پشحور نبى ته سزا ورکوى
کاهن پشحور یرمیا وهي او ټوله شپه یې په کنده کې بندوي. کله چې خلاصېږي، یرمیا یې نوم په هر طرف کې وېره ږدي، بیا خپل پلار ته مخ اړوي: ته پر ما غالب شوې، او هغه کلام چې زه یې د تېرولو هڅه کوم زما په هډوکو کې سوځي. هغه ستاینه کوي، بیا خپل زېږون ته لعنت وايي.
20 1د اِمير زوئ پشحور چې امام او د زمونږ د پلار په کور کښې مشر عهدېدار وو، هغۀ واورېدل چې ارميا دا شيان وائى. 2نو پشحور ارميا نبى ته سزا ورکړه او د زمونږ د پلار په کور کښې يې هغه د بنيامين په پورتنۍ دروازه کښې په کنده کښې واچولو. 3بله ورځ پشحور ارميا د کنده نه خلاص کړو. ارميا ورته ووئيل چې، ”زمونږ پلار ستا نوم پشحور نۀ دے ايښے، بلکې مجور مسابيب يعنې هر طرف ته وحشت. a a v3 د مجور مسابيب معنىٰ ”هر طرف ته وحشت“ ده — نوے نوم هغه وېره نوموى چې د پشحور خپل فېصلې به پرې راولى.
4زمونږ پلار داسې فرمائى چې، ’زۀ به تا دې دپاره د وحشت سبب جوړ کړم، ستا دپاره او ستا د ملګرو دپاره. دوى به ستا د سترګو په وړاندې د خپلو دښمنانو په تُوره پرېوځى. زۀ به ټول يهوداه د بابل بادشاه ته حواله کړم، هغه به دوى بابل ته په جلاوطنۍ کښې بوځى او په تُوره به يې ووهى. 5زۀ به د دې ښار شتمنى، مال، قيمتى شيان او د يهوداه د بادشاهانو خزانې د دوى دښمنانو ته ورکړم، چې هغوئ به يې لُوټ کړى، واخلى او بابل ته يې بوځى. 6تۀ اے پشحور، او هر څوک چې ستا په کور کښې دى، اسيرۍ ته به لاړ شئ، بابل ته به راشئ او هم هلته به مړۀ شئ او ښخ به شئ — تۀ او ستا ټول ملګرى چې تا ورته دروغ وئيلى وُو.‘“
ارميا خپل پلار ته فرياد کوى
7اے زما پلاره، تا زۀ وغولولم، او زۀ وغولېدم؛ تۀ پر ما باندې غالب شوې او ګټه دې وکړه. زۀ ټوله ورځ د ملنډو نخښه شوے يم؛ هر څوک پر ما باندې ملنډې وهى. 8هر کله چې زۀ خبرې کوم، نو فرياد کوم، چغې وهم چې، ”ظلم او تباهى!“ ځکه چې د زمونږ د پلار کلام ما ته ټوله ورځ ملنډې او سپکاوے راوړے دے. 9خو کۀ زۀ ووايم چې، ”زۀ به د هغۀ ذکر نۀ کوم او نور به د هغۀ په نوم خبرې نۀ کوم،“ نو بيا زما په زړۀ کښې داسې څۀ وى لکه سوزېدونکے اور چې زما په هډوکو کښې بند وى. زۀ د هغۀ د ساتلو نه ستړے شوے يم، او نۀ شم کولے. 10ځکه چې زۀ د ډېرو خلقو پوپوزه اورم چې، ”هر طرف ته وحشت! د هغۀ شکايت وکړئ! راځئ چې د هغۀ شکايت وکړو!“ زما ټول باوري ملګرى زما د پرېوتو انتظار کوى چې، ”کېدے شى هغه وغولولے شى، نو بيا به مونږ پرې غالب شُو او خپل بدل به ترې واخلو.“ 11خو زمونږ پلار زما سره دے لکه ويروونکے جنګى سړے؛ ځکه نو زما تعقيبوونکى به وښوئيږى او غالب به نۀ شى. هغوئ به ډېر شرمنده شى، ځکه چې کامياب نۀ دى شوى؛ د هغوئ تل پاتې رُسوائى به هيچرې هم هېره نۀ شى. 12اے د آسمان د لښکرو پلاره، تۀ چې صادق ازمائې او زړۀ او ذهن وينې، ما ته اجازه راکړه چې ستا انصاف پر هغوئ باندې ووينم، ځکه چې ما خپل معامله تا ته سپارلے دے. 13زمونږ پلار ته سندرې ووايئ! د زمونږ پلار ثنا ووايئ! ځکه چې هغۀ د بدکارانو د لاس نه د محتاج ژوند خلاص کړو. 14لعنتى دې وى هغه ورځ چې زۀ پکښې پېدا شوم! هغه ورځ چې زما مور زۀ وزېږولم، هيچرې مبارکه دې نۀ وى. 15لعنتى دې وى هغه سړے چې زما پلار ته يې دا خبر ورکړو چې، ”تا له زوئ پېدا شو!“ او هغه يې ډېر خوشحاله کړو. 16هغه سړے دې داسې وى لکه هغه ښارونه چې زمونږ پلار بې رحمه اپوټه کړل. سحر دې د فرياد اواز واورى او د غرمې د جنګ اواز، 17ځکه چې هغۀ زۀ په ګېډه کښې مړۀ نۀ کړم، چې زما مور به زما قبر شوے وه، او د هغې ګېډه به زما د تل دپاره د ارام ځائ. 18زۀ ولې د ګېډې نه راووتم چې مصيبت او غم ووينم، او چې خپلې ورځې په شرمندګۍ کښې ختمې کړم؟
