Księga Liczb 20

20 ¹W pierwszym miesiącu cała społeczność Izraela weszła na pustynię Syn; lud zatrzymał się w Kadesz. Tam umarła Miriam i tam została pochowana. ²A nie było wody dla społeczności, więc zebrali się przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi. ³Lud spierał się z Mojżeszem: „Obyśmy byli pomarli, gdy nasi bracia umierali przed obliczem naszego Ojca! ⁴Czemu przyprowadziliście zgromadzenie naszego Ojca na tę pustynię, abyśmy tu pomarli, my i nasze bydło? ⁵Czemu wyprowadziliście nas z Egiptu na to złe miejsce? Nie ma tu zboża ani fig, winorośli ani granatów — ani wody do picia.”

⁶Mojżesz i Aaron odeszli sprzed zgromadzenia do wejścia do Namiotu Zgromadzenia, upadli na twarz, a chwała naszego Ojca ukazała się im. ⁷Nasz Ojciec powiedział do Mojżesza:

⁸„Weź laskę, zbierz społeczność — ty i Aaron, twój brat — i przemówcie do skały na ich oczach, a ona wyda swoją wodę. Wyprowadź dla nich wodę ze skały i daj pić społeczności oraz jej bydłu.”

⁹Mojżesz wziął więc laskę sprzed oblicza naszego Ojca, jak mu nakazał. ¹⁰Mojżesz i Aaron zebrali zgromadzenie przed skałą. I powiedział: „Słuchajcie, buntownicy — czy mamy wyprowadzić dla was wodę z tej skały?” ¹¹Mojżesz podniósł rękę i uderzył skałę dwa razy swoją laską; woda wytrysnęła obficie, a społeczność i jej bydło piły. ^a a v11 Paweł mówi nam, że tą skałą był Chrystus (1 Koryntian 10,4). Skała została już raz uderzona wcześniej (2 Mojżeszowa 17); tym razem nasz Ojciec powiedział tylko, aby do niej przemówić. Chrystus został uderzony raz na zawsze — teraz musimy jedynie wzywać go.

¹²Lecz nasz Ojciec powiedział do Mojżesza i Aarona: „Ponieważ nie zaufaliście mi na tyle, by uczcić mnie jako świętego wobec synów Izraela, nie wprowadzicie tego zgromadzenia do ziemi, którą im dałem.”

¹³To są wody Meriba, gdzie synowie Izraela spierali się z naszym Ojcem, a on okazał się wśród nich świętym.

Edom odmawia bezpiecznego przejścia

¹⁴Mojżesz wysłał z Kadesz posłańców do króla Edomu: „Tak mówi twój brat Izrael: Ty znasz wszystkie trudy, które nas spotkały. ¹⁵Nasi przodkowie zeszli do Egiptu; mieszkaliśmy w Egipcie wiele lat, a Egipcjanie źle się obchodzili z nami i z naszymi przodkami. ¹⁶Wołaliśmy więc do naszego Ojca; usłyszał nasz głos, posłał anioła i wyprowadził nas z Egiptu. A teraz jesteśmy w Kadesz, w mieście na skraju twojej granicy. ¹⁷Pozwól nam, prosimy, przejść przez twoją ziemię. Nie przejdziemy przez pole ani winnicę, nie będziemy pić wody ze studni. Pójdziemy drogą królewską, nie zbaczając ani w prawo, ani w lewo, aż przejdziemy przez twoje terytorium.” ¹⁸Edom powiedział do niego: „Nie przejdziesz przeze mnie, bo inaczej wyjdę przeciwko tobie z mieczem.” ¹⁹Lud Izraela powiedział do niego: „Pójdziemy gościńcem. Jeśli my albo nasze stada będziemy pić twoją wodę, zapłacimy za nią. Pozwól nam tylko przejść pieszo, nic więcej.” ²⁰Lecz on powiedział: „Nie przejdziesz.” I wyruszył Edom przeciwko niemu z wielką liczbą ludzi i z silną ręką. ²¹Tak więc Edom nie pozwolił Izraelowi przejść przez swoje terytorium, i Izrael odwrócił się od niego.

Aaron zostaje przyłączony do swojego ludu

²²Cała społeczność synów Izraela wyruszyła z Kadesz i przybyła pod górę Hor. ²³Pod górą Hor, na granicy Edomu, nasz Ojciec powiedział do Mojżesza i Aarona:

²⁴„Aaron zostanie przyłączony do swojego ludu; nie wejdzie do ziemi, którą dałem synom Izraela, ponieważ obaj zbuntowaliście się przeciwko mojemu rozkazowi przy wodach Meriba. ^b b v24 „Przyłączony do swojego ludu” to łagodne wyrażenie oznaczające, że Aaron umrze i dołączy do swoich przodków; użyte ponownie w wierszu 26. ²⁵Weź Aarona i Eleazara, jego syna, i wyprowadź ich na górę Hor. ²⁶Zdejmij z Aarona jego szaty i ubierz w nie Eleazara, jego syna; Aaron zostanie przyłączony do swojego ludu i tam umrze.”

²⁷Mojżesz uczynił, jak nakazał nasz Ojciec, i weszli na górę Hor na oczach całej społeczności. ²⁸Mojżesz zdjął z Aarona jego szaty i ubrał w nie jego syna Eleazara. Aaron umarł tam na szczycie góry; a Mojżesz i Eleazar zeszli na dół. ²⁹Cała społeczność zobaczyła, że Aaron umarł, i cały dom Izraela opłakiwał go przez trzydzieści dni.