Mangeya Sor: Ava Paqijkirinê

Mangeyeke sor a bêqisûr li derveyî ordîgehê tê şewitandin û xweliya wê ji bo ava paqijkirinê tê parastin. Her kesê ku destê xwe li cendekekî bide, di roja sêyem û heftem de lê tê reşandin — mirin nayê paşguhkirin, ew berî ku bigihîje perestgehê tê şûştin.

Bavê me di ayetan de dipeyive 2–22

Beş 19.

Bavê me ji Mûsa û Harûn re got:

“Ev qaydeya Şerîetê ye ku Bavê me emir kiriye: Ji Îsraêliyan re bêjin, bila mangeyeke sor a bêqusûr ji we re bînin, ku tu kêmasî tê de tune be û qet nîr li stûyê wê nehatibe kirin. Wê bidin Elazarê kahîn; bila ew bê birin derveyî ordîgehê û li ber wî bê serjêkirin. Bila Elazarê kahîn tiliya xwe di xwîna wê de bike û heft caran ber bi pêşiya Konê Hevdîtinê ve jê bireşîne. Bila mange li ber çavên wî bê şewitandin—çerm, goşt, xwîn û sergoya wê, hemû bi hev re. Divê kahîn dara erzê, zûfa û rîsê sor bigire û wan bavêje nav agirê ku mangeyê dişewitîne. Divê kahîn kincên xwe bişo, laşê xwe bi avê bişo, paşê bikeve ordîgehê—lê ew heta êvarê nepak dimîne. Divê yê ku wê dişewitîne kincên xwe bi avê bişo, laşê xwe bi avê bişo û heta êvarê nepak bimîne.

“Mirovekî pak wê xweliya mangeyê berhev bike û wê li cihekî pak li derveyî ordîgehê deyne. Civîna Îsraêl wê xweliyê ji bo ava paqijkirinê biparêze—ew guneh radike. Divê yê ku xweliya mangeyê berhev dike kincên xwe bişo û heta êvarê nepak bimîne. Ev ji bo Îsraêliyan û ji bo biyaniyê ku di nav wan de dijî qanûneke herheyî ye.

“Her kesê ku destê xwe li cendekê mirovekî bide, wê heft rojan nepak be. Divê ew di roja sêyem û roja heftem de xwe bi wê avê paqij bike; paşê ewê pak be. Heke ew di roja sêyem û roja heftem de xwe paqij neke, ew pak nabe. Her kesê ku destê xwe li cendekê—laşê kesekî ku miriye—bide û xwe paqij neke, Konê Pîroz ê Bavê me nepak dike; ew kes ji Îsraêlê tê qutkirin. Çimkî ava paqijkirinê li ser wî nehatiye reşandin, ew nepak dimîne; nepakiya wî li ser wî dimîne.

“Qanûn ev e: Gava kesek di konekî de bimire, her kesê ku dikeve wî konî û her kesê ku tê de ye, heft rojan nepak e. Û her firaxeke vekirî ku qapaxê wê li ser wê girêdayî nebe, wê nepak be.

“Her kesê ku li çolê destê xwe li yekî ku bi şûr hatiye kuştin, li yekî ku bi mirina xwezayî miriye, li hestiyê mirovan an li gorekê bide, heft rojan nepak dibe.

“Ji bo kesê nepak, bila ew ji xweliya qurbana paqijkirinê ya şewitandî hinekî bigirin, wê bixin firaxekê û ava herikbar a teze lê zêde bikin. Bila kesekî pak zûfayê bigire, wê di avê de bike û wê bireşîne ser kon, ser hemû firaxan, ser her kesê ku li wir bû û ser wî kesê ku destê xwe li hestiyekî, li kuştiyekî, li cendekekî an li gorekê daye. Bila kesê pak di roja sêyem û roja heftem de avê bireşîne ser kesê nepak û di roja heftem de wî paqij bike. Divê ew kincên xwe bişo, xwe bi avê bişo û heta êvarê pak be. Her kesê nepak ku xwe paqij neke, divê ji nav civînê bê qutkirin, çimkî wî pîrozgeha Bavê me nepak kiriye; ava paqijkirinê li ser wî nehatiye reşandin—ew nepak e. Ev ji bo wan qaydeyeke herheyî ye: Divê yê ku ava paqijkirinê direşîne kincên xwe bişo; yê ku destê xwe li ava paqijkirinê dide, heta êvarê nepak e. Her tiştê ku kesê nepak destê xwe lê dide nepak dibe; her kesê ku destê xwe li wî tiştî dide, heta êvarê nepak e.”