Lelakone Para Rasul 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹Sawuse kaributan mau sirep, Paulus ngundang para sakabat, dibombong atine, banjur pamitan lan mangkat menyang Makedonia. ²Bareng wis ndlajahi dhaerah-dhaerah mau lan akeh anggone mbombong para wong pracaya, banjur tekan ing tanah Yunani. ³Ana ing kono telung sasi. Nalika arep nyabrang menyang Siria, wong-wong Yahudi padha ngrancang piala marang dheweke, mulane dheweke mutusake bali liwat Makedonia. ⁴Kang padha ngancani dheweke yaiku Sopater anak Pirus saka Berea, Aristarkhus lan Sekundus saka Tesalonika, Gayus saka Derbe, Timoteus, sarta Tikhikus lan Trofimus saka Asia. ⁵Wong-wong mau padha mangkat dhisik lan ngenteni aku kabeh ing Troas. ⁶Aku kabeh padha nyabrang saka Filipi sawuse dina-dina Riyaya Roti Tanpa Ragi, lan sawise limang dina tekan ing Troas, nunggal karo wong-wong mau, banjur nginep ing kono pitung dina.

Nom-noman Katangekake ing Troas

⁷Ing dina kapisan ing minggu iku, nalika aku kabeh padha nglumpuk arep nyuwil roti, Paulus caturan karo wong-wong mau; sarehne arep mangkat esuke, Paulus terus guneman nganti tengah wengi. ⁸Ing kamar ndhuwur, panggonan anggone aku kabeh nglumpuk, akeh damare. ⁹Ana nom-noman jenenge Eutikhus lungguh ing cendhela, saya suwe saya ngantuk banget nalika Paulus terus guneman. Bareng wis kalah dening ngantuk, nom-noman mau tiba saka lotheng kaping telu, lan bareng diangkat wis mati. ¹⁰Paulus banjur mudhun, mbungkuk marani, lan ngrangkul nom-noman mau karo kandha: “Aja padha kuwatir, nyawane isih ana ing dheweke.”

¹¹Paulus banjur munggah maneh, nyuwil roti, mangan, lan isih suwe anggone guneman karo wong-wong mau nganti wayah bang-bang wetan, banjur mangkat. ¹²Nom-noman mau digawa mulih urip, lan wong-wong padha oleh panglipur gedhe banget.

Lelampahan menyang Miletus

¹³Aku kabeh padha mangkat dhisik numpak prau menyang Asos, arep methuk Paulus munggah ing prau ing kono, awit dheweke milih lumaku liwat dharatan. ¹⁴Bareng ketemu karo aku kabeh ing Asos, dheweke dakjak munggah ing prau, banjur padha tekan ing Mitilene. ¹⁵Saka kono padha nerusake laku ing sagara, esuke tekan ing sangarepe Khios, dina candhake mampir ing Samos, lan sadina candhake maneh tekan ing Miletus. ¹⁶Paulus wis mutusake arep nglewati Efesus supaya ora kesuwen ing Asia, awit kesusu kepengin tekan ing Yerusalem, manawa bisa, sadurunge dina riyaya Pentakosta.

¹⁷Saka Miletus Paulus kongkonan menyang Efesus, ngundang para pinituwaning pasamuwan supaya padha nemoni dheweke. ¹⁸Bareng wis padha teka, Paulus kandha: “Kowe kabeh padha ngreti kepriye uripku ana ing tengahmu salawase iki, wiwit dina kapisan anggonku ngancik ing tanah Asia, ¹⁹aku ngladeni Gusti kita Yesus kanthi andhap asor kang sampurna, kanthi luh, lan panandhang-panandhang kang disebabake dening pangrancanganing wong-wong Yahudi marang aku, ²⁰sarta anggonku ora ngumpetake apa-apa kang maedahi kanggo kowe kabeh, nanging kabeh dakwartakake lan dakwulangake marang kowe ana ing ngarep umum lan saka omah menyang omah, ²¹karo nekseni marang wong Yahudi lan uga wong Yunani, bab mratobat marang Rama kita lan pracaya marang Gusti kita Yesus. ²²Lan saiki, kabanda dening Sang Roh, aku lunga menyang Yerusalem, tanpa ngreti apa kang bakal dakalami ana ing kono, ²³mung iki kang dakngreteni: Sang Roh Suci paring paseksi marang aku ing saben kutha, yen pabandan lan panandhang wis ngenteni aku. ²⁴Nanging aku ora ngregani nyawaku, lan ora dakanggep aji tumrap awakku dhewe, mung bae supaya aku bisa ngrampungake lakuku lan ayahan kang daktampa saka Gusti kita Yesus, yaiku nekseni Injil sih-rahmate Rama kita.

