Die reis na Jerusalem toe

By elke stilhouplek kom 'n waarskuwing om nie verder te gaan nie, en 'n profeet bind sy eie hande met Paulus se gordel vas. Paulus sê hy is gereed om daar te sterf. In Jerusalem slaan 'n skare by die tempel, wat aanneem dat hy 'n Griek binnegebring het, hom amper dood voordat soldate hom uittrek.

Hoofstuk 21.

Nadat ons ons van hulle losgeruk het, het ons uitgevaar en reguit na Kos toe gegaan, en die volgende dag na Rhodus, en van daar af na Patara. Ons het ’n skip gekry wat na Fenisië toe oorgevaar het, en ons het aan boord gegaan en uitgevaar. Ons het Siprus in sig gekry en dit aan ons linkerkant gelaat, en na Sirië toe gevaar en by Tirus aan land gekom, waar die skip sy vrag moes aflaai. Ons het die dissipels daar gekry en sewe dae gebly. Deur die Heilige Gees het hulle vir Paulus aanhou sê om nie voet in Jerusalem te sit nie. Toe ons tyd daar verby was, het ons vertrek en verder gegaan, en hulle almal, met hulle vroue en kinders, het saam met ons tot buite die stad geloop. Ons het op die strand gekniel en gebid, en afskeid van mekaar geneem. Toe het ons aan boord van die skip gegaan, en hulle het huis toe teruggegaan.

Ons het ons seereis van Tirus af voltooi en by Ptolemais aangekom, die broers gegroet en een dag by hulle gebly.

Die volgende dag het ons na Sesarea toe vertrek en by die huis van Filippus die evangelis, een van die sewe, ingegaan en by hom gebly. Hy het vier ongetroude dogters gehad wat geprofeteer het. Terwyl ons baie dae daar gebly het, het ’n profeet met die naam Agabus van Judea af gekom.

Hy het na ons toe gekom, Paulus se gordel geneem, sy eie voete en hande vasgebind en gesê: “Dit sê die Heilige Gees: Die Jode in Jerusalem sal die eienaar van hierdie gordel net so vasbind en hom dan aan heidene se hande oorgee.”

Toe ons dit hoor, het ons en die plaaslike mense Paulus gesmeek om nie na Jerusalem toe op te gaan nie. Paulus het geantwoord: “Waarom huil julle en breek my hart? Ek is gereed, nie net om gebind te word nie, maar ook om in Jerusalem te sterf vir die naam van die Here Jesus.” En omdat hy hom nie laat oorreed het nie, het ons stil geword en gesê: “Laat die wil van die Here geskied.”

Ná hierdie dae het ons gereed gemaak en na Jerusalem toe opgegaan. Sommige dissipels van Sesarea af het ook saam met ons gegaan en ons gebring om by Mnason te bly, ’n Sipriër en een van die eerste dissipels.

Toe ons in Jerusalem aankom, het die broers ons met blydskap verwelkom. Die volgende dag het Paulus saam met ons gegaan om Jakobus te sien, en al die ouderlinge was teenwoordig. Hy het hulle gegroet en toe een vir een vertel wat ons Vader deur sy bediening onder die heidene gedoen het. Toe hulle dit hoor, het hulle ons Vader geprys en toe vir hom gesê: “Jy sien, broer, hoeveel duisende Jode gelowig geword het, en almal is yweraars vir die wet. Daar is vir hulle gesê dat jy al die Jode onder die nasies leer om Moses te verlaat, deur vir hulle te sê dat hulle nie hulle kinders moet besny of ons gebruike moet nakom nie. Wat moet ons dan doen? Hulle sal verseker hoor dat jy gekom het. Doen dan wat ons vir jou sê. Ons het vier mans wat onder ’n gelofte is. ^a Neem hierdie mans, reinig jou saam met hulle en betaal hulle onkoste sodat hulle hulle koppe kan skeer. Dan sal almal weet dat die berigte oor jou vals is, en dat jy self die wet onderhou. Wat die heidene betref wat gelowig geword het, het ons reeds ons besluit geskryf: hulle moet wegbly van kos wat aan afgode geoffer is, van bloed, van verwurgde diere en van seksuele onsedelikheid.”

Toe het Paulus die mans geneem, en die volgende dag, nadat hy hom saam met hulle gereinig het, het hy die tempel binnegegaan en aangekondig wanneer die dae van reiniging sou eindig en wanneer die offer vir elkeen van hulle gebring sou word.

Paulus word in die tempel gevange geneem

Toe die sewe dae amper verby was, het die Jode uit Asië hom in die tempel gesien, die hele skare opgesweep en hom gegryp, en geskreeu: “Manne van Israel, help! Dit is die man wat almal oral leer teen ons volk, die wet en hierdie plek. Hy het selfs Grieke in die tempel ingebring en hierdie heilige plek onrein gemaak.” Hulle het Trofimus die Efesiër vroeër saam met Paulus in die stad gesien en aangeneem dat Paulus vir Trofimus in die tempel ingebring het.

Die hele stad is in beroering gebring; die mense het saamgestroom, Paulus gegryp, hom uit die tempel uit gesleep, en dadelik is die poorte gesluit. Terwyl hulle hom probeer doodmaak het, het die berig die kommandant van die kohort bereik dat die hele Jerusalem in beroering was. Hy het dadelik soldate en offisiere geneem en na hulle toe afgehardloop. Toe hulle die kommandant en die soldate sien, het die skare opgehou om Paulus te slaan. Die kommandant het nader gekom, hom gegryp en beveel dat hy met twee kettings geboei word, en toe gevra wie hy was en wat hy gedoen het. In die skare het sommige die een ding geskreeu en ander iets anders. Omdat hy weens die rumoer nie kon vasstel wat waar was nie, het hy beveel dat Paulus na die kaserne toe gebring word. Toe Paulus by die trappe kom, moes die soldate hom dra weens die geweld van die skare, want die oproerige skare het aangehou volg en geskreeu: “Weg met hom!”

Paulus praat met die skare

Net toe Paulus die kaserne ingelei sou word, het hy vir die kommandant gevra: “Mag ek iets vir u sê?” Hy het geantwoord: “Ken jy Grieks?”

Is jy dan nie die Egiptenaar wat ’n tyd gelede ’n opstand aangehits en vier duisend sluipmoordenaars die woestyn in gelei het nie?

Paulus het geantwoord: “Ek is ’n Jood, van Tarsus in Silisië, ’n burger van geen onbelangrike stad nie. Ek smeek u, laat my toe om met die mense te praat.”

Nadat toestemming verleen is, het Paulus op die trappe gaan staan en met sy hand vir die mense beduie. Toe daar ’n diep stilte val, het hy hulle in Hebreeus toegespreek: