Wilangan 21 FHB Father's Heart Bible™

21 ¹Bareng wong Kanaan, yaiku raja ing Arad, kang manggon ing Tanah Negeb, krungu yen wong Israel teka liwat dalan Atarim, banjur merangi wong Israel sarta nawan sawatara wong. ²Wong Israel banjur ngucapake nazar marang Rama kita, ature: “Manawi Paduka saestu masrahaken bangsa punika dhateng tangan kawula, kitha-kithanipun badhe kawula tumpes babar pisan.” ³Rama kita banjur miyarsakake sambate wong Israel sarta masrahake wong Kanaan mau; wong-wong iku dalah kitha-kithane dening Israel ditumpes babar pisan. Mulane panggonan iku dijenengake Horma.

Ula Tembaga

⁴Wong-wong mau banjur budhal saka Gunung Hor ngener menyang Segara Abang, arep ngubengi Tanah Edom, nanging bangsa iku dadi ora sabar ing dalan. ⁵Bangsa iku banjur ngresula marang Rama kita lan marang Nabi Musa, tembunge: “Yagene aku kabeh padha koketokake saka Tanah Mesir, supaya mati ing ara-ara samun? Ora ana roti, ora ana banyu, lan aku padha jeleh karo pangan kang ora mingsra iki.”

⁶Rama kita banjur ngutus ula-ula mandi ing antarane bangsa iku; ula-ula mau nyokot wong akeh, nganti akeh wong Israel kang mati. ⁷Bangsa iku banjur padha sowan marang Nabi Musa, ature: “Kawula sampun damel dosa, awit sampun ngresula dhateng Rama kita lan dhateng panjenengan. Mugi panjenengan kersaa ndedonga dhateng Panjenenganipun, supados ula-ula punika kasingkirna saking kawula.” Nabi Musa banjur ndedonga kanggo bangsa iku.

⁸Rama kita banjur ngandika marang Nabi Musa: “Gawea ula mandi, cencangen ing cagak; saben wong kang kacokot, samangsa ndeleng ula mau, bakal urip.”

⁹Nabi Musa banjur gawe ula tembaga, nuli dicencangake ing cagak; saben ula nyokot wong, wong mau banjur ndeleng ula tembaga iku, temahan urip. ^a a v9 Gusti Yesus nuding prastawa iki minangka gambaraning sarirane piyambak: kaya dene ula tembaga diunggahake supaya wong kang arep mati bisa ndeleng sarta urip, mangkono uga Sang Putra diunggahake supaya saben wong kang mandeng marang Panjenengane kanthi pracaya bisa urip (Yokanan 3:14-15).

Laku menyang Tanah Moab

¹⁰Wong Israel banjur budhal sarta ngedegake tarub ing Obot. ¹¹Saka Obot wong-wong mau budhal maneh sarta ngedegake tarub ing Iye-Abarim, ing ara-ara samun kang adhep-adhepan karo Tanah Moab, ing sisih wetan. ¹²Saka kono banjur budhal sarta ngedegake tarub ing Lebak Zered. ¹³Saka kono banjur pindhah sarta ngedegake tarub ing sabrange Kali Arnon, ing ara-ara samun kang mbabar saka wilayahe wong Amori; awit Kali Arnon iku watese Tanah Moab karo wong Amori. ¹⁴Mulane Kitab Peperangane Rama kita muni: “Waheb ing Sufa, lan jurang-jurange Kali Arnon, ¹⁵sarta ereng-erenging jurang kang menglung menyang panggonane Ar sarta tekan watese Tanah Moab.”

¹⁶Saka kono banjur menyang Beer, yaiku sumur panggonane Rama kita ngandika marang Nabi Musa: “Klumpukna bangsa iku—Aku bakal paring banyu marang wong-wong mau.”

¹⁷Ing nalika iku wong Israel ngidungake kidung iki: “Membula, dhuh sumur! Padha ngidungna kanggo sumur iku! ¹⁸Sumur kang didhudhuk dening para panggedhe, kang digali dening para luhuring bangsa iku, kanthi lantaran kaprabon lan tekene.” Banjur saka ara-ara samun wong-wong mau menyang Matana, ¹⁹saka Matana menyang Nahaliel, saka Nahaliel menyang Bamot, ²⁰lan saka Bamot menyang lebak ing dhataran Moab, menyang pucake Gunung Pisga kang madhep marang ara-ara suwung.

Rama kita Masrahake Prabu Sihon marang Tangane Wong Israel

²¹Wong Israel banjur kongkonan marang Prabu Sihon, raja wong Amori, kanthi tembung: ²²“Keparenga kawula langkung ing nagari panjenengan. Kawula boten badhe menggok dhateng pategalan utawi pakebonan anggur, utawi ngombe toya saking sumur. Kawula badhe lumampah mendhet margi agung ingkang kagem raja, ngantos kawula sampun nglangkungi tapel watesipun panjenengan.”

²³Nanging Prabu Sihon ora marengake wong Israel ngliwati wilayahe. Panjenengane malah nglumpukake sakabehe wonge, banjur maju menyang ara-ara samun nglawan wong Israel, tekan ing Yahas, sarta merangi wong Israel. ²⁴Wong Israel banjur numpes dheweke nganggo pedhang, sarta ngrebut tanahe wiwit saka Kali Arnon tekan Kali Yabok—tekan ing wong Amon, kang tapel watese santosa. ²⁵Wong Israel ngrebut sakabehe kitha iki sarta manggon ing saben kithane wong Amori—yaiku Hesbon lan sakabehe desa ing saubenge. ²⁶Awit Hesbon iku kithane Prabu Sihon, raja wong Amori, kang wis merangi raja Moab kang dhisik sarta ngrebut sakabehe tanahe nganti tekan Kali Arnon. ²⁷Mulane para pujangga padha ngucap: “Mara menyang Hesbon—kutha iku kareben dibangun maneh, kithane Prabu Sihon kareben dipulihake. ²⁸Awit ana geni kang metu saka Hesbon, urube saka kithane Prabu Sihon. Geni iku mangan Ar ing Tanah Moab, para panggedhe ing pucak-pucake Kali Arnon. ²⁹Cilaka kowe, Moab! Kowe wis tumpes, bangsa Kamos! Kamos wis ndadekake anak-anake lanang padha keplayu lan anak-anake wadon dadi tawanan marang Prabu Sihon, raja wong Amori. ³⁰Nanging wong-wong iku wis padha dakgempur; Hesbon wis sirna nganti tekan Dibon. Aku padha ngrusak nganti tekan Nofah, kang tekan ing Medeba.”

³¹Dadi wong Israel banjur manggon ing tanahe wong Amori. ³²Nabi Musa banjur ngutus wong sawatara nelik Yazer; wong-wong mau banjur ngrebut desa-desane sarta nundhung wong Amori kang ana ing kono. ³³Wong-wong mau banjur minger sarta munggah liwat dalan menyang Basan, lan Prabu Og, raja ing Basan, metu nglawan wong-wong mau dalah sakabehe wonge, prelu perang ing Edrei.

³⁴Nanging Rama kita ngandika marang Nabi Musa: “Aja wedi marang dheweke—dheweke, sakabehe wonge, lan tanahe wis Dakpasrahake marang tanganmu. Tumindaka marang dheweke kaya kang wis koktindakake marang Prabu Sihon, raja wong Amori, kang manggon ing Hesbon.”

³⁵Wong-wong mau banjur numpes Prabu Og, anak-anake, lan sakabehe wonge, nganti ora ana siji-sijia kang kari urip, sarta nguwasani tanahe.