²⁵Lan saiki aku ngreti, yen panunggalanmu kabeh, kang wis dakparani karo martakake Kratone Rama kita, ora bakal weruh raiku maneh. ²⁶Mulane ing dina iki aku neksekake marang kowe kabeh, yen aku ora kataman getihe wong kabeh, ^a a v26 ‘Ora kataman getihe wong kabeh’: Paulus kandha yen ana wong ing kene kang ilang sacara rohani, iku dudu merga kurang anggone diengetake dening dheweke — dheweke ora ngumpetake apa-apa. ²⁷awit aku ora tau mundur anggonku mratelakake marang kowe kabeh sakabehing karsane Rama kita. ²⁸Padha reksanen awakmu dhewe lan sakabehing pepanthan, kang kowe kabeh wis didadekake pangreksane dening Sang Roh Suci, supaya padha ngengon pasamuwane Rama kita, kang wis dituku dening Panjenengane kanthi getihing Putrane piyambak. ^b b v28 Ing basa Yunani maknane sacara harfiah ‘srana getihe kagungane piyambak’, kang dening FHB dijarwakake dadi ‘Putrane piyambak’ — Rama kita oleh pasamuwan kanthi lelirune getihing Putrane. Paulus nyebutake kayekten kang padha ing Rum 8:32: Rama kita ora ngeman marang Putrane piyambak, nanging ngurbanake Panjenengane kanggo kita kabeh. ²⁹Aku ngreti, yen sawise aku lunga, bakal ana asu ajag galak kang padha mlebu ing antaramu, kang ora ngeman marang pepanthan. ³⁰Malah saka panunggalanmu dhewe bakal ana wong-wong kang padha ngadeg lan ngucapake bab-bab kang nyleweng, supaya bisa narik para sakabat melu dheweke. ³¹Mulane padha jaga-jagaa, lan elinga yen sajrone telung taun, rina wengi, aku ora tau leren anggonku ngelingake marang kowe siji-siji kanthi luh. ³²Lan saiki kowe kabeh dakpasrahake marang Rama kita lan marang pangandikaning sih-rahmate, kang kuwasa mbangun kowe lan maringi marang kowe panduman warisan ing antarane sakabehing wong kang wis padha disucekake. ³³Aku ora tau melik marang slaka utawa emas utawa sandhangane sapa bae. ³⁴Kowe kabeh dhewe padha ngreti, yen tanganku iki kang nyukupi kabutuhanku lan kabutuhane wong-wong kang mbarengi aku. ³⁵Ing samubarang aku wis nuduhake marang kowe kabeh, yen kanthi nyambut gawe mempeng kaya mangkono, kita kudu nulungi wong kang ringkih, lan ngeling-eling pangandikane Gusti kita Yesus, kang Panjenengane dhewe wis ngandika: Luwih rahayu wong kang aweh tinimbang kang nampa.”

³⁶Sawise ngucapake iku mau kabeh, Paulus banjur jengkeng bebarengan karo wong kabeh lan ndedonga. ³⁷Wong kabeh padha nangis; padha ngrangkul Paulus lan ngambungi dheweke, ³⁸kang njalari susahe banget yaiku tembunge Paulus—yen wong-wong mau ora bakal weruh maneh raine—banjur padha ngeterake dheweke menyang prau.