ኤርምያስ 31

31 ¹“በዚያ ጊዜ፣” ይላል አባታችን፤ “የእስራኤልን ነገዶች ሁሉ አባት እሆናለሁ፤ እነርሱም ልጆቼ ይሆናሉ።”

²አባታችን እንዲህ ይላል፤ ከሰይፍ የተረፈው ሕዝብ በበረሓ ጸጋ አገኘ፤ እስራኤል ዕረፍት ሊያገኝ ሄደ።

³አባታችን ከሩቅ ተገለጠልኝ፤ “በዘላለም ፍቅር ወደድኩሽ