اسرائيل رڙ ڪري ٿو ۽ اسان جو پيءُ وراڻي ٿو

رستي کان بيزار ٿي ماڻهو پنھنجي پيءُ ۽ موسيٰ خلاف ڳالهائين ٿا ۽ نانگن جا ڏنگ کائين ٿا؛ علاج هڪ لٺ تي کنيل پيتل جو نانگ آهي جنھن ڏانھن هو نھاري سگھن. پوءِ هڪ کوھ تي گيت ۽ سيحون ۽ عوج تي فتحون اچن ٿيون.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 8, 16, 34

باب 21.

جڏهن نجب ۾ رهندڙ عراد جي ڪنعاني بادشاهه ٻڌو تہ اسرائيل اتريم واري رستي کان اچي رهيو آهي، تڏهن اسرائيل سان وڙهيو ۽ ڪن کي قيدي ڪري ورتائين. اسرائيل اسان جي پيءُ سان منت مڃي تہ ”جيڪڏهن تون هن قوم کي منهنجي هٿ ۾ ضرور ڏيندين تہ آءٌ سندن شهر بلڪل تباهه ڪري ڇڏيندس.“ اسان جي پيءُ اسرائيل جو آواز ٻڌو ۽ ڪنعانين کي سندن حوالي ڪيائين؛ هنن کين ۽ سندن شهرن کي پوريءَ طرح تباهه ڪري ڇڏيو. تنهنڪري انهيءَ جاءِ جو نالو حرما رکيو ويو.

پيتل جو نانگ

هو هور جبل کان ڳاڙهي سمنڊ ڏانهن روانا ٿيا تہ ادوم جي ملڪ کي ڦيرو ڏئي لنگهن، پر رستي ۾ ماڻهو بيزار ٿي ويا. ماڻهن اسان جي پيءُ جي ۽ موسيٰ جي خلاف ڳالهايو تہ ”اوهان اسان کي مصر مان ڇو ڪڍي آيا آهيو تہ رڻ ۾ مري وڃون؟ نڪو ماني آهي نڪو پاڻي، ۽ اسان کي هي ناقص کاڌو ڪراهت ٿو ڏياري.“

پوءِ اسان جي پيءُ ماڻهن ۾ زهريلا نانگ موڪليا؛ انهن ماڻهن کي ڏنگيو، ۽ اسرائيلين مان گھڻا مري ويا. ماڻهو موسيٰ وٽ اچي چوڻ لڳا تہ ”اسان گناهہ ڪيو آهي جو اسان جي پيءُ جي ۽ تنهنجي خلاف ڳالهايوسين. کيس عرض ڪر تہ نانگن کي اسان کان پري ڪري ڇڏي.“ پوءِ موسيٰ ماڻهن لاءِ دعا ڪئي.

اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ ”هڪ زهريلي نانگ جي شڪل ٺاهي لٺ تي ٽنگ؛ جنهن کي نانگ ڏنگيو هجي، سو جڏهن ان ڏانهن نهاريندو تہ جيئرو رهندو.“

موسيٰ پيتل جو نانگ ٺاهي لٺ تي ٽنگيو؛ جڏهن بہ نانگ ڪنهن کي ڏنگيو، تڏهن هن پيتل واري نانگ ڏانهن نهاريو ۽ جيئرو رهيو. ^a

موآب ڏانهن سفر

اسرائيلي روانا ٿي اوبوت ۾ خيما کوڙيائون. اوبوت کان روانا ٿي موآب جي سامهون اوڀر طرف رڻ ۾ عييم عباريم ۾ خيما کوڙيائون. اتان روانا ٿي زارد جي واديءَ ۾ خيما کوڙيائون. اتان هلي ارنون جي پار انهيءَ رڻ ۾ خيما کوڙيائون جيڪو اموري علائقي کان وڌي ٿو؛ ڇاڪاڻ تہ ارنون موآب ۽ اموري قوم جي وچ ۾ موآب جي سرحد آهي. تنهنڪري اسان جي پيءُ جي جنگن جي ڪتاب ۾ چيل آهي تہ ”سوفا ۾ وهب ۽ ارنون جون گھاٽيون، ۽ گھاٽين جو لڙهو جيڪو عر جي جاءِ ڏانهن مڙي ٿو ۽ موآب جي سرحد تائين پهچي ٿو.“

اتان بير ڏانهن ويا، اهو کوھ جتي اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ ”ماڻهن کي گڏ ڪر، آءٌ کين پاڻي ڏيندس.“

پوءِ اسرائيل هي گيت ڳايو تہ ”اي کوھ، اُڀري اچ! ان لاءِ ڳايو! اهو کوھ جنهن کي اميرن کوٽيو، جنهن کي قوم جي سردارن پنهنجن عصائن ۽ لٺين سان کوٽي ڪڍيو.“ پوءِ رڻ کان متنا ڏانهن ويا، متنا کان نحليئل تائين، نحليئل کان باموت تائين، ۽ باموت کان موآب جي ميدان واري واديءَ تائين، ويران ميدان ڏانهن ڏسندڙ پسگا جي چوٽيءَ تائين.

اسان جو پيءُ سيحون کي سندن هٿ ۾ ڏئي ٿو

پوءِ اسرائيل اموري بادشاهه سيحون ڏانهن قاصد موڪلي چيو تہ ”اسان کي پنهنجي ملڪ مان لنگهڻ ڏي. اسين نڪو ٻنيءَ ڏانهن نڪو انگورن جي باغ ڏانهن مڙنداسين، نڪو کوھ جو پاڻي پيئنداسين. جيستائين تنهنجي سرحد کان لنگهي نہ وڃون، تيستائين شاهي رستي تي هلنداسين.“

پر سيحون اسرائيل کي پنهنجي علائقي مان لنگهڻ نہ ڏنو. پنهنجا سڀ ماڻهو گڏ ڪري رڻ ۾ اسرائيل تي چڙهي آيو، يهز پهچي اسرائيل سان وڙهيو. اسرائيل کيس تلوار سان ماريو ۽ ارنون کان يبوق تائين سندس ملڪ تي قبضو ڪيائين، عمونين تائين، ڇاڪاڻ تہ عمونين جي سرحد مضبوط هئي. اسرائيل اهي سڀ شهر ورتا ۽ حسبون ۽ ان جي چوڌاري سڀني ڳوٺن سميت اموري سڀني شهرن ۾ رهڻ لڳو. ڇالاءِ تہ حسبون اموري بادشاهه سيحون جو شهر هو، جنهن موآب جي اڳئين بادشاهه سان وڙهي ارنون تائين سندس سڄو ملڪ کانئس کسي ورتو هو. تنهنڪري شاعر چون ٿا تہ ”حسبون ۾ اچو، اهو وري اڏجي، سيحون جو شهر بحال ٿئي. ڇاڪاڻ تہ حسبون مان باھ نڪتي، سيحون جي شهر مان شعلو. ان موآب جي عر کي، ارنون جي بلندين جي مالڪن کي ساڙي ڇڏيو. افسوس تو تي، اي موآب! اي ڪموس جا ماڻهو، تون برباد ٿي ويو آهين! هن پنهنجن پٽن کي ڀڄندڙ ۽ پنهنجين ڌيئرن کي اموري بادشاهه سيحون جي قيدي بڻايو آهي. پر اسان کين ماريو؛ حسبون ديبون تائين برباد ٿيو. اسان نوفح تائين ويراني ڪئي، جيڪو ميدبا تائين پهچي ٿو.“

ائين اسرائيل اموري ملڪ ۾ رهڻ لڳو. موسيٰ يعزير جي جاسوسي ڪرڻ لاءِ ماڻهو موڪليا؛ هنن ان جا ڳوٺ قبضي ۾ ڪيا ۽ اتي جي اموري ڪڍي ڇڏيا. پوءِ هو مڙي بسن جي رستي تي چڙهيا، ۽ بسن جو بادشاهه عوج پنهنجن سڀني ماڻهن سان گڏ ادرعي ۾ وڙهڻ لاءِ سندن مقابلي ۾ نڪري آيو.

پر اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ ”کانئس نہ ڊڄ؛ مون کيس، سندس سڀني ماڻهن ۽ سندس ملڪ کي تنهنجي هٿ ۾ ڏنو آهي. کيس ائين ڪر جيئن تو حسبون ۾ رهندڙ اموري بادشاهه سيحون سان ڪيو هو.“

هنن کيس، سندس پٽن ۽ سندس سڀني ماڻهن کي ماريو، ڪوبہ بچيل نہ ڇڏيائون ۽ سندس ملڪ تي قبضو ڪيائون.