Miryam Seda ing Kadesh
Miryam seda, banyu entek, lan Musa nggebug parang sing didhawuhake Rama kita supaya diomongi — banyu tetep metu, nanging piyambake lan Harun kelangan tanah iku. Edom nolak menehi dalan, lan Harun seda ing Gunung Hor kanthi agemane wis dienggo Eleazar.
20 1Ing sasi kapisan pasamuwan wong Israel kabeh padha lumebu ing Pasamunan Zin; umat mau manggon ana ing Kadesh. Miryam seda ana ing kono lan kasarekake ana ing kono uga. 2Nalika iku ora ana banyu kanggo pasamuwan, mula wong-wong mau padha nglumpuk nglawan Nabi Musa lan Harun. 3Wong-wong mau padha madoni marang Nabi Musa: “Saupami kula sami pejaha nalika para sadherek kula sami pejah wonten ing ngarsanipun Rama kita, saiba saenipun! 4Kenging punapa panjenengan mbekta pasamuwaning Rama kita dhateng pasamunan punika, supados kula sami pejah wonten ngriki, kula dalah raja-kaya kula? 5Kenging punapa panjenengan sami ngirid kula medal saking Mesir dhateng panggenan awon punika? Mboten wonten gandum, anjir, anggur, utawi dlima — mboten wonten toya kangge ngombe.”
6Nabi Musa lan Harun banjur nilar pasamuwan tumuju ing lawanging Tarub Pasewakan, nuli padha sujud sumungkem, lan kamulyaning Rama kita ngatingal marang wong sakarone. 7Rama kita ngandika marang Nabi Musa:
8“Jupuken teken iku, kumpulna pasamuwan — kowe lan Harun sadulurmu — banjur kandhaa marang gunung karang iku ana ing ngarepe wong-wong mau; gunung karang iku bakal ngetokake banyune. Mangkono kowe ngetokake banyu saka gunung karang iku kanggo wong-wong mau, lan ngombeni pasamuwan dalah raja-kayane.”
9Nabi Musa banjur njupuk teken mau saka ngarsane Rama kita, kaya kang wis didhawuhake marang panjenengane. 10Nabi Musa lan Harun banjur nglumpukake pasamuwan ana ing ngarepe gunung karang mau. Nabi Musa ngandika: “Rungokna, heh kowe wong kang padha mbalela — apa aku kudu ngetokake banyu kanggo kowe saka gunung karang iki?” 11Nabi Musa banjur ngangkat tangane lan nggebag gunung karang mau nganggo tekene kaping pindho; banyune mancur deres, lan pasamuwan dalah raja-kayane padha ngombe. a a v11 Rasul Paulus mratelakake marang kita yen gunung karang iki yaiku Sang Kristus (1 Korinta 10:4). Gunung karang mau wis tau digebag sepisan sadurunge (Pangentasan 17); saiki Rama kita mung dhawuh supaya gunung karang mau dikandhani wae. Sang Kristus wis digebag sepisan kanggo salawase — saiki kita mung prelu nyebut asmane.
12Nanging Rama kita ngandika marang Nabi Musa lan Harun: “Sarehne kowe sakarone ora ngandel marang Aku nganti cukup kanggo ngluhurake Aku minangka Kang Mahasuci ana ing ngarepe wong Israel, kowe ora bakal nggawa pasamuwan iki lumebu menyang tanah kang wis Dakparingake marang wong-wong mau.”
13Iki banyu ing Meriba, panggonan nalika wong Israel padha padudon karo Rama kita, lan Panjenengane nedahake kasucene ana ing antarane wong-wong mau.
Edom Nolak Menehi Dalan kang Aman
14Nabi Musa banjur ngutus utusan saka Kadesh menyang ratune Edom, pangandikane: “Sadherek panjenengan, Israel, ngandika mekaten: Panjenengan sampun nguningani sakathahing karibedan ingkang sampun dhumawah dhateng kawula sadaya. 15Para leluhur kawula sami tedhak dhateng Mesir; kawula sami manggen ing Mesir mataun-taun, lan tiyang Mesir sami nganiaya kawula dalah para leluhur kawula. 16Milanipun kawula sami sesambat dhateng Rama kita; Panjenenganipun miyarsakaken swanten kawula, ngutus satunggaling malaekat, saha ngentasaken kawula saking Mesir. Samangke kawula wonten ing Kadesh, satunggaling kitha ing pinggiring watesipun nagari panjenengan. 17Mugi kawula sami kaparengna langkung ing nagari panjenengan. Kawula boten badhe nglangkungi pategilan utawi pakebonan anggur, saha boten badhe ngombe toyaning sumur. Kawula badhe lumampah ing Margi Ageng Sang Prabu, boten mengo nengen utawi ngiwa, ngantos kawula sampun nglangkungi tlatah panjenengan.” 18Edom mangsuli marang panjenengane: “Kowe ora bakal kena ngliwati tlatahku, yen nekat aku bakal metu nglawan kowe nganggo pedhang.” 19Wong Israel banjur matur marang panjenengane: “Kula badhe lumampah ing margi ageng. Manawi kula utawi raja-kaya kula ngombe toya panjenengan, kula badhe mbayar. Namung kaparengna kula langkung kanthi ndharat kemawon, boten wonten sanesipun.” 20Nanging ratu mau mangsuli: “Kowe ora kena ngliwati.” Edom banjur metu nglawan wong Israel kanthi wadya-bala akeh lan tangan kang rosa. 21Mangkono Edom ora gelem nglilani wong Israel ngliwati tlatahe, mula wong Israel banjur nyimpang saka ngarepe.
Harun Diklumpukake marang Bangsane
22Sawise iku pasamuwan wong Israel kabeh padha budhal saka Kadesh lan tekan ing Gunung Hor. 23Ana ing Gunung Hor, ing tapel-watese Edom, Rama kita ngandika marang Nabi Musa lan Harun:
24“Harun bakal diklumpukake marang bangsane; dheweke ora bakal lumebu ing tanah kang wis Dakparingake marang wong Israel, amarga kowe sakarone wis padha mbalela marang dhawuhKu ana ing banyu Meriba. b b v24 Ukara “diklumpukake marang bangsane” iku pangucap kang alus, tegese Harun bakal seda lan nunggal karo para leluhure; kaanggo maneh ing ayat 26. 25Ajaken Harun lan Eleazar anake, banjur gawanen munggah ing Gunung Hor. 26Harun culna saka sandhangane, banjur Eleazar anake sandhangana sandhangan mau; Harun bakal diklumpukake marang bangsane lan seda ana ing kono.”
27Nabi Musa nindakake kaya kang wis didhawuhake dening Rama kita, mula padha munggah ing Gunung Hor disekseni dening pasamuwan sakabehe. 28Nabi Musa nguculi sandhangane Harun lan Eleazar anake disandhangi sandhangan mau. Harun banjur seda ana ing pucaking gunung; Nabi Musa lan Eleazar banjur padha mudhun. 29Bareng pasamuwan sakabehe weruh yen Harun wis seda, wong saturune Israel kabeh padha nangisi Harun telung puluh dina lawase.