پشحور نبيءَ کي ماريو

ڪاهن پشحور يرمياه کي ماري ٿو ۽ رات ڀر ڪاٺ ۾ بند ڪري ٿو. آزاد ٿيڻ تي يرمياه سندس نالو 'چوڌاري دهشت' رکي ٿو، پوءِ پنهنجي پيءُ ڏانهن منهن ڪري ٿو: تو مون تي زور ڪيو، ۽ جيڪو ڪلام مان ڳهڻ جي ڪوشش ڪريان ٿو سو منهنجين هڏين ۾ ٻري ٿو. هو ساراهه ڪري ٿو، پوءِ پنهنجي ڄمڻ تي لعنت ڪري ٿو.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 4–6

باب 20.

اِمّر جي پٽ پشحور ڪاهن، جيڪو اسان جي پيءُ جي گھر ۾ وڏو نگران هو، يرمياه کي اهي ڳالهيون اڳڪٿي ڪندي ٻڌو. پشحور يرمياه نبيءَ کي ماري، اسان جي پيءُ جي گھر ۾ بنيمين جي مٿئين دروازي وٽ ڪاٺ جي ڳٽي ۾ وڌائينس. ٻئي ڏينهن پشحور يرمياه کي ڳٽي مان ڪڍيو. تڏهن يرمياه کيس چيو تہ ”اسان جي پيءُ تنهنجو نالو پشحور نہ، پر مجور-مسابيب — چوڌاري دهشت — رکيو آهي. ^a

اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ’آءٌ تو کي پنهنجي لاءِ ۽ پنهنجن سڀني دوستن لاءِ دهشت بڻائيندس. اهي تنهنجين اکين آڏو پنهنجن دشمنن جي تلوار سان ڪري پوندا. سڄي يهوداه کي بابل جي بادشاهہ جي حوالي ڪندس؛ هو کين بابل ڏانهن جلاوطن ڪندو ۽ تلوار سان ماريندو. هن شهر جو سڀ مال، ملڪيت ۽ قيمتي شيون، ۽ يهوداه جي بادشاهن جا خزانا پڻ سندن دشمنن جي حوالي ڪندس، جيڪي کين لٽي، قبضي ۾ وٺي بابل ڏانهن کڻي ويندا. اي پشحور، تون ۽ تنهنجي گھر جا سڀ ماڻهو قيد ۾ هليا ويندا؛ بابل ۾ پهچندا، اتي مرندا ۽ دفن ٿيندا — تون ۽ تنهنجا سڀ دوست جن کي تو ڪوڙ جي اڳڪٿي ڪئي هئي.‘“

يرمياه پنهنجي پيءُ ڏانهن دانهن ڪري ٿو

تو مون کي ٺڳيو، اي بابا، ۽ آءٌ ٺڳجي ويس؛ تو مون کي مات ڏني ۽ تون غالب آئين. سڄو ڏينهن آءٌ ٺٺولي جو نشانو بڻيو آهيان؛ هر ڪو مون تي ٺٺولي ڪري ٿو. جڏهن بہ ڳالهايان ٿو تہ دانهن ڪريان ٿو، رڙيون ڪري چوان ٿو تہ ”ظلم ۽ تباهي!“ ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ جي ڪلام مون کي سڄو ڏينهن ٺٺولي ۽ ذلت ڏني آهي. پر جيڪڏهن چوان تہ ”آءٌ هن جو ذڪر نہ ڪندس ۽ هن جي نالي ۾ وڌيڪ ڳالهہ نہ ڪندس،“ تہ منهنجي دل ۾ ڄڻ ٻرندڙ باهه آهي جيڪا منهنجن هڏين ۾ بند آهي. آءٌ ان کي روڪڻ کان ٿڪجي پيو آهيان، پر روڪي نہ ٿو سگھان. ڇاڪاڻ تہ آءٌ ڪيترن ماڻهن جي ڪڙڪڙ ٻڌان ٿو: ”چوڌاري دهشت! ان تي الزام هڻو! اچو تہ ان تي الزام هڻون!“ منهنجا سڀ ڀروسي وارا دوست منهنجي ڪرڻ جي تاڙ ۾ آهن: ”ٿي سگھي ٿو تہ هو ٺڳجي پوي، پوءِ اسين مٿس غالب ٿينداسين ۽ کانئس بدلو وٺنداسين.“ پر اسان جو پيءُ ڀوائتي سورهيہ وانگر مون سان گڏ آهي؛ تنهنڪري منهنجا ستائيندڙ ٿاٻا کائيندا ۽ غالب نہ ٿيندا. اهي پوريءَ طرح شرمسار ٿيندا، ڇاڪاڻ تہ اهي ڪامياب نہ ٿيا؛ سندن دائمي بيعزتي ڪڏهن بہ وسري نہ سگھندي. اي آسمان جي لشڪرن جا بابا، تون جيڪو سچارن کي پرکين ٿو ۽ دل ۽ ذهن کي ڏسين ٿو، مون کي انهن تي تنهنجو انصاف ڏسڻ ڏي، ڇاڪاڻ تہ مون پنهنجو معاملو تو کي سونپيو آهي. اسان جي پيءُ لاءِ ڳايو! اسان جي پيءُ جي ساراهه ڪريو! ڇاڪاڻ تہ هن مسڪين جي جان بدڪارن جي چنبن مان بچائي آهي. اهو ڏينهن ملعون ٿئي جنهن ۾ آءٌ ڄائو هوس! جنهن ڏينهن منهنجي ماءُ مون کي ڄڻيو، سو ڪڏهن بہ برڪت وارو نہ ٿئي. اهو ماڻهو ملعون ٿئي جنهن منهنجي پيءُ کي خبر ڏني تہ ”تو کي پٽ ڄائو آهي!“ ۽ کيس ڏاڍو خوش ڪيائين. اهو ماڻهو انهن شهرن جهڙو ٿئي جن کي اسان جي پيءُ ترس کائڻ کان سواءِ اونڌو ڪري ڇڏيو. هو صبح جو دانهن ۽ منجهند جو جنگ جو سائرن ٻڌي، ڇاڪاڻ تہ هن مون کي ڳڀ ۾ ئي نہ ماريو، جو منهنجي ماءُ منهنجي قبر ٿئي ها ۽ سندس ڳڀ هميشه لاءِ منهنجو آرامگاه. آءٌ ڇو ڳڀ مان نڪتس، جو تڪليف ۽ ڏک ڏسان، ۽ پنهنجا ڏينهن شرمندگيءَ ۾ پورا ڪريان؟