Sapi Wadon Abang: Banyu Pasucen
Sapi dara abang tanpa cacad diobong ing sajabane pakuwon lan awune disimpen kanggo banyu pangresikan. Sapa wae sing nggepok layon dicipratake ing dina katelu lan kapitu — pati ora dilirwakake, nanging diwisuh sadurunge tekan papan suci.
19 1Rama kita ngandika marang Musa lan Harun:
2“Iki pranataning angger-angger kang didhawuhake dening Rama kita: Kandhanana wong Israel supaya padha nggawa sapi wadon abang marang kowe, kang tanpa cacad, ora ana ciri, lan durung tau dipasangi pasangan. 3Sapi mau wenehna marang Eleazar, imam iku; banjur digiring menyang sanjabane palereban lan disembeleh ana ing ngarepe. 4Eleazar, imam iku, banjur nyelupake drijine ing getihe sapi mau lan kaprecikake ping pitu ngarep Tarub Pasewakan. 5Sapi mau banjur diobong ana ing ngarepe—walulange, daginge, getihe lan telethonge kabeh pisan. 6Imam mau kudu njupuk kayu eres, hisop lan benang abang tuwa, banjur kacemplungake ing geni kang ngobong sapi mau. 7Imam mau banjur kudu ngumbah sandhangane lan adus awake nganggo banyu, sawuse mangkono lagi kena mlebu ing palereban—nanging isih najis nganti sore. 8Wong kang ngobong sapi mau kudu ngumbah sandhangane nganggo banyu lan adus awake nganggo banyu, sarta isih najis nganti sore.
9“Wong kang resik banjur nglumpukake awune sapi mau lan didokok ing panggonan kang resik sanjabane palereban. Awu mau bakal disimpen dening pasamuwan Israel kanggo gawe banyu pasucen—kang ngilangake dosa. 10Wong kang nglumpukake awune sapi mau kudu ngumbah sandhangane lan isih najis nganti sore. Iki dadi pranatan kang langgeng tumrap wong Israel lan wong manca kang manggon ing antarane.
11“Sapa kang ndemek jisime sawijining wong kang mati, iku najis pitung dina. 12Wong mau kudu nyuceni awake nganggo banyu iku ing dina kang katelu lan kang kapitu; sawise iku lagi resik. Nanging yen ora nyuceni awake ing dina kang katelu lan kang kapitu, ora bakal resik. 13Saben wong kang ndemek jisim—awake wong kang wis mati—lan ora nyuceni awake, iku najisake Tarube Rama kita; wong iku kasingkirake saka Israel. Sarehne banyu pasucen durung kaprecikake marang dheweke, mula tetep najis; najise isih tumempel ing dheweke.
14“Iki angger-anggere: yen ana wong mati ing sajroning tarub, saben wong kang mlebu mrono lan saben wong kang ana ing njero najis pitung dina. 15Lan saben wadhah kang menga, kang ora ditutupi, iku najis.
16“Sapa kang ndemek ana ing ara-ara, wong kang mati dening pedhang, utawa wong kang mati lumrah, utawa balunging manungsa, utawa kuburan, iku najis pitung dina.
17“Tumrap wong kang najis mau, wong-wong kudu njupuk awu saka kurban pasucen kang wis diobong, didokok ing wadhah, banjur ditambahi banyu mili kang seger. 18Wong kang resik banjur njupuk hisop, dicelupake ing banyu mau, banjur kaprecikake ing tarub, ing sakabehe wadhah, lan marang saben wong kang ana ing kono, sarta marang sapa kang ndemek balung, wong kang kapatenan, jisim, utawa kuburan. 19Wong kang resik mau mrecikake marang wong kang najis ing dina kang katelu lan kang kapitu, lan nyuceni dheweke ing dina kang kapitu. Wong mau banjur kudu ngumbah sandhangane, adus nganggo banyu, lan dadi resik ing wayah sore. 20Saben wong najis kang ora nyuceni awake kudu kasingkirake saka pasamuwan, awit wis najisake pasucening Rama kita; banyu pasucen durung kaprecikake marang dheweke—dadi dheweke najis. 21Iki dadi pranatan langgeng tumrap wong-wong mau: sapa kang mrecikake banyu pasucen kudu ngumbah sandhangane; sarta sapa kang ndemek banyu pasucen iku najis nganti sore. 22Apa bae kang didemek dening wong najis mau dadi najis; lan sapa kang ndemek barang iku najis nganti sore.”