پيءُ صدقياه جي منٿ جو جواب ڏئي ٿو
بادشاهه صدقياه بابل خلاف ڪنهن معجزي جي اميد ۾ قاصد موڪلي ٿو. جواب ان جي ابتڙ آهي — اسان جو پيءُ پنهنجي ئي شهر خلاف وڙهندو. ماڻهن اڳيان ٻه رستا رکيا وڃن ٿا: ڀتين اندر مرو، يا هٿيار ڦٽا ڪري جيئرا رهو. شاهي گهراڻي کي انصاف سان فيصلا ڪرڻا آهن.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 4–10, 12–14
21 1اهو ڪلام جيڪو يرمياه ڏانهن اسان جي پيءُ کان آيو، جڏهن بادشاهه صدقياه ملڪياه جي پٽ پشحور ۽ معسياه جي پٽ صفنياه ڪاهن کي هن ڏانهن موڪليو: 2”مهرباني ڪري اسان لاءِ اسان جي پيءُ کان پڇ، ڇاڪاڻ تہ بابل جو بادشاهه نبوڪدنضر اسان تي حملو ڪري ٿو. ٿي سگھي ٿو تہ اسان جو پيءُ پنهنجن سڀني عجيب ڪمن سان اسان سان معاملو ڪري، ۽ دشمن اسان وٽان هٽي وڃي.“
3پوءِ يرمياه کين چيو تہ ”صدقياه کي هيئن ٻڌايو:
4اسرائيل جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ’ڏسو، اوهان جي هٿن ۾ جيڪي هٿيار آهن، جن سان اوهين بابل جي بادشاهه ۽ ديوار کان ٻاهر اوهان کي گھيريندڙ ڪلدين سان وڙهو ٿا، آءٌ انهن کي موٽائڻ تي آهيان ۽ هن شهر جي وچ ۾ گڏ ڪندس. 5آءٌ پاڻ وڌايل هٿ ۽ زوردار ٻانهن سان، ڪاوڙ، غصي ۽ وڏي قهر ۾ اوهان سان وڙهندس. 6هن شهر جي رهاڪن کي، انسانن ۽ جانورن ٻنهي کي، ماريندس؛ اهي وڏي وبا ۾ مري ويندا. 7ان کان پوءِ، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ، آءٌ يهوداه جي بادشاهه صدقياه کي، سندس ٻانهن کي، ۽ هن شهر جي انهن ماڻهن کي، جيڪي وبا، تلوار ۽ ڏڪار کان بچي ويا، بابل جي بادشاهه نبوڪدنضر جي ۽ سندن دشمنن جي، جيڪي سندن جان جا طالب آهن، حوالي ڪندس. هو کين تلوار سان ماريندو—نڪو ترس کائيندو، نڪو بخشيندو، نڪو رحم ڪندو.‘
8هنن ماڻهن کي ٻڌايو تہ اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي: مون اوهان جي اڳيان زندگيءَ جو رستو ۽ موت جو رستو رکيو آهي. 9جيڪو هن شهر ۾ رهندو، سو تلوار، ڏڪار ۽ وبا سان مرندو؛ پر جيڪو نڪري گھيرو ڪندڙ ڪلدين جي حوالي ٿيندو، سو جيئرو رهندو ۽ سندس جان کيس مال غنيمت وانگر ملندي. 10مون پنهنجو منهن هن شهر جي خلاف ڦيرايو آهي، چڱائيءَ لاءِ نہ پر بڇڙائيءَ لاءِ، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. اهو بابل جي بادشاهه جي حوالي ڪيو ويندو، جيڪو ان کي باهه سان ساڙي ڇڏيندو.
داؤد جي گھراڻي لاءِ پيءُ جو ڪلام
11يهوداه جي شاهي گھراڻي کي چئو تہ اسان جي پيءُ جو ڪلام ٻڌو.
12اي داؤد جا گھراڻا، اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي: هر صبح انصاف سان فيصلو ڪريو، لٽيل کي ظالم جي هٿان ڇڏايو، نہ تہ اوهان جي بڇڙن ڪمن سبب منهنجي ڪاوڙ باهه وانگر ڀڙڪي پوندي ۽ اهڙي ٻرندي جو ان کي وسائيندڙ ڪو نہ هوندو. 13ڏس، آءٌ تو خلاف آهيان، اي ماٿريءَ جي مٿان رهندڙ، اي ميدان جي پٿر، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو—تون جيڪو چوين ٿو تہ ’ڪير اسان تي لهي ايندو؟ ڪير اسان جي رهائشن ۾ گھڙندو؟‘ a a v13 يروشلم چوڌاري ماٿرين کان مٿاهين پٽيءَ تي هو، تنهنڪري سندس ماڻهن کي ڪوڙو اعتماد ٿي ويو تہ شهر تي حملو ٿي ئي نٿو سگھي. 14آءٌ تو کي تنهنجن ڪمن موجب سزا ڏيندس، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. آءٌ ان جي ٻيلي ۾ باهه ڀڙڪائيندس، ۽ اها ان جي چوڌاري هر شيءِ کي ساڙي ڇڏيندي.“