اعداد 19

19 ¹پدر ما به موسی و هارون سخن گفت و فرمود:

²«این است فریضهٔ شریعتی که پدر ما فرمان داد: به بنی‌اسرائیل بگو که گاوی سرخ نزد تو بیاورند، بی‌عیب و بی‌نقص، که هرگز یوغ بر آن ننهاده باشند. ³آن را به اِلعازارِ کاهن بسپارید؛ و آن را بیرون از اردوگاه ببرند و در برابرِ او سر بِبُرند. ⁴اِلعازارِ کاهن انگشتِ خود را در خونِ آن فرو بَرَد و هفت بار به‌سوی جلوِ خیمهٔ ملاقات بپاشد. ⁵و آن گاو در برابرِ چشمانِ او سوزانده شود—پوست و گوشت و خون و سرگین آن، همه با هم. ⁶و کاهن چوبِ سرو و زوفا و نخِ قرمز برگیرد و آنها را در آتشی که گاو را می‌سوزاند بیفکند. ⁷آنگاه کاهن باید جامهٔ خود را بشوید و بدنِ خود را در آب غسل دهد، سپس به اردوگاه درآید—اما تا شامگاه ناپاک خواهد بود. ⁸و آن‌که گاو را می‌سوزاند نیز باید جامهٔ خود را در آب بشوید و بدنِ خود را در آب غسل دهد، و تا شامگاه ناپاک بماند.

⁹«و مردی پاک، خاکسترِ آن گاو را جمع کند و آن را در جایی پاک بیرون از اردوگاه بنهد. و جماعتِ اسرائیل آن را برای آبِ تطهیر نگاه دارند—که گناه را برمی‌دارد. ¹⁰و آن‌که خاکسترِ گاو را جمع می‌کند باید جامهٔ خود را بشوید و تا شامگاه ناپاک بماند. این برای بنی‌اسرائیل و برای غریبی که در میانِ ایشان ساکن است، فریضه‌ای دائمی خواهد بود.

¹¹«هر که جسدِ مردهٔ هر کسی را لمس کند، هفت روز ناپاک خواهد بود. ¹²او باید در روزِ سوم و روزِ هفتم خود را با آن تطهیر کند؛ آنگاه پاک خواهد شد. اما اگر در روزِ سوم و روزِ هفتم خود را تطهیر نکند، پاک نخواهد بود. ¹³هر که جسدی را لمس کند—بدنِ کسی را که مرده است—و خود را تطهیر نکند، مسکنِ پدر ما را ناپاک می‌سازد؛ و آن شخص از اسرائیل منقطع خواهد شد. چون آبِ تطهیر بر او پاشیده نشده، ناپاک می‌ماند؛ ناپاکی‌اش بر او باقی است.

¹⁴«این است شریعت: چون کسی در خیمه‌ای بمیرد، هر که به آن خیمه درآید و هر که در آن باشد، هفت روز ناپاک خواهد بود. ¹⁵و هر ظرفِ گشوده‌ای که سرپوشی بر آن بسته نشده باشد، ناپاک خواهد بود.

¹⁶«و هر که در صحرا کشته‌شده‌ای به شمشیر، یا مرده‌ای به مرگِ طبیعی، یا استخوانِ انسان، یا قبری را لمس کند، هفت روز ناپاک خواهد بود.

¹⁷«و برای شخصِ ناپاک، از خاکسترِ قربانیِ تطهیرِ سوخته‌شده بگیرند و آن را در ظرفی بنهند و آبِ روانِ تازه بر آن بیفزایند. ¹⁸و شخصی پاک زوفا برگیرد و آن را در آب فرو بَرَد و بر آن خیمه و بر همهٔ ظروف و بر همهٔ کسانی که در آنجا بودند و بر آن‌که استخوانی یا کشته‌شده‌ای یا جسدی یا قبری را لمس کرده، بپاشد. ¹⁹و شخصِ پاک در روزِ سوم و روزِ هفتم بر شخصِ ناپاک بپاشد، و در روزِ هفتم او را تطهیر کند. و او باید جامهٔ خود را بشوید و در آب غسل کند، و تا شامگاه پاک خواهد شد. ²⁰اما هر که ناپاک باشد و خود را تطهیر نکند، باید از میانِ جماعت منقطع شود، زیرا قُدسِ پدر ما را ناپاک ساخته است؛ آبِ تطهیر بر او پاشیده نشده—او ناپاک است. ²¹و این برای ایشان فریضه‌ای همیشگی خواهد بود: آن‌که آبِ تطهیر را می‌پاشد باید جامهٔ خود را بشوید؛ و هر که آبِ تطهیر را لمس کند تا شامگاه ناپاک خواهد بود. ²²و هر آنچه شخصِ ناپاک لمس کند، ناپاک می‌شود؛ و هر که آن را لمس کند تا شامگاه ناپاک خواهد بود.»