اعداد 18

18 ¹پدر ما به هارون گفت: «تو و پسرانت و خاندانِ پدرت، تقصیرِ مربوط به قُدس را بر دوش خواهید کشید؛ و تو و پسرانت، تقصیرِ مربوط به کهانتِ خود را متحمّل خواهید شد. ²برادرانت را نیز، یعنی قبیلهٔ لاوی، قبیلهٔ پدرت را، پیشِ خود بیاور تا به تو بپیوندند و تو و پسرانت را در برابر خیمهٔ شهادت خدمت کنند. ³آنان باید وظایفِ تو و همهٔ وظایفِ خیمه را انجام دهند، اما به اشیای مقدّسِ قُدس یا به مذبح نزدیک نشوند، وگرنه هم آنان و هم شما خواهید مرد. ⁴آنان به تو خواهند پیوست و مسئولیتِ خیمهٔ اجتماع و تمامِ خدمتِ آن را بر عهده خواهند گرفت؛ و هیچ بیگانه‌ای به شما نزدیک نخواهد شد.

⁵از قُدس و مذبح نگاهبانی کنید تا دیگر هرگز غضبی بر قومِ اسرائیل فرود نیاید. ⁶من خودْ برادرانِ لاویِ تو را از میانِ پسرانِ اسرائیل برگرفته‌ام؛ آنان همچون هدیه‌ای به تو داده شده‌اند، هدیه‌ای برای من، تا در خیمهٔ اجتماع خدمت کنند. ⁷اما تو و پسرانت باید کهانتِ خود را در همهٔ امورِ مذبح و آنچه پشتِ پردهٔ اندرونی است، نگاه دارید و در آنجا خدمت کنید. من کهانتِ شما را همچون هدیه‌ای می‌بخشم؛ و هر بیگانه‌ای که نزدیک شود، باید کشته شود.»

پدر، برای خادمانِ خود تدارک می‌بیند

⁸پدر ما به هارون گفت: «اینک من نگاهداریِ هدایای مرا به تو سپرده‌ام، یعنی همهٔ هدایای مقدّسِ قومِ اسرائیل را. آنها را همچون سهم به تو و به پسرانت همچون حقّی همیشگی بخشیده‌ام. ⁹از قُدس‌الاقداس، آنچه از آتش باقی می‌ماند، از آنِ توست: همهٔ هدایای ایشان، هر هدیهٔ آردی، هر قربانیِ گناه و هر قربانیِ جرمی که نزدِ من می‌آورند، بسیار مقدّس است و از آنِ تو و پسرانت خواهد بود. ¹⁰آن را در مکانی بسیار مقدّس بخور؛ هر مذکری می‌تواند از آن بخورد؛ برای تو مقدّس است.

¹¹این نیز از آنِ توست: هدیهٔ افراشتنیِ آنان، همهٔ هدایای جنبانیدنیِ قومِ اسرائیل. آنها را به تو و به پسران و دخترانت که با تو هستند، همچون قانونی همیشگی بخشیده‌ام. هر که در خانهٔ تو طاهر باشد، می‌تواند از آن بخورد. ¹²بهترینِ روغن و بهترینِ شرابِ تازه و غلّه را، یعنی نوبرِ آنچه به من می‌دهند، به تو می‌بخشم. ¹³نخستین محصولِ زمینِ ایشان که نزدِ من می‌آورند، از آنِ توست. هر که در خانهٔ تو طاهر باشد، می‌تواند از آن بخورد.

¹⁴هر چیزِ وقف‌شده در اسرائیل، از آنِ تو خواهد بود. ¹⁵هر نخست‌زاده از انسان یا حیوان که به من تقدیم می‌شود، از آنِ توست؛ اما نخست‌زادهٔ انسان را حتماً بازخرید کن، و نخست‌زادهٔ حیواناتِ ناپاک را نیز بازخرید کن. ¹⁶آنها را در یک‌ماهگی، به بهای حدودِ دو مثقال نقره، بر حسبِ معیارِ قُدس، بازخرید کن.

¹⁷اما نخست‌زادهٔ گاو یا گوسفند یا بز را نباید بازخرید کنی؛ آنها مقدّس‌اند. خونشان را بر مذبح بپاش و پیهشان را همچون هدیهٔ طعامی بسوزان، تا رایحه‌ای خوشایند برای من باشد. ¹⁸اما گوشتشان از آنِ توست، همچنان‌که سینهٔ جنبانیدنی و رانِ راست از آنِ توست. ¹⁹همهٔ هدایای مقدّسی را که قومِ اسرائیل نزدِ من می‌آورند، به تو و به پسران و دخترانت که با تو هستند، همچون سهمی همیشگی می‌بخشم. این عهدی از نمک است، تا ابد در حضورِ من، برای تو و برای نسلِ تو که با تو هستند.» ^a a v19 عهدِ نمک، پیمانی ناگسستنی و جاودانه بود؛ نمک نگاه می‌دارد و هرگز فاسد نمی‌شود، و نمادِ پایداری است.

²⁰پدر ما به هارون گفت: «تو در سرزمینِ ایشان هیچ میراثی نخواهی داشت و در میانِ آنان هیچ سهمی نخواهی داشت. من در میانِ پسرانِ اسرائیل، سهم و میراثِ تو هستم.»

²¹«اینک من همهٔ ده‌یک‌های اسرائیل را همچون میراث به لاویان بخشیده‌ام، در عوضِ خدمتی که به‌جا می‌آورند، یعنی خدمتِ خیمهٔ اجتماع. ²²از این پس، بنی‌اسرائیل نباید به خیمهٔ اجتماع نزدیک شوند، وگرنه تقصیرِ خود را متحمّل شده، خواهند مرد. ²³اما لاویان، خدمتِ خیمهٔ اجتماع را انجام خواهند داد و تقصیرِ خود را بر دوش خواهند کشید. این قانونی همیشگی در نسل‌های شماست: آنان در میانِ قومِ اسرائیل هیچ میراثی نخواهند داشت. ²⁴زیرا ده‌یکِ قومِ اسرائیل را که همچون هدیه به من تقدیم می‌کنند، همچون میراث به لاویان بخشیده‌ام. از این رو به آنان گفتم که در میانِ قومِ اسرائیل هیچ میراثی نخواهند داشت.»

²⁵پدر ما موسی را خطاب کرده، گفت:

²⁶«با لاویان سخن بگو و به آنان بگو: چون ده‌یکی را که از قومِ اسرائیل همچون میراث به شما داده‌ام، دریافت کنید، باید از آن هدیه‌ای به من تقدیم کنید، یعنی ده‌یکی از آن ده‌یک را. ²⁷این هدیهٔ شما برایتان همچون غلّهٔ خرمن و همچون فراوانیِ چرخشتِ شراب به‌حساب خواهد آمد. ²⁸شما نیز باید از همهٔ ده‌یک‌هایی که از قومِ اسرائیل می‌گیرید، هدیه‌ای به من تقدیم کنید و از آن، هدیهٔ مرا به هارونِ کاهن بدهید. ²⁹از همهٔ هدایای خود، هر هدیه‌ای را به من تقدیم کنید، یعنی از هر یک، بهترین و مقدّس‌ترین بخشِ آن را.

³⁰«پس به آنان بگو: چون بهترین بخشِ آن را تقدیم کنید، برای لاویان همچون محصولِ خرمن و چرخشتِ شراب به‌حساب خواهد آمد. ³¹شما و خاندان‌هایتان می‌توانید آن را در هر جایی بخورید؛ زیرا این مزدِ شما در ازای خدمتتان در خیمهٔ اجتماع است. ³²چون بهترین بخشِ آن را تقدیم کردید، به‌سببِ آن تقصیری بر خود نخواهید داشت. اما نباید هدایای مقدّسِ قومِ اسرائیل را بی‌حرمت کنید، وگرنه خواهید مرد.»