اعمال 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹کله چې غوغا ختمه شوه، نو پولوس مريدان راوغوښتل، هغوئ ته يې حوصله ورکړه، د رُخصت سلام يې ورکړو او د مکِدُنيا دپاره روان شو. ²کله چې هغه د هغه علاقو نه تېر شو او ايماندارو ته يې ډېره حوصله ورکړه، نو يونان ته راغلو. ³هلته درے مياشتې پاتې شو، او کله چې يهوديانو د هغۀ خلاف سازش جوړ کړو، په داسې حال کښې چې هغه د شام دپاره د بېړۍ په ذريعه د تلو دپاره تيار وو، نو هغۀ فيصله وکړه چې د مکِدُنيا په لار واپس شى. ⁴د بيريه د پيرُس زوئ سوپاتُرس، د تهسلُنيکے ارِستَرخُس او سِکُندُس، د دربے ګيُس، تيمُتيُس او د ايشيا تيخِکُس او تروفيمُس د هغۀ سره روان شول. ⁵دا خلق مخکښې لاړل او زمونږ دپاره يې په تروآس کښې انتظار کولو. ⁶مونږ د بې خميرې ډوډۍ د ورځو نه پس د فِلِپى نه د بېړۍ په ذريعه روان شو او په پينځو ورځو کښې په تروآس کښې ورته ورسېدو، چرته چې مونږ اوه ورځې پاتې شو.

په تروآس کښې يو ځوان بيا ژوندے شو

⁷د هفتې په اوله ورځ، کله چې مونږ د ډوډۍ ماتولو دپاره راغونډ شو، نو پولوس هغوئ سره خبرې کولې، او چونکې هغۀ د بلې ورځې د تلو اراده کړې وه، نو هغۀ تر نيمې شپې پورې خبرې کولې. ⁸په هغه بالاخانه کښې چې مونږ په کښې راغونډ وو، ډېرې ډيوې وې. ⁹يو ځوان چې نوم يې يُوتِخُس وو، په کړکۍ کښې ناست وو او د پولوس د اوږدو خبرو دوران کښې په ګهره خوب کښې ډوب شو. کله چې هغه د خوب نه مغلوب شو، نو د درېم منزله نه ولوېدو او کله چې هغه راپورته کړے شو نو مړ وو. ¹⁰پولوس ښکته راغلو، په هغۀ باندې راټيټ شو او هغه يې په غېږ کښې ونيو او ووئيل چې، ”مۀ ګړبړېږئ، د هغۀ ساه په هغۀ کښې ده.“

¹¹بيا هغه بيرته پورته لاړو، ډوډۍ يې ماته کړه او وې خوړه او تر سحر پورې يې هغوئ سره ډېرې خبرې وکړې، بيا روان شو. ¹²او هغوئ هغه ځوان ژوندے کور ته راوستلو او ډېره تسلى يې ومونده.

د مِلِتُس سفر

¹³مونږ د بېړۍ په ذريعه مخکښې اَسُس ته لاړو، چې هلته پولوس په بېړۍ کښې سور کړو، ځکه چې هغۀ د وچې په لار تلل خوښ کړى وو. ¹⁴او کله چې هغه په اَسُس کښې راسره مِلاو شو، نو مونږ هغه په بېړۍ کښې سور کړو او مِتُلينے ته راغلو. ¹⁵د هغه ځائ نه مونږ د بېړۍ په ذريعه روان شو او بله ورځ د خيُس مخامخ ورسېدو، د هغې نه بله ورځ په ساموس کښې ودرېدو او بله ورځ مِلِتُس ته ورسېدو. ¹⁶پولوس فيصله کړې وه چې د اِفِسُس نه د بېړۍ په ذريعه تېر شى، دې دپاره چې په ايشيا کښې وخت ضائع نۀ شى، ځکه چې هغه په تلوار کښې وو چې کۀ ممکن وى نو د پينتِکُست په ورځ يروشلم ته ورسيږى.

¹⁷د مِلِتُس نه هغۀ اِفِسُس ته پيغام ولېږلو او د کليسا مشران يې راوغوښتل چې ورته راشى. ¹⁸کله چې هغوئ راغلل، نو هغۀ ورته ووئيل چې، ”تاسو ته معلومه ده چې د هغې اولې ورځې نه چې زۀ ايشيا ته راغلم، ما ستاسو په مينځ کښې په ټول وخت کښې څنګه ژوند تېر کړو، ¹⁹چې ما په پوره عاجزۍ، اوښکو او هغه آزمېښتونو سره چې د يهوديانو د سازشونو په سبب راباندې راغلل، د خپل مالِک عيسىٰ خدمت وکړو، ²⁰چې ما هيڅ داسې خبره له تاسو نۀ ده پټه کړې چې ستاسو په فائده وى، بلکې ما تاسو ته په ښکاره او کور په کور بيان کړه او ښودلم، ²¹او ما يهوديانو او يونانيانو دواړو ته ګواهى ورکوله چې زمونږ پلار ته توبه راوړئ او زمونږ په مالِک عيسىٰ ايمان راوړئ. ²²او اوس زۀ د روح په حُکم تړلے يروشلم ته روان يم، او زۀ نۀ پوهيږم چې هلته به راسره څۀ کيږى، ²³خو دومره چې روحُ القُدس ما ته په هر ښار کښې وائى چې زنځيرونه او تکليفونه زما انتظار کوى. ²⁴خو زۀ خپل ژوند ته هيڅ قدر نۀ ورکوم او نۀ يې زۀ د ځان دپاره قيمتى ګڼم، بس دا چې زۀ خپل سفر او هغه خدمت پوره کړم چې ما د خپل مالِک عيسىٰ نه ترلاسه کړو، او د زمونږ پلار د فضل د اِنجيل ګواهى ورکړم.

²⁵او اوس زۀ پوهيږم چې تاسو کښې به هيڅوک بيا زما مخ ونۀ ويني، هغه چې زۀ ستاسو په مينځ کښې د زمونږ پلار د بادشاهۍ د منادۍ دپاره ګرځېدم. ²⁶نو ځکه زۀ نن په دې ورځ تاسو ته ګواهى ورکوم چې زۀ د ټولو د وينو نه بې ګناه يم، ^a a v26 ”د ټولو د وينو نه بې ګناه“: پولوس وائى چې کۀ دلته څوک روحانى طور ضائع شوے وى، نو دا د هغۀ د خبردارى د کمى په سبب نۀ دى، ځکه چې هغۀ هيڅ خبره نۀ ده پټه کړې. ²⁷ځکه چې ما د زمونږ پلار د ټول مقصد له بيانولو نه ځان وانۀ ساتلو. ²⁸د ځان او د هغه ټول ګله خيال ساتئ چې روحُ القُدس تاسو پرې نګران مقرر کړئ، دې دپاره چې د زمونږ پلار د کليسا شپون شئ، کومه چې هغۀ د خپل زوئ د وينو په بدل کښې واخسته. ^b b v28 يونانى متن کښې لفظى طور داسې ليکلى دى ”د خپل د وينو په ذريعه،“ کوم چې FHB داسې ژباړلى دى ”د خپل زوئ،“ يعنې زمونږ پلار دا کليسا د خپل زوئ د وينو په قيمت باندې واخسته. پولوس هم هغه حقيقت په روميانو ۸:۳۲ کښې بيانوى: زمونږ پلار په خپل زوئ هم رحم ونۀ کړو بلکې هغه يې زمونږ ټولو دپاره حواله کړو. ²⁹زۀ پوهيږم چې زما د تګ نه پس به ستاسو په مينځ کښې ظالم لېوۀ راننوځى، چې په ګله به رحم نۀ کوى. ³⁰ستاسو په مينځ کښې به داسې سړى راپورته شى، چې خراب خبرې به کوى، دې دپاره چې مريدان د خپل ځان پسې راکاږى. ³¹نو خيال ساتئ او دا په ياد ساتئ چې ما درے کاله، شپه او ورځ، تاسو کښې هر يو له په اوښکو خبردارے کول پرې نۀ ښودل. ³²او اوس زۀ تاسو زمونږ پلار او د هغۀ د فضل کلام ته سپارم، چې قادر دے چې تاسو ودان کړى او تاسو ته د ټولو پاکو شوو خلقو سره ميراث درکړى. ³³ما د هيچا سپينو زرو، سرو زرو يا کپړو ته لالچ نۀ دے کړے. ³⁴تاسو پخپله پوهيږئ چې دې لاسونو زما د ضرورتونو او د هغه کسانو چې زما سره وو، پوره کول. ³⁵ما تاسو ته په هر څۀ کښې دا وښودله چې په دې طرز سره په سخت محنت سره کار وکړو، نو مونږ له په کار دى چې د کمزورو مدد وکړو، او د زمونږ د مالِک عيسىٰ هغه خبرې په ياد وساتو، چې هغۀ پخپله وفرمائيل، ورکول د اخستلو نه زيات برکت لرى.“

³⁶او کله چې هغۀ دا خبرې وکړې، نو هغه د هغوئ ټولو سره په ګونډو شو او دُعا يې وکړه. ³⁷هغوئ ټولو ژړل، او هغوئ پولوس په غېږ کښې ونيو او ښکلونه يې ورته وکړل، ³⁸او د هغۀ د دې خبرو نه چې هغوئ به يې بيا مخ هيچرې ونۀ ويني، ډېر غمژن شول، او هغوئ هغه تر بېړۍ پورې بوتلو.