Miryam Pupus di Kadés

Miryam maot, caina béak, sarta Musa neunggeul batu anu ku Rama urang diparéntahkeun sangkan diajak nyarita — cai tetep kaluar, tapi manéhna jeung Harun leungiteun hak kana éta tanah. Edom nolak méré jalan, sarta Harun maot di Gunung Hor sanggeus papakéanana geus dipakékeun ka Eleazar.

Pasal 20.

Dina bulan kahiji sakumna jamaah urang Israil arasup ka Gurun Zin; eta jalma-jalma maratuh di Kadés. Miryam pupus di dinya sarta dikubur di dinya. Harita teu aya cai pikeun jamaah, nu matak maranehna ngariung ngalawan ka Musa jeung Harun. Jalma-jalma ngabantah ka Musa: “Cik atuh, mending oge urang milu maot basa dulur-dulur urang maraot di payuneun Rama urang! Naha jamaah Rama urang dibawa ka gurun ieu sina maraot di dieu, urang jeung sato ingon-ingon urang? Naha kami dibawa kaluar ti Mesir ka tempat anu goreng ieu? Teu aya gandum, buah kondang, tangkal anggur, atawa dalima—cai ge euweuh pikeun nginum.”

Musa jeung Harun ingkah ti hareupeun jamaah ka lawang Kemah Tepangan, tuluy nyuuh, sarta kamulyaan Rama urang nembongan ka aranjeunna. Rama urang ngandika ka Musa,

“Cokot iteuk teh, kumpulkeun jamaah—maneh jeung Harun dulur maneh—tuluy caritaan batu karang eta di hareupeun maranehna; tangtu bakal ngaluarkeun caina. Pangnyokotkeun cai tina batu karang pikeun maranehna, sina jamaah jeung sato ingon-ingonna nginum.”

Tuluy Musa nyokot iteuk tina payuneun Rama urang, sakumaha anu geus diparentahkeun ka manehna. Musa jeung Harun ngumpulkeun jamaah di hareupeun batu karang. Saur Musa, “Darengekeun, eh jalma-jalma baruntak—na kudu kami anu ngaluarkeun cai keur maraneh tina batu karang ieu?” Musa ngangkat leungeunna tuluy neunggeul batu karang dua kali ku iteukna; cai ngaburudul kacida lobana, sarta jamaah jeung sato ingon-ingonna nginum. ^a

Tapi Rama urang ngandika ka Musa jeung Harun, “Lantaran maraneh teu cukup percaya ka Kami nepi ka henteu ngamulyakeun Kami minangka nu suci di hareupeun urang Israil, maraneh moal mawa jamaah ieu asup ka tanah anu geus dibikeun ku Kami ka maranehna.”

Ieu teh cai Meriba, tempat urang Israil parasea jeung Rama urang, sarta Mantenna nembongkeun kasucian-Na di antara maranehna.

Edom Nolak Mere Jalan Lulus

Musa ngutus utusan ti Kadés ka raja Edom: “Dulur anjeun, Israil, ngucapkeun: Anjeun uninga kana sagala kasusah anu tumiba ka kami. Karuhun kami turun ka Mesir; kami cicing di Mesir mangtaun-taun, sarta urang Mesir nganiaya ka kami jeung karuhun kami. Ku sabab kitu kami sasambat ka Rama kami; Mantenna ngadangu sora kami, ngutus hiji utusan, tuluy ngaluarkeun kami ti Mesir. Ayeuna kami aya di Kadés, hiji kota di sisi wates anjeun. Mugi widian kami ngaliwat ka tanah anjeun. Kami moal ngaliwatan kebon atawa kebon anggur, atawa nginum cai sumur. Kami bakal tetep di Jalan Raja, teu nyimpang ka katuhu atawa ka kenca, nepi ka kami geus ngaliwat ti wewengkon anjeun.” Edom ngawalon ka manehna, “Maneh moal meunang ngaliwat ka wewengkon kami; lamun maksa, kami baris kaluar merangan maneh ku pedang.” Jalma-jalma Israil ngomong ka manehna, “Kami rek ngaliwat jalan raya. Lamun kami atawa ingon-ingon kami nginum cai anjeun, tangtu dibayar. Widian wae kami ngaliwat leumpang, teu kurang teu leuwih.” Tapi ceuk manehna, “Maneh moal meunang ngaliwat.” Tuluy Edom kaluar merangan manehna kalawan balad anu kacida lobana sarta leungeun anu kuat. Nya kitu Edom nolak mere jalan ka Israil ngaliwat wewengkonna, nepi ka Israil ngabalik ninggalkeun manehna.

Harun Dikumpulkeun ka Karuhunna

Sakumna jamaah urang Israil arindit ti Kadés tuluy nepi ka Gunung Hor. Di Gunung Hor, di wates Edom, Rama urang ngandika ka Musa jeung Harun,

“Harun bakal dikumpulkeun ka karuhunna; anjeunna moal asup ka tanah anu dibikeun ku Kami ka urang Israil, lantaran maraneh duaan ngalanggar parentah Kami di cai Meriba. ^b Bawa Harun jeung Eleazar anakna, tuluy bawa naranjak ka Gunung Hor. Lesotkeun pakean Harun, terus pakeankeun ka Eleazar anakna; Harun bakal dikumpulkeun ka karuhunna sarta pupus di dinya.”

Musa ngalampahkeun sakumaha anu diparentahkeun ku Rama urang, tuluy aranjeunna naranjak ka Gunung Hor disaksian ku sakumna jamaah. Musa ngalesotkeun pakean Harun tuluy makekeun ka Eleazar, putrana. Harun pupus di dinya di puncak gunung; Musa jeung Eleazar turun. Sakumna jamaah nyaho yen Harun geus pupus, nya sakumna urang Israil sungkawa ka anjeunna salila tilu puluh poe.