Πράξεις Αποστόλων 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹Όταν τελείωσε η αναταραχή, ο Παύλος κάλεσε τους μαθητές, τους ενθάρρυνε, τους αποχαιρέτησε και έφυγε για τη Μακεδονία. ²Αφού πέρασε από εκείνες τις περιοχές και ενθάρρυνε πολύ τους πιστούς, ήρθε στην Ελλάδα. ³Έμεινε τρεις μήνες· κι όταν οι Ιουδαίοι συνωμότησαν εναντίον του, καθώς ετοιμαζόταν να αποπλεύσει για τη Συρία, αποφάσισε να επιστρέψει μέσω της Μακεδονίας. ⁴Τον συνόδευσαν ο Σώπατρος, ο γιος του Πύρρου από τη Βέροια, ο Αρίσταρχος και ο Σεκούνδος από τη Θεσσαλονίκη, ο Γάιος από τη Δέρβη, ο Τιμόθεος, και ο Τυχικός και ο Τρόφιμος από την Ασία. ⁵Αυτοί προχώρησαν μπροστά και μας περίμεναν στην Τρωάδα. ⁶Εμείς αποπλεύσαμε από τους Φιλίππους μετά τις μέρες των Αζύμων και τους συναντήσαμε στην Τρωάδα σε πέντε μέρες, όπου μείναμε εφτά μέρες.

Ένας νέος ανασταίνεται στην Τρωάδα

⁷Την πρώτη μέρα της εβδομάδας, όταν συγκεντρωθήκαμε για να κόψουμε το ψωμί, ο Παύλος μιλούσε μαζί τους· κι επειδή σκόπευε να φύγει την επόμενη μέρα, συνέχισε να μιλάει ως τα μεσάνυχτα. ⁸Υπήρχαν πολλά λυχνάρια στο ανώγειο όπου ήμασταν συγκεντρωμένοι. ⁹Ένας νέος που τον έλεγαν Εύτυχο καθόταν στο παράθυρο και βυθιζόταν σε βαθύ ύπνο καθώς ο Παύλος συνέχιζε να μιλάει. Νικημένος από τον ύπνο, έπεσε από το τρίτο πάτωμα και τον σήκωσαν νεκρό. ¹⁰Ο Παύλος κατέβηκε, έσκυψε πάνω του και, αγκαλιάζοντάς τον, είπε: «Μην ταράζεστε· η ζωή του είναι μέσα του».

¹¹Ανέβηκε πάλι, έκοψε το ψωμί, έφαγε και μίλησε μαζί τους πολλή ώρα, ως το ξημέρωμα, κι έπειτα έφυγε. ¹²Κι έφεραν το νέο στο σπίτι ζωντανό, και παρηγορήθηκαν πολύ.

Το ταξίδι προς τη Μίλητο

¹³Εμείς προχωρήσαμε μπροστά με το πλοίο προς την Άσσο, με σκοπό να πάρουμε εκεί τον Παύλο· γιατί αυτός είχε προτιμήσει να πάει πεζός. ¹⁴Κι όταν μας συνάντησε στην Άσσο, τον πήραμε στο πλοίο και ήρθαμε στη Μυτιλήνη. ¹⁵Αποπλεύσαμε από εκεί και την επόμενη μέρα φτάσαμε απέναντι από τη Χίο, τη μεθεπόμενη αράξαμε στη Σάμο, και την άλλη μέρα φτάσαμε στη Μίλητο. ¹⁶Ο Παύλος είχε αποφασίσει να προσπεράσει την Έφεσο, για να μη χρονοτριβήσει στην Ασία· βιαζόταν να φτάσει στην Ιερουσαλήμ, αν ήταν δυνατόν, ως την Πεντηκοστή.

¹⁷Από τη Μίλητο έστειλε στην Έφεσο και κάλεσε τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας να έρθουν σ’ αυτόν. ¹⁸Κι όταν ήρθαν, τους είπε: «Εσείς ξέρετε πώς έζησα ανάμεσά σας όλον τον καιρό, από την πρώτη μέρα που πάτησα το πόδι μου στην Ασία, ¹⁹υπηρετώντας τον Κύριό μας Ιησού με πλήρη ταπεινοφροσύνη, με δάκρυα και με δοκιμασίες που μου έφεραν οι συνωμοσίες των Ιουδαίων εναντίον μου, ²⁰πώς δεν κράτησα τίποτα κρυφό απ’ όσα θα σας ωφελούσαν, αλλά σας τα ανήγγειλα και σας δίδαξα δημόσια και από σπίτι σε σπίτι, ²¹δίνοντας μαρτυρία και στους Ιουδαίους και στους Έλληνες: μετάνοια προς τον Πατέρα μας και πίστη στον Κύριό μας Ιησού. ²²Τώρα, δεσμευμένος από το Πνεύμα, πηγαίνω στην Ιερουσαλήμ, χωρίς να ξέρω τι με περιμένει εκεί, ²³εκτός από το ότι το Άγιο Πνεύμα μού λέει σε κάθε πόλη πως με περιμένουν δεσμά και θλίψεις. ²⁴Αλλά εγώ δε θεωρώ τη ζωή μου άξια λόγου ούτε την κρατώ πολύτιμη για τον εαυτό μου· θέλω μόνο να τελειώσω τον δρόμο μου και τη διακονία που πήρα από τον Κύριό μας Ιησού, δίνοντας μαρτυρία για το ευαγγέλιο της χάρης του Πατέρα μας.

²⁵Και τώρα ξέρω πως κανείς από εσάς, ανάμεσα στους οποίους περπάτησα κηρύττοντας τη βασιλεία του Πατέρα μας, δε θα δει ξανά το πρόσωπό μου. ²⁶Γι’ αυτό σας βεβαιώνω σήμερα πως είμαι αθώος από το αίμα όλων, ^a a v26 «Αθώος από το αίμα όλων»: Ο Παύλος λέει πως, αν κάποιος εδώ είναι πνευματικά χαμένος, αυτό δεν οφείλεται σε έλλειψη προειδοποίησης από μέρους του — δεν κράτησε τίποτα κρυφό. ²⁷γιατί δε δίστασα να σας αναγγείλω όλο το σχέδιο του Πατέρα μας. ²⁸Προσέχετε τον εαυτό σας και όλο το ποίμνιο, στο οποίο το Άγιο Πνεύμα σάς έκανε επισκόπους, για να ποιμαίνετε την εκκλησία του Πατέρα μας, που την απέκτησε με το αίμα του ίδιου του Υιού του. ^b b v28 Το ελληνικό κείμενο λέει κατά λέξη «με το αίμα του δικού του», που η FHB το αποδίδει «του ίδιου του Υιού του» — ο Πατέρας μας απέκτησε την εκκλησία με το τίμημα του αίματος του Υιού του. Ο Παύλος ονομάζει την ίδια αλήθεια στο Ρωμαίους 8:32: ο Πατέρας μας δε λυπήθηκε τον ίδιο του τον Υιό, αλλά τον παρέδωσε για χάρη όλων μας. ²⁹Ξέρω πως, μετά την αναχώρησή μου, θα μπουν ανάμεσά σας άγριοι λύκοι που δε θα λυπηθούν το ποίμνιο. ³⁰Και μέσα από εσάς τους ίδιους θα σηκωθούν άνθρωποι που θα λένε διαστρεβλωμένα πράγματα, για να παρασύρουν τους μαθητές πίσω τους. ³¹Γι’ αυτό να αγρυπνείτε, θυμούμενοι πως επί τρία χρόνια, νύχτα και μέρα, δε σταμάτησα να προειδοποιώ με δάκρυα τον καθένα σας. ³²Και τώρα σας εμπιστεύομαι στον Πατέρα μας και στον λόγο της χάρης του, που μπορεί να σας οικοδομήσει και να σας δώσει την κληρονομιά ανάμεσα σε όλους όσους αγιάζονται. ³³Δεν επιθύμησα το ασήμι ή το χρυσάφι ή τα ρούχα κανενός. ³⁴Εσείς οι ίδιοι ξέρετε πως αυτά τα χέρια κάλυψαν τις ανάγκες μου και τις ανάγκες εκείνων που ήταν μαζί μου. ³⁵Σε όλα σάς έδειξα πως, δουλεύοντας σκληρά μ’ αυτόν τον τρόπο, πρέπει να βοηθάμε τους αδύναμους, θυμούμενοι τα λόγια του Κυρίου μας Ιησού, που ο ίδιος είπε: Είναι πιο ευλογημένο να δίνεις παρά να παίρνεις».

³⁶Κι όταν είπε αυτά, γονάτισε μαζί με όλους τους και προσευχήθηκε. ³⁷Όλοι έκλαψαν· αγκάλιασαν τον Παύλο και τον φιλούσαν, ³⁸λυπημένοι πιο πολύ για τα λόγια του — πως δε θα έβλεπαν ξανά το πρόσωπό του — τον συνόδευσαν ως το πλοίο.