي.

څپرکی 21.

کله چې د اراد بادشاه، کنعانى چې په نَجب کښې اوسېدو، واورېدل چې اِسرائيل د اَتاريم په لار راروان دے، نو هغۀ د اِسرائيل سره جنګ وکړو او ځنې يې قيدى کړل. اِسرائيل زمونږ پلار ته منت ومنلو، ”کۀ تۀ دا خلق په رښتيا زما په لاس کښې راکړې، نو زۀ به د هغوئ ښارونه پوره تباه کړم.“ زمونږ پلار د اِسرائيل آواز واورېدو او کنعانيان يې د هغوئ په لاس کښې ورکړل. هغوئ هغوئ او د هغوئ ښارونه پوره تباه کړل. نو د دغه ځائ نوم حُرمه کښېښودے شو.

د پيتل مار

هغوئ د حُور د غرۀ نه د سُرۀ سمندر په طرف روان شول دې دپاره چې د اَدوم د مُلک نه تاؤ شى، خو خلق په لار کښې بې‌صبره شول. خلقو زمونږ پلار او موسىٰ په خلاف خبرې وکړې، ”تاسو مونږ د مصر نه ولې راوويستلو چې په بيابان کښې مړۀ شُو؟ نۀ ډوډۍ شته، نۀ اوبۀ، او مونږ ته د دې خرابې خوراک نه کرکه راځى.“

نو زمونږ پلار د خلقو په مينځ کښې زهرجن ماران راولېږل. هغوئ خلق وچيچل او ډېر اِسرائيليان مړۀ شول. خلق موسىٰ ته راغلل او ويې وئيل، ”مونږ ګناه وکړه چې زمونږ پلار او ستا په خلاف مو خبرې وکړې. هغۀ ته دُعا وکړه چې ماران زمونږ نه لرې کړى.“ نو موسىٰ د خلقو دپاره دُعا وکړه.

زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل، ”يو زهرجن مار جوړ کړه او په يوه لرګى باندې يې کېږده. هر هغه څوک چې چيچلے شوے وى او هغۀ ته وګورى، هغه به ژوندے پاتې شى.“

موسىٰ د پيتل مار جوړ کړو او په يوه لرګى باندې يې کېښودو. هر کله چې به مار چا وچيچلو، نو هغه به د پيتل مار ته وکتل او ژوندے به پاتې شو. ^a

موآب ته سفر

اِسرائيليان روان شول او په اوبوت کښې يې خېمې ودرولې. هغوئ د اوبوت نه روان شول او په عِيے عباريم کښې يې خېمې ودرولې چې په بيابان کښې د موآب په مخ کښې د ختيځ په طرف دے. د هغه ځائ نه روان شول او د زيرد په وادى کښې يې خېمې ودرولې. د هغه ځائ نه مخ ته لاړل او د اَرنون هاخوا يې خېمې ودرولې چې په بيابان کښې د اَموريانو د علاقې نه غزېدلى دے، ځکه چې اَرنون د موآب او د اَموريانو ترمينځ سرحد دے. نو د زمونږ پلار د جنګونو کتاب وائى، ”وَهيب چې په سُوفه کښې دے، او د اَرنون کندې، او د کندو ډډه چې د هغه ځائ په طرف اوړى، د عار او د موآب سرحد ته رسيږى.“

د هغه ځائ نه بئير ته لاړل، هغه کوهى چې زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل، ”خلق راجمع کړه، زۀ به هغوئ ته اوبۀ ورکوم.“

بيا اِسرائيل دا سندره وويله، ”اے کوهيه، راوخېژه! دې ته سندرې ووايئ! هغه کوهى چې شهزادګانو کيندلے، چې د خلقو مشرانو په خپلو شاهى عصاګانو او امساګانو سره وويستلو.“ بيا د بيابان نه مَتنه ته لاړل، د مَتنه نه نَحليئل ته، د نَحليئل نه باموت ته، او د باموت نه هغې وادۍ ته چې د موآب په ميدان کښې ده، د پِسجه څوکې ته چې په بيابان باندې ګورى.

زمونږ پلار سيحون د هغوئ په لاس کښې ورکوى

بيا اِسرائيل د اَموريانو بادشاه سيحون ته قاصدان ولېږل او ورته يې ووئيل چې، ”ما ستا د مُلک نه تېرېدل پرېږده. مونږ به نۀ پټى ته او نۀ د انګورو باغ ته اوړو، او نۀ به د کوهى اوبۀ څښو. مونږ به د بادشاه په لويه لار روان يُو ترڅو چې ستا د سرحد نه تېر نۀ شُو.“

خو سيحون اِنکار وکړو چې اِسرائيل د هغۀ د علاقې نه تېر شى. هغۀ خپل ټول خلق راجمع کړل، د اِسرائيل خلاف بيابان ته لاړو، يَهض ته ورسېدو او د اِسرائيل سره يې جنګ وکړو. اِسرائيل هغه په تُوره ووهلو او د هغۀ مُلک يې د اَرنون نه تر يبوق پورې ونيولو، د عمونيانو پورې چې د هغوئ سرحد مضبوط وو. اِسرائيل دا ټول ښارونه ونيول او د اَموريانو په هر ښار کښې يې اوسېدل، حِشبون او د هغه ټول ګېرچاپېره کلى. ځکه چې حِشبون د اَموريانو د بادشاه سيحون ښار وو، چې د موآب د مخکښې بادشاه سره يې جنګ کړے وو او د هغۀ نه يې ټول مُلک تر اَرنون پورې نيولے وو. نو شاعران وائى، ”حِشبون ته راشئ، دې بيا جوړ شى، د سيحون ښار دې بيا آباد شى. ځکه چې د حِشبون نه اور راووتلو، د سيحون د ښار نه يوه لمبه. د موآب عار يې وخوړلو، د اَرنون د اوچتو ځايونو مالکان. اے موآبه، په تا افسوس! اے د کموش خلقو، تاسو تباه شوئ! هغۀ خپل زامن تښتېدونکى او خپلې لوڼه قيديانې کړې، د اَموريانو بادشاه سيحون ته. خو مونږ هغوئ ووهل، حِشبون تر ديبون پورې تباه شو. مونږ تر نوفه پورې ويجاړ کړل، چې تر ميدَبا پورې رسيږى.“

نو اِسرائيل د اَموريانو په مُلک کښې اوسېدو. موسىٰ سړى ولېږل چې يَعزير وپلټى. هغوئ د هغه کلى ونيول او هلته اَموريان يې وشړل. بيا هغوئ وګرځېدل او د بشَن په لار وختل، او د بشَن بادشاه عوج د خپلو ټولو خلقو سره د هغوئ په خلاف راووتلو چې په اِدرعى کښې جنګ وکړى.

خو زمونږ پلار موسىٰ ته وفرمائيل، ”د هغۀ نه مۀ يرېږه. ما هغه، د هغۀ ټول خلق او د هغۀ مُلک ستا په لاس کښې درکړل. د هغۀ سره هغه شان وکړه لکه څنګه چې تا د اَموريانو د بادشاه سيحون سره وکړل، چې په حِشبون کښې اوسېدو.“

هغوئ هغه، د هغۀ زامن او د هغۀ ټول خلق ووهل، او يو تن هم ژوندے پرېنۀښودو، او د هغۀ مُلک يې په قبضه کړو.