Handelinge 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹Nadat die oproer tot bedaring gekom het, het Paulus die dissipels laat roep, hulle bemoedig, afskeid geneem en na Masedonië vertrek. ²Nadat hy deur daardie streke gereis en die gelowiges baie bemoedig het, het hy in Griekeland aangekom. ³Hy het drie maande daar gebly; en toe die Jode teen hom saamsweer net toe hy wou uitseil na Sirië, het hy besluit om deur Masedonië terug te keer. ⁴Sopater, die seun van Pirrus, van Berea, Aristargus en Sekundus van Tessalonika, Gaius van Derbe, Timoteus, en Tigikus en Trofimus van Asië het hom vergesel. ⁵Hierdie manne het vooruitgegaan en vir ons in Troas gewag. ⁶Ná die dae van die Ongesuurde Brode het ons van Filippi af uitgeseil en hulle binne vyf dae in Troas bereik, waar ons sewe dae gebly het.

’n Jong man word in Troas opgewek

⁷Op die eerste dag van die week, toe ons bymekaargekom het om brood te breek, het Paulus met hulle gepraat; omdat hy die volgende dag wou vertrek, het hy aangehou praat tot middernag. ⁸Daar was baie lampe in die bovertrek waar ons bymekaar was. ⁹’n Jong man met die naam Eutigus het in die venster gesit en in ’n diep slaap weggesink terwyl Paulus aangehou praat het. Deur die slaap oorweldig, het hy van die derde verdieping afgeval en is hy dood opgetel. ¹⁰Paulus het afgegaan, oor hom gebuk en hom omhels en gesê: “Moenie ontsteld wees nie; sy lewe is in hom.”

¹¹Hy het weer boontoe gegaan, brood gebreek, geëet en lank met hulle gepraat tot dagbreek, en toe vertrek. ¹²En hulle het die jong man lewend huis toe gebring en was baie getroos.

Die reis na Milete

¹³Ons het vooruit per skip na Assos gegaan met die plan om Paulus daar aan boord te neem, want hy het verkies om te voet te gaan. ¹⁴En toe hy ons by Assos ontmoet, het ons hom aan boord geneem en by Mitilene aangekom. ¹⁵Van daar af het ons uitgeseil en die volgende dag teenoor Chios gekom, die dag daarna by Samos aangedoen, en die dag daarop Milete bereik. ¹⁶Paulus het besluit om by Efese verby te seil sodat hy nie tyd in Asië sou verloor nie, want hy was haastig om, as dit moontlik was, teen Pinkster in Jerusalem te wees.

¹⁷Van Milete af het hy na Efese gestuur en die ouderlinge van die gemeente laat kom. ¹⁸Toe hulle kom, het hy vir hulle gesê: “Julle weet hoe ek die hele tyd onder julle geleef het, van die eerste dag af dat ek voet in Asië gesit het, ¹⁹hoe ek ons Here Jesus met volkome nederigheid gedien het, met trane en beproewinge wat deur die Jode se komplotte teen my veroorsaak is, ²⁰hoe ek niks teruggehou het wat vir julle tot voordeel sou wees nie, maar dit verkondig en julle in die openbaar en van huis tot huis geleer het, ²¹en sowel vir Jode as vir Grieke getuig het: bekering tot ons Vader en geloof in ons Here Jesus. ²²En nou, gebonde deur die Gees, is ek op pad na Jerusalem, sonder om te weet wat my daar te wagte is, ²³behalwe dat die Heilige Gees my in elke stad verseker dat boeie en lyding op my wag. ²⁴Maar ek heg geen waarde aan my lewe nie en ag dit ook nie vir myself kosbaar nie; my enigste begeerte is om my wedloop te voltooi en die bediening wat ek van ons Here Jesus ontvang het, naamlik om te getuig van die evangelie van ons Vader se genade.

²⁵En nou weet ek dat niemand van julle onder wie ek rondgegaan en die koninkryk van ons Vader verkondig het, my gesig ooit weer sal sien nie. ²⁶Daarom betuig ek vandag voor julle dat ek onskuldig is aan die bloed van almal, ^a a v26 ‘Onskuldig aan die bloed van almal’: Paulus sê dat as iemand hier geestelik verlore is, dit nie weens ’n gebrek aan waarskuwing van sy kant is nie — hy het niks teruggehou nie. ²⁷want ek het nie geaarsel om die volle raadsplan van ons Vader aan julle te verkondig nie. ²⁸Pas julleself op en die hele kudde waaroor die Heilige Gees julle as opsieners aangestel het, om die gemeente van ons Vader te versorg, wat hy met die bloed van sy eie Seun verkry het. ^b b v28 Die Grieks lees letterlik “deur die bloed van sy eie”, wat die FHB vertaal as “sy eie Seun” — ons Vader het die gemeente verkry teen die prys van sy Seun se bloed. Paulus noem dieselfde waarheid in Romeine 8:32: ons Vader het sy eie Seun nie gespaar nie, maar hom vir ons almal oorgegee. ²⁹Ek weet dat daar ná my vertrek wrede wolwe onder julle sal inkom wat die kudde nie sal spaar nie. ³⁰Uit julle eie geledere sal daar manne opstaan wat verdraaide dinge verkondig om die dissipels agter hulle aan weg te trek. ³¹Wees daarom waaksaam en onthou dat ek drie jaar lank, nag en dag, nooit opgehou het om elkeen van julle met trane te waarsku nie. ³²En nou dra ek julle op aan ons Vader en aan die woord van sy genade, wat magtig is om julle op te bou en julle die erfdeel te gee onder almal wat geheilig is. ³³Ek het niemand se silwer of goud of klere begeer nie. ³⁴Julle weet self dat hierdie hande voorsien het in my behoeftes en in dié van die mense wat by my was. ³⁵In alles het ek julle gewys dat ons, deur so hard te werk, die swakkes moet help, en dat ons die woorde van ons Here Jesus moet onthou, dat hy self gesê het: Dit is geseënder om te gee as om te ontvang.”

³⁶En nadat hy dit gesê het, het hy saam met hulle almal gekniel en gebid. ³⁷Hulle het almal gehuil; hulle het Paulus omhels en hom gesoen, ³⁸Wat hulle die meeste bedroef het, was sy woorde—dat hulle sy gesig nooit weer sou sien nie—en hulle het hom na die skip toe begelei.