چاپ شوی
کتاب

سره غوا: د پاکوالى اوبۀ

یوه بې عیبه سره سخۍ له لښکرګاه بهر سوځول کېږي او ایره یې د پاکولو د اوبو لپاره ساتل کېږي. هر څوک چې مړی لمس کړي په درېیمه او اوومه ورځ پرې اوبه شیندل کېږي — مرګ له پامه نه غورځول کېږي، بلکې مخکې له دې چې مقدس ځای ته ورسېږي، مینځل کېږي.

څپرکی 19.

زمونږ پلار موسىٰ او هارون ته داسې وفرمائيل چې،

”دا د هغه شريعت قانون دے چې زمونږ پلار حُکم کړے دے: د اِسرائيل اولاد ته ووايه چې يوه داسې سره غوا درته راولى چې بې عيبه وى، هيڅ نقص پکښې نۀ وى او هيڅ کله يې يوغ نۀ وى ايښے. هغه اِلعازر کاهن ته ورکړئ، نو هغه دې د خېمو نه بهر بوتلے شى او د هغۀ په مخکښې دې حلاله کړے شى. بيا دې اِلعازر کاهن د هغې په وينو کښې خپله ګوته لمده کړى او د مُلاقات د خېمې مخ ته دې اووۀ ځله وينې وشيندى. بيا دې د هغۀ په مخکښې سره غوا وسوزولے شى، د هغې څرمن، غوښه، وينه او خنا ټول سره. کاهن دې د ديار لرګے، زوفا او سور مزے واخلى او هغه دې په هغه اور کښې واچوى چې سره غوا پکښې سوزولے کيږى. بيا دې کاهن خپلې جامې ووينځى، خپل بدن دې په اوبو کښې وينځى او بيا دې خېمو ته ننوځى، خو تر ماښامه به ناپاک وى. څوک چې هغه سوزوى، هغه دې هم خپلې جامې په اوبو کښې ووينځى، خپل بدن دې په اوبو کښې ووينځى او تر ماښامه به ناپاک وى.

”يو پاک سړے دې د سرې غوا ايرې راټولې کړى او د خېمو نه بهر په يو پاک ځائ کښې دې کېږدى. دا به د اِسرائيل جماعت دپاره د پاکوالى د اوبو دپاره وساتلے شى، دا ګناه لرې کوى. څوک چې د سرې غوا ايرې راټولوى، هغه دې خپلې جامې ووينځى او تر ماښامه به ناپاک وى. دا د اِسرائيل د اولاد او د هغه پردى دپاره چې په دوئ کښې اوسيږى، تل پاتې قانون دے.

”څوک چې د کوم مُړى سړى بدن ته لاس ورکړى، هغه به اووۀ ورځې ناپاک وى. هغه دې په دريمه او اوومه ورځ په دغو اوبو ځان پاک کړى، نو بيا به پاک وى. خو کۀ هغه په دريمه او اوومه ورځ ځان پاک نۀ کړى، نو هغه به پاک نۀ وى. څوک چې مُړى ته لاس ورکړى، يعنې د هغه چا بدن ته چې مړ شوے وى، او ځان پاک نۀ کړى، هغه د زمونږ پلار خېمه ناپاکه کوى، نو هغه سړے به د اِسرائيل نه پرې کړے شى. ځکه چې د پاکوالى اوبۀ پرې نۀ وى شيندلے شوے، نو هغه ناپاک پاتې کيږى، د هغۀ ناپاکى پرې پاتې وى.

”دا قانون دے: کله چې څوک په خېمه کښې مړ شى، نو هر هغه څوک چې خېمې ته ننوځى او هر هغه څوک چې په خېمه کښې وى، اووۀ ورځې به ناپاک وى. او هر هغه خلاص لوښے چې سرپوښ پرې تړلے شوے نۀ وى، هغه به ناپاک وى.

”څوک چې په کُلا کښې هغه چا ته لاس ورکړى چې په تُوره وژلے شوے وى، يا هغه چا ته چې خپله مړ شوے وى، يا د اِنسان هډوکى ته، يا قبر ته، هغه به اووۀ ورځې ناپاک وى.

”د ناپاک سړى دپاره دې هغه ايرې واخلى چې د سوزولے شوى د پاکوالى د قربانۍ وى، په لوښى کښې دې يې واچوى او تازه بهېدونکې اوبۀ دې پرې ورواچوى. بيا دې يو پاک سړے زوفا واخلى، په اوبو کښې دې يې لمده کړى او په خېمه، په ټولو لوښو او په هر هغه چا باندې دې يې وشيندى چې هلته وُو، او په هر هغه چا باندې چې هډوکى، يا وژلے شوى، يا مُړى، يا قبر ته يې لاس ورکړے وى. پاک سړے دې په دريمه او اوومه ورځ هغه ناپاک سړى باندې اوبۀ وشيندى او په اوومه ورځ دې يې پاک کړى. بيا دې هغه خپلې جامې ووينځى، په اوبو کښې دې ولامبى او تر ماښامه به پاک وى. خو هر هغه څوک چې ناپاک وى او ځان پاک نۀ کړى، هغه دې د جماعت نه پرې کړے شى، ځکه چې هغۀ د زمونږ پلار مقدس ځائ ناپاک کړے دے، د پاکوالى اوبۀ پرې نۀ دى شيندلے شوے، نو هغه ناپاک دے. دا به د دوئ دپاره تل پاتې قانون وى: څوک چې د پاکوالى اوبۀ شيندى، هغه دې خپلې جامې ووينځى، او څوک چې د پاکوالى اوبو ته لاس ورکړى، هغه به تر ماښامه ناپاک وى. ناپاک سړے چې هر څۀ ته لاس ورکړى، هغه به ناپاک شى، او څوک چې هغۀ ته لاس ورکړى، هغه به تر ماښامه ناپاک وى.“