Ayeuna parantos aya citakanana

Bilangan 18 FHB Father's Heart Bible™

RamaYesusRoh
15% off your first order →
Kitab

Rama Ngangkat Para Imam jeung Urang Lewi-Na

Kulawarga Harun nanggung kasalahan anu patali jeung tempat suci, sarta urang Lewi dipasrahkeun ka maranéhna minangka kurnia. Duanana teu meunang lahan: perpuluhan, hasil munggaran, jeung anak cikal téh jadi upah maranéhna, sarta Rama urang sorangan ngandika yén Mantenna téh bagian jeung pusaka maranéhna di tengah-tengah Israil.

Pasal 18.

Rama urang ngandika ka Harun, “Maneh, anak-anak maneh, jeung kulawarga bapa maneh bakal nanggung kasalahan nu patali jeung tempat suci; maneh jeung anak-anak maneh bakal nanggung kasalahan nu patali jeung kaimaman maneh. Bawa oge dulur-dulur maneh — kaom Lewi, kaom bapa maneh — sangkan ngagabung jeung ngabantu maneh, maneh jeung anak-anak maneh, di hareupeun kemah panyaksen. Maranehna kudu ngajalankeun pancen maneh jeung sakabeh pancen kemah, tapi ulah deukeut-deukeut kana barang-barang suci di tempat suci atawa kana altar, bisi maranehna jeung maneh paraeh. Maranehna bakal ngagabung jeung maneh sarta ngurus Kemah Pasamoan, sagala pagaweanana — teu meunang aya nu lian nu ngadeukeutan maneh.

Jaga tempat suci jeung altar, supaya bebendu ulah deui tumiba ka urang Israil. Kami geus nyokot urang Lewi baraya maneh ti antara bani Israil — minangka kurnia pikeun maneh, nu dipasrahkeun ka Kami, pikeun ngalakonan pagawean di Kemah Pasamoan. Maneh jeung anak-anak maneh kudu ngajaga kaimaman maneh dina sagala perkara nu patali jeung altar jeung di tukangeun reregan jero; kudu ngalakonan pagawean di dinya. Kaimaman maneh ku Kami dibikeun minangka kurnia; sing saha nu lian nu ngadeukeutan kudu dipaehan.”

Rama Nyadiakeun Kaperluan Para Abdi-Na

Rama urang ngandika ka Harun, “Kami geus masrahkeun ka maneh urusan pangbaktian ka Kami, nya eta sakabeh pangbakti suci ti urang Israil. Eta ku Kami dibikeun ka maneh minangka bagian, jeung ka anak-anak maneh minangka hak nu angger salilana. Ieu bagian maneh tina barang-barang nu pangsucina nu teu diduruk: sakabeh pangbaktina — unggal kurban gandum, unggal kurban dosa, jeung unggal kurban kasalahan nu dibawa ka Kami — kacida sucina, pikeun maneh jeung anak-anak maneh. Daharna di tempat nu pangsucina; unggal lalaki meunang ngadaharna — eta suci pikeun maneh.

Ieu oge jadi bagian maneh: pangbaktian tina pamere maranehna, sakabeh kurban unjukan urang Israil. Eta ku Kami dibikeun ka maneh, ka anak-anak maneh lalaki jeung awewe — minangka katangtuan nu angger salilana. Sakur nu beresih di imah maneh meunang ngadaharna. Minyak nu pangalusna, cianggur anyar, jeung gandum — hasil nu pangheulana nu dibikeun ka Kami — ku Kami dibikeun ka maneh. Hasil panen nu pangheulana ti taneuh maranehna, nu dibawa ka Kami, jadi bagian maneh. Sakur nu beresih di imah maneh meunang ngadaharna.

Unggal barang nu dibaktikeun di Israil jadi bagian maneh. Unggal anak cikal, boh jalma boh sato, nu dipasrahkeun ka Kami jadi bagian maneh — tapi anak cikal jalma kudu ditebus, kitu deui anak cikal sato nu najis kudu ditebus. Tebus eta waktu umurna geus sabulan, ku perak kira-kira dua ons, nurutkeun ukuran baku tempat suci.

Tapi anak cikal sapi, domba, atawa embe ulah ditebus — eta suci. Siramkeun getihna kana altar, duruk gajihna minangka kurban kadaharan, nya eta seuseungitan nu matak kamanah ku Kami. Tapi dagingna jadi bagian maneh, cara dada kurban unjukan jeung pingping katuhu nu jadi bagian maneh. Sakabeh pangbakti suci nu dibawa ku urang Israil ka Kami, ku Kami dibikeun ka maneh, ka anak-anak maneh lalaki jeung awewe, minangka hak nu angger salilana. Eta hiji perjangjian uyah nu langgeng di payuneun Kami, pikeun maneh jeung turunan maneh.” a a v19 Perjangjian uyah teh hiji perjangjian nu teu bisa dirobah sarta langgeng salilana — uyah ngawétkeun jeung moal pernah buruk, jadi tanda tina kalanggengan.

Rama urang ngandika ka Harun, “Maneh moal boga warisan di tanah maranehna, moal boga bagian di antara maranehna. Kami ieu bagian jeung warisan maneh di antara bani Israil.”

“Ka urang Lewi, Kami geus mikeun sakabeh perpuluhan di Israil minangka warisan, salaku ganti tina pagawean nu dilakonan ku maranehna, nya eta pagawean di Kemah Pasamoan. Urang Israil ulah deui ngadeukeutan Kemah Pasamoan, bisi maranehna nanggung dosa tuluy paeh. Tapi urang Lewi anu bakal ngalakonan pagawean di Kemah Pasamoan sarta nanggung kasalahanana sorangan. Ieu katangtuan nu angger pikeun turunan maraneh: maranehna moal meunang warisan di antara urang Israil. Sabab perpuluhan nu diunjukkeun ku urang Israil ka Kami minangka pangbaktian, geus dibikeun ku Kami ka urang Lewi minangka warisanana. Ku sabab eta Kami geus ngabejaan maranehna: maranehna moal boga warisan di antara urang Israil.”

Rama urang ngandika ka Musa, saur-Na,

“Bejaan urang Lewi, caritakeun ka maranehna: Lamun maraneh narima perpuluhan nu geus dibikeun ku Kami ka maraneh ti urang Israil minangka warisan maraneh, kudu nyokot pangbaktian tina eta pikeun Kami — nya eta sapersapuluh tina perpuluhan. Pangbaktian maraneh bakal diitung keur maraneh saibarat gandum ti tempat pangirikan, saibarat hasil pinuh tina pameresan cianggur. Maraneh oge kudu ngunjukkeun pangbaktian ka Kami tina sakabeh perpuluhan maraneh nu dicokot ti urang Israil, mikeun ti dinya pangbaktian keur Kami ka Harun, imam. Tina sakabeh pamere maraneh, kudu ngunjukkeun unggal pangbaktian ka Kami — tina unggalna, bagian nu pangalusna jeung pangsucina.

‘Ku sabab eta bejaan maranehna: lamun maraneh ngunjukkeun bagian nu pangalusna, eta diitung keur urang Lewi saibarat hasil tina tempat pangirikan jeung pameresan cianggur. Maraneh meunang ngadaharna di mana bae, maraneh jeung kulawarga maraneh — eta upah maraneh tina pagawean maraneh di Kemah Pasamoan. “Maraneh moal nanggung dosa ti dinya saenggeus ngunjukkeun bagian nu pangalusna. Tapi maraneh ulah ngarereged barang-barang suci kagungan bani Israil, bisi maraneh paraeh.’”