Pashur Nggebugi Sang Nabi

Imam Pashur nggebugi Yeremia lan masung dhèwèké sewengi. Sawisé diculaké, Yeremia menehi jeneng anyar Pagiris ing Sakubengé, banjur mbalik marang Ramané: Paduka ngasoraké kawula, lan pangandika kang kawula coba telan murub ing balung-balung kawula. Dhèwèké memuji, banjur ngipataké dina laire dhéwé.

Pasal 20.

Pashur anak Imer, imam lan panggedhening para pangreksa ing padalemane Rama kita, krungu Nabi Yeremia nggelarake pameca bab prakara iki. Pashur banjur nggebugi Nabi Yeremia lan nglebokake dheweke ing pasungan ing Gapura Benyamin sisih ndhuwur, ing padalemane Rama kita. Esuke, Pashur ngeculake Yeremia saka pasungan. Nabi Yeremia banjur kandha: “Rama kita ora maringi kowe asma Pashur, nanging Magor-Misabib—Pagiris ing Sakubenge. ^a

Awit mangkene pangandikane Rama kita: ‘Kowe bakal Dakdadekake pagiris tumrap awakmu dhewe lan tumrap para mitramu. Wong-wong iku bakal padha tiwas dening pedhange mungsuhe ana ing ngarepmu. Lan tanah Yehuda kabeh bakal Dakulungake marang ratu ing Babil; wong-wong mau bakal diboyong menyang Babil lan ditumpes nganggo pedhang. Sakehing kasugihane kutha iki, pametune, lan barang-barange kang aji, apadene sakehing bandhane para ratu ing Yehuda bakal Dakulungake marang mungsuhe, kang bakal padha ngrayah, njarah, lan nggawa kabeh mau menyang Babil. Dene kowe, Pashur, lan wong saisining omahmu kabeh bakal padha katawan, tekan ing Babil, sarta mati lan dikubur ana ing kana—kowe lan para mitramu kabeh, kang padha kokwenehi pameca goroh.’”

Nabi Yeremia Sesambat marang Ramane

Paduka sampun mbujuk kawula, dhuh Rama, temah kawula kabujuk; Paduka ngasoraken kawula lan unggul. Kawula dados geguyon sadinten muput; sadaya tiyang sami nggegujeng kawula. Awit saben kawula wicanten, kawula sesambat, bengok-bengok, “Panganiaya lan karusakan!” Awit pangandikane Rama kita ndadosaken kawula geguyon lan cinampah sadinten muput. Nanging manawi kawula mastani, “Kawula boten badhe nyebat Panjenenganipun, utawi wicanten malih atas asmanipun,” lajeng wonten ing manah kawula kados latu ingkang murub kakancing ing balung kawula. Kawula sayah anggen kawula nahan, nanging boten kuwawi. Awit kawula mireng bisik-bisikipun tiyang kathah: “Pagiris ing sakubenge! Padha wadulna! Ayo padha diwadulake!” Sadaya mitra kawula ingkang kula pitados sami ngentosi dhawah kawula: “Bokmanawa dheweke bakal kena ing apus, temah kita bakal bisa ngalahake dheweke lan males marang dheweke.” Nanging Rama kita nunggil kaliyan kawula kados prajurit ingkang nggegirisi; pramila para tiyang ingkang nganiaya kawula badhe kasandhung lan boten unggul. Tiyang-tiyang punika badhe sanget anggenipun kawirangan, awit boten kasembadan; kawiranganipun ingkang langgeng boten badhe kasupen ing salami-laminipun. Dhuh Rama, Pangeraning wadyabala swarga, Paduka ingkang nyoba tiyang ingkang bener sarta mirsani manah lan budi, kawula mugi kaparengna ningali paukuman Paduka tumrap tiyang-tiyang punika, awit prakawis kawula sampun kawula pasrahaken dhateng Paduka. Padha ngidunga konjuk marang Rama kita! Padha saosa pepujian marang Rama kita! Awit Panjenengane wis ngluwari nyawane wong mlarat saka ing cengkeremane wong ala. Dina nalika aku lair kena ing ipat-ipat! Dina nalika ibuku nglairake aku aja nganti tampa berkah ing salawase. Wong kang ngabarake marang bapakku, “Sampun miyos putra kakung kagem panjenengan!”—temah gawe bungahe banget—wong iku muga kena ing ipat-ipat. Wong iku muga dadia kaya kutha-kutha kang disirnakake dening Rama kita tanpa welas. Wong iku muga krungua panjerit ing wayah esuk lan tengara perang ing wayah tengange, amarga wong iku ora mateni aku nalika isih ana ing kandhutan, satemah ibuku dadia kuburanku, lan guwa garbane dadia papan palerebanku ing salawase. Yagene aku kok metu saka ing kandhutan, mung kanggo ndeleng karibedan lan kasusahan, sarta ngentekake umurku kanthi kawirangan?