Urang Israil Sasambat jeung Rama Urang Ngawaler
Lantaran teu sabar di perjalanan, jalma réa nyarita ngalawan Rama maranéhna jeung ngalawan Musa, tuluy dipacok oray; ubarna nyaéta oray tambaga anu diangkat dina tihang pikeun ditempo ku maranéhna. Tuluy aya lagu di sisi sumur jeung kameunangan ngalawan Sihon jeung Og.
21 1Sanggeus urang Kanaan, nya éta raja nagara Arad anu cicing di Negeb, ngadéngé yén urang Israil datang ngaliwatan jalan Atarim, manéhna merangan urang Israil tuluy narawan sawaréhna. 2Urang Israil tuluy ngucapkeun hiji jangji ka Rama urang, unjukna, “Upami Gusti maparin ieu bangsa kana leungeun abdi, kota-kotana baris dibasmi ku abdi sama sakali.” 3Rama urang ngadangu panyambat urang Israil tuluy masrahkeun urang Kanaan ka maranéhna; maranéhna ngabasmi urang Kanaan katut kota-kotana sama sakali. Ku sabab éta éta tempat téh dingaranan Horma.
Oray Tambaga
4Ti Gunung Hor maranéhna arangkat nuju ka Laut Beureum pikeun ngurilingan tanah Édom, tapi di jalan jalma-jalma téh jadi teu sabar. 5Jalma-jalma téh ngomél ngalawan ka Rama urang jeung ka Musa, pokna, “Ku naon kami dibawa kaluar ti Mesir téh? Rék dipaéhan di gurun keusik? Teu aya roti, teu aya cai, jeung kami geus bosen ku ieu kadaharan anu teu puguh rasa.”
6Ti dinya Rama urang ngintun oray-oray matih ka tengah-tengah jalma-jalma; oray-oray téh nyoco jalma-jalma, nepi ka loba urang Israil anu maot. 7Jalma-jalma téh daratang ka Musa, pokna, “Abdi sadaya geus dosa, parantos nyarékan ka Rama urang sareng ka anjeun. Mugi anjeun neneda ka Mantenna supaya oray-oray téh disingkirkeun ti abdi sadaya.” Musa tuluy mangnedakeun jalma-jalma téh.
8Rama urang ngandika ka Musa, saur-Na, “Jieun hiji oray matih, terus pasang dina tihang; sing saha anu kasoco tuluy neuteup kana éta oray, bakal hirup.”
9Musa tuluy nyieun oray tambaga, terus dipasang dina tihang; unggal aya jalma anu kasoco ku oray, tuluy neuteup kana oray tambaga téh, jadi hirup. a a v9 Yesus nuduhkeun ka ieu kajadian salaku gambaran ngeunaan salira-Na: sakumaha oray tambaga diangkat sangkan nu arék paraeh bisa neuteup sarta hirup, kitu deui Sang Putra diangkat supaya saban jalma anu neuteup ka Anjeunna kalawan iman bisa hirup (Yohanes 3:14-15).
Lalampahan ka Moab
10Urang Israil tuluy arangkat jeung masang pakemahan di Obot. 11Ti Obot maranéhna arangkat tuluy masang pakemahan di Iye-Abarim, di gurun keusik anu nyanghareup ka Moab, beulah wétan. 12Ti dinya maranéhna arangkat tuluy masang pakemahan di Lebak Zéred. 13Ti dinya maranéhna arindit tuluy masang pakemahan di peuntaseun Walungan Arnon, di gurun keusik anu ngaler ti wewengkon urang Amori; sabab Walungan Arnon téh wates nagara Moab jeung urang Amori. 14Nya ku sabab éta dina Kitab Perang-perang Rama urang aya tulisan kieu, “Waheb di Supah, jeung legok-legok Walungan Arnon, 15jeung lamping legok-legok anu mengkol nuju ka tempat Ar sarta nepi ka wates nagara Moab.”
16Ti dinya maranéhna indit ka Béér, nya éta sumur tempat Rama urang ngandika ka Musa, saur-Na, “Kumpulkeun jalma-jalma, Kami rék méré cai ka maranéhna.”
17Ti dinya urang Israil ngawihkeun ieu kawih, “Mancer, nun sumur! Kawihkeun pikeun manéhna! 18Sumur anu digali ku para pangéran, anu dikali ku para pamingpin bangsa, ku tongkat-tongkat karajaanana jeung teteken.” Ti gurun keusik maranéhna tuluy indit ka Matana, 19ti Matana ka Nahaliel, ti Nahaliel ka Bamot, 20jeung ti Bamot ka lebak di dataran Moab, nepi ka puncak Gunung Pisga anu nyanghareup ka tanah gurun.
Rama Urang Masrahkeun Sihon kana Leungeun Maranéhna
21Ti dinya urang Israil ngirimkeun utusan ka Sihon raja urang Amori, ngucapkeun kieu, 22“Widian kami ngalangkung tanah anjeun. Kami moal nyimpang ka kebon atawa ka kebon anggur, sarta moal nginum cai sumur. Kami bakal maju ngaliwatan Jalan Raja nepi ka ngaliwat wates anjeun.”
23Tapi Sihon teu ngawidian urang Israil ngaliwatan wewengkonana. Manéhna ngumpulkeun sakabéh baladna, tuluy maju ka gurun keusik rék merangan urang Israil, nepi ka Yahas, terus merangan urang Israil. 24Urang Israil ngelehkeun manéhna ku pedang, tuluy ngarebut tanahna ti Walungan Arnon nepi ka Walungan Yabok—nepi ka wewengkon bani Amon, anu watesna dikubu kuat. 25Urang Israil ngarebut sakabéh éta kota-kota tuluy maratuh di unggal kota urang Amori—Hésbon jeung sakabéh désa-désa sakurilingna. 26Sabab Hésbon téh kota Sihon raja urang Amori, anu kungsi merangan raja Moab nu baheula tuluy ngarebut sakabéh tanahna ti manéhna, nepi ka Walungan Arnon. 27Nya ku sabab éta para panyair ngucap kieu, “Daratang ka Hésbon—sina diadegkeun deui, sina kota Sihon dipulihkeun deui. 28Sabab seuneu geus kaluar ti Hésbon, jilatan seuneu ti kota Sihon. Geus ngahuru Ar di Moab, para gegedén di tempat-tempat luhur Arnon. 29Cilaka manéh, Moab! Manéh geus binasa, hé bangsa Kémos! Manéhna geus ngajadikeun anak-anak lalakina jalma buron jeung anak-anak awéwéna tawanan ka Sihon raja urang Amori. 30Tapi kami geus ngagempur maranéhna; Hésbon binasa nepi ka Dibon. Kami geus ngaruksak nepi ka Nopah, anu nepi ka Médéba.”
31Nya kitu urang Israil maratuh di tanah urang Amori. 32Musa ngutus sababaraha jalma pikeun ngintip-ngintip Yazer; maranéhna ngarebut désa-désana tuluy ngusir urang Amori anu aya di dinya. 33Ti dinya maranéhna malik tuluy naék ngaliwatan jalan ka Basan, sarta Og raja Basan kaluar rék ngalawan ka maranéhna, jeung sakabéh baladna, rék merangan di Édréi.
34Tapi Rama urang ngandika ka Musa, saur-Na, “Ulah sieun ku manéhna—manéhna, sakabéh baladna, jeung tanahna ku Kami geus diselehkeun kana leungeun maneh. Lampahkeun ka manéhna sakumaha anu ku maneh dilampahkeun ka Sihon raja urang Amori, anu cicing di Hésbon.”
35Maranéhna ngagempur manéhna, anak-anak lalakina, jeung sakabéh baladna, nepi ka taya anu salamet, tuluy ngarebut tanahna.