Quddus sari safar

Har bir bekatda uni davom etmaslik haqida ogohlantirishadi, bir paygʻambar esa Pavlusning kamari bilan oʻz qoʻllarini bogʻlaydi. Pavlus u yerda oʻlishga tayyor ekanini aytadi. Quddusda maʼbaddagi olomon u ichkariga bir yunonni olib kirgan deb oʻylab, uni oʻldirgudek kaltaklaydi, toki askarlar uni tortib olguncha.

21-bob.

Ulardan zoʻrgʻa ajralib, kemaga chiqdik-da, toʻppa-toʻgʻri Kos oroliga, ertasiga Rodosga, u yerdan Pataraga yoʻl oldik. Finikiyaga oʻtadigan kemani topib, unga chiqdik va suzib ketdik. Kipr orolini koʻzga ilib, uni chap tomonimizda qoldirib, Suriya tomon suzdik va Tir shahrida qirgʻoqqa tushdik; kema u yerda yukini tushirishi kerak edi. U yerda shogirdlarni topib, yetti kun qoldik. Muqaddas Ruh orqali ular Pavlusga Quddusga qadam bosmaslikni qayta-qayta aytishdi. Vaqtimiz tugagach, yoʻlga chiqdik; ularning hammasi xotinlari va bolalari bilan bizni shahardan tashqarigacha kuzatib chiqishdi. Qirgʻoqda tiz choʻkib, ibodat qildik, soʻng bir-birimiz bilan xayrlashdik. Keyin biz kemaga chiqdik, ular esa uylariga qaytishdi.

Tirdan sayohatimizni tugatib, Ptolemayga yetib keldik, birodarlar bilan salomlashib, ular bilan bir kun qoldik.

Ertasiga Qaysariyaga yoʻl olib, xushxabarchi Filipning uyiga kirdik — u yettovdan biri edi — va uning uyida qoldik. Uning bashorat qiladigan toʻrtta turmushga chiqmagan qizi bor edi. Biz u yerda koʻp kun turganimizda, Yahudiyadan Agab ismli bir paygʻambar keldi.

U oldimizga kelib, Pavlusning belbogʻini oldi-da, oʻz oyoq-qoʻlini bogʻlab, dedi: “Muqaddas Ruh shuni aytmoqda: Quddusdagi yahudiylar bu belbogʻning egasini xuddi shunday bogʻlashadi, soʻng gʻayriyahudiylarning qoʻliga topshirishadi.”

Buni eshitganimizda, biz ham, oʻsha yerdagi odamlar ham Pavlusdan Quddusga bormaslikni oʻtinib soʻradik. Pavlus javob berdi: “Nega yigʻlab, yuragimni ezasizlar? Men Rabbimiz Isoning nomi uchun Quddusda nafaqat bogʻlanishga, balki oʻlishga ham tayyorman.” U koʻnmagach, jim boʻldik va: “Rabbimizning irodasi bajo boʻlsin”, — dedik.

Shu kunlardan soʻng, tayyorgarlik koʻrib, Quddusga joʻnadik. Qaysariyadan baʼzi shogirdlar ham biz bilan birga bordilar va bizni Mnason degan kishinikida qoldirish uchun olib bordilar; u kiprlik, qadimgi shogirdlardan edi.

Quddusga yetib kelganimizda, birodarlar bizni mamnuniyat bilan kutib olishdi. Ertasi kuni Pavlus biz bilan Yoqubnikiga bordi; barcha oqsoqollar ham shu yerda edi. U ular bilan salomlashgach, Otamiz uning xizmati orqali gʻayriyahudiylar orasida qilgan ishlarni birma-bir soʻzlab berdi. Buni eshitib, ular Otamizni ulugʻlashdi, soʻng unga dedilar: “Koʻryapsanmi, birodar, necha minglab yahudiylar imon keltirgan va ularning hammasi Tavrotga gʻayratlidir. Ularga shunday deyilgan: sen xalqlar orasidagi barcha yahudiylarga Musodan voz kechishni oʻrgatarkansan, bolalarini sunnat qilmaslikni va udumlarimizga amal qilmaslikni aytarkansan. Xoʻsh, nima qilaylik? Ular sening kelganingni albatta eshitishadi. Shuning uchun biz aytganni qil. Bizda qasam ichgan toʻrt kishi bor. ^a Bu kishilarni oʻzing bilan olib, ular bilan birga poklan va ularning xarajatlarini toʻla, toki bosh sochlarini oldirishsin. Shunda hamma sen haqingdagi gaplar yolgʻon ekanini va sen oʻzing ham Tavrotga amal qilishingni bilib oladi. Imon keltirgan gʻayriyahudiylarga kelsak, biz qarorimizni allaqachon yozib yuborganmiz: butlarga atalgan taomdan, qondan, boʻgʻib oʻldirilgan hayvonlardan va jinsiy axloqsizlikdan saqlanishsin.”

Shunday qilib, Pavlus oʻsha kishilarni olib, ertasi kuni ular bilan birga poklanib, maʼbadga kirdi va poklanish kunlari qachon tugashini, har biri uchun qachon qurbonlik keltirilishini eʼlon qildi.

Pavlusning maʼbadda qoʻlga olinishi

Yetti kun tugay deganda, Asiyadan kelgan yahudiylar uni maʼbadda koʻrib qolishdi-da, butun olomonni qoʻzgʻatib, uni ushlab olishdi va baqirishdi: “Ey Isroil xalqi, yordam beringlar! Hamma yerda hammaga xalqimizga, Tavrotga va bu maskanga qarshi taʼlim berayotgan odam shu. Hatto u maʼbadga yunonlarni olib kirib, bu muqaddas joyni harom qildi.” Ular bundan oldin shaharda efeslik Trofimni Pavlus bilan birga koʻrgan edilar va Pavlus uni maʼbadga olib kirgan deb oʻylashgandi.

Butun shahar qoʻzgʻaldi; odamlar yugurib kelib, Pavlusni ushlashdi va maʼbaddan tashqariga sudrab chiqishdi; shu zahoti darvozalar yopildi. Ular uni oʻldirmoqchi boʻlib turganda, butun Quddus larzaga kelgani haqidagi xabar qoʻshin qoʻmondoniga yetib bordi. U darhol askarlar va yuzboshilarni olib, ularning oldiga yugurib tushdi. Qoʻmondon bilan askarlarni koʻrgan olomon Pavlusni urishdan toʻxtadi. Qoʻmondon kelib, uni ushladi va uni ikki zanjir bilan bogʻlashga buyruq berdi, soʻng uning kimligini va nima qilganini soʻradi. Olomon orasida baʼzilar bir narsa, baʼzilar boshqa narsa deb baqirishardi. Toʻs-toʻpolon tufayli haqiqatni bilolmay, u Pavlusni qalʼaga olib kirishni buyurdi. Pavlus zinapoyaga yetganda, olomonning zoʻravonligi tufayli askarlar uni koʻtarib olishga majbur boʻldilar, chunki olomon: “Yoʻqot uni!” — deb baqirib, orqasidan ergashardi.

Pavlusning olomonga nutqi

Pavlusni qalʼaga olib kirishayotganda, u qoʻmondondan soʻradi: “Sizga bir narsa aytsam boʻladimi?” Qoʻmondon: “Yunoncha bilasanmi?” — dedi.

“Bundan oldin qoʻzgʻolon koʻtarib, toʻrt ming qotilni sahroga boshlab chiqqan oʻsha misrlik sen emasmisan?”

Pavlus javob berdi: “Men yahudiyman, Kilikiyadagi Tarsus shahridanman, eʼtiborsiz boʻlmagan bir shaharning fuqarosiman. Sizdan oʻtinaman, xalqqa gapirishimga ruxsat bering.”

Ruxsat berilgach, Pavlus zinapoyada turib, qoʻli bilan xalqqa ishora qildi. Chuqur sukunat choʻkkach, u ularga ibroniy tilida gapira boshladi: