ڳاڻاٽو 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹پهرئين مهيني ۾ بني اسرائيل جي سڄي جماعت صين جي بيابان ۾ پهتي؛ ماڻهو قادس ۾ رهيا. مريم اتي مري وئي ۽ اتي ئي دفن ڪئي وئي. ²ان وقت جماعت وٽ پاڻي ڪونہ هو، تنهنڪري اهي موسيٰ ۽ هارون جي خلاف گڏ ٿيا. ³ماڻهن موسيٰ سان جهيڙو ڪيو ۽ چيائون تہ ”ڪاش اسين تڏهن مري وڃون ها جڏهن اسان جا ڀائر اسان جي پيءُ جي حضور ۾ مري ويا! ⁴اوهان اسان جي پيءُ جي جماعت کي هن بيابان ۾ مرڻ لاءِ ڇو وٺي آيا آهيو، اسان کي ۽ اسان جي چوپاين کي؟ ⁵اوهان اسان کي مصر مان هن بڇڙي جاءِ تي ڇو وٺي آيا؟ نہ اناج، نہ انجير، نہ ڏاکون، نہ انار—۽ پيئڻ لاءِ پاڻي بہ ناهي.“

⁶موسيٰ ۽ هارون جماعت وٽان نڪري ملاقات جي خيمي جي دروازي تي ويا ۽ منهن ڀر ڪري پيا، تڏهن اسان جي پيءُ جو جلوو هنن تي ظاهر ٿيو. ⁷اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ

⁸”لٺ کڻ، جماعت کي گڏ ڪر—تون ۽ تنهنجو ڀاءُ هارون—۽ هنن جي اکين اڳيان پٿر سان ڳالهاءِ؛ اهو پنهنجو پاڻي ڏيندو. هنن لاءِ پٿر مان پاڻي ڪڍ، ۽ جماعت ۽ سندن چوپاين کي پيار.“

⁹تنهنڪري موسيٰ اسان جي پيءُ جي اڳيان کان لٺ ورتي، جيئن کيس حڪم ڏنو هئائين. ¹⁰موسيٰ ۽ هارون جماعت کي پٿر جي سامهون گڏ ڪيو. موسيٰ چيائين تہ ”ٻڌو، اي باغيؤ—ڇا اسان کي اوهان لاءِ هن پٿر مان پاڻي ڪڍڻو پوندو؟“ ¹¹موسيٰ هٿ مٿي کڻي پنهنجي لٺ سان پٿر کي ٻه ڀيرا هنيو؛ پاڻي گهڻو ڪري ڀڙڪي نڪتو، ۽ جماعت ۽ سندن چوپاين پاڻي پيتو. ^a a v11 پولس اسان کي ٻڌائي ٿو تہ اهو پٿر مسيح هو (1 ڪرنٿين 10:4). پٿر کي اڳ ۾ هڪ ڀيرو هنيو ويو هو (خروج 17)؛ هن ڀيري اسان جي پيءُ رڳو ايترو فرمايو هو تہ ان سان ڳالهاءِ. مسيح کي هڪ ڀيرو سڀني لاءِ هنيو ويو—هاڻي اسان کي رڳو کيس پڪارڻو آهي.

¹²پر اسان جي پيءُ موسيٰ ۽ هارون کي فرمايو تہ ”ڇاڪاڻ تہ اوهان مون تي ايترو ڀروسو نہ ڪيو جو بني اسرائيل جي اڳيان مون کي پاڪ ڪري مڃو، تنهنڪري اوهين هن جماعت کي ان ملڪ ۾ نہ آڻيندا جيڪو مون کين ڏنو آهي.“

¹³اهي مريبہ جو پاڻي آهن، جتي بني اسرائيل اسان جي پيءُ سان جهيڙو ڪيو، ۽ هن پاڻ کي هنن ۾ پاڪ ڪري ڏيکاريو.

ادوم محفوظ لنگهڻ کان انڪار ڪري ٿو

¹⁴موسيٰ قادس کان ادوم جي بادشاهه ڏانهن قاصد موڪليا تہ ”تنهنجو ڀاءُ اسرائيل چوي ٿو تہ تون اها سڄي تڪليف ڄاڻين ٿو جيڪا اسان تي آئي آهي. ¹⁵اسان جا ابا ڏاڏا مصر ڏانهن لهي ويا؛ اسين مصر ۾ ڪيترائي سال رهياسين، ۽ مصرين اسان سان ۽ اسان جي ابن ڏاڏن سان بڇڙو سلوڪ ڪيو. ¹⁶تنهنڪري اسان جي پيءُ کي دانهن ڪئي سين؛ هن اسان جو آواز ٻڌو، هڪ قاصد موڪليائين ۽ اسان کي مصر مان ڪڍيائين. هاڻي اسين قادس ۾ آهيون، جيڪو تنهنجي سرحد جي ڪناري تي هڪ شهر آهي. ¹⁷مهرباني ڪري اسان کي پنهنجي ملڪ مان لنگهڻ ڏي. اسين نہ ڪنهن پوکيل زمين مان نہ ڪنهن انگورن جي باغ مان لنگهنداسين، ۽ نہ کوه جو پاڻي پيئنداسين. اسين بادشاهي شاهراهه تي ئي رهنداسين، نہ ساڄي ڏانهن ڦرنداسين نہ کاٻي ڏانهن، جيستائين تنهنجي حد مان لنگهي نہ وڃون.“ ¹⁸ادوم چيائينس تہ ”تون مون وٽان نہ لنگهندين، نہ تہ آءٌ تلوار کڻي تو تي ڪاهي ايندس.“ ¹⁹بني اسرائيل چيائينس تہ ”اسين شاهراهه تان ئي ويندا سين. جيڪڏهن اسان يا اسان جي ڌڻن تنهنجو پاڻي پيتو تہ ان جو مُلهہ ڏينداسين. رڳو اسان کي پيادل لنگهڻ ڏي، ٻيو ڪجهہ نہ.“ ²⁰پر هن چيو تہ ”تون نہ لنگهندين.“ پوءِ ادوم گهڻي لشڪر ۽ زوردار هٿ سان مٿس چڙهي آيو. ²¹سو ادوم اسرائيل کي پنهنجي حد مان لنگهڻ ڏيڻ کان انڪار ڪيو، تنهنڪري اسرائيل کانئس موٽي ويو.

هارون پنهنجي ماڻهن سان وڃي ملي ٿو

²²بني اسرائيل جي سڄي جماعت قادس کان روانو ٿي هور جبل تي پهتي. ²³ادوم جي سرحد وٽ هور جبل تي اسان جي پيءُ موسيٰ ۽ هارون کي فرمايو تہ

²⁴”هارون پنهنجي ماڻهن سان وڃي ملندو؛ هو ان ملڪ ۾ داخل نہ ٿيندو جيڪو مون بني اسرائيل کي ڏنو آهي، ڇاڪاڻ تہ اوهان ٻنهي مريبہ جي پاڻيءَ وٽ منهنجي حڪم جي نافرماني ڪئي. ^b b v24 ”پنهنجي ماڻهن سان وڃي ملڻ“ هڪ نرم اظهار آهي، جنهن جو مطلب آهي تہ هارون مري پنهنجي ابن ڏاڏن سان ملندو؛ اهو ئي اظهار آيت 26 ۾ وري آيو آهي. ²⁵هارون ۽ سندس پٽ اليعزر کي ساڻ وٺي هور جبل تي چاڙهي آڻ. ²⁶هارون جا ڪپڙا لاهي سندس پٽ اليعزر کي پهراءِ؛ هارون پنهنجي ماڻهن سان وڃي ملندو ۽ اتي مري ويندو.“

²⁷موسيٰ ائين ڪيو جيئن اسان جي پيءُ حڪم ڏنو هو، ۽ سڄي جماعت جي ڏسندي اهي هور جبل تي چڙهي ويا. ²⁸موسيٰ هارون جا ڪپڙا لاهي سندس پٽ اليعزر کي پهرايائين. هارون اتي جبل جي چوٽيءَ تي مري ويو؛ موسيٰ ۽ اليعزر هيٺ لهي آيا. ²⁹جڏهن سڄي جماعت ڏٺو تہ هارون مري ويو آهي، تڏهن اسرائيل جي سڄي گهراڻي ٽيهن ڏينهن تائين سندس ماتم ڪيو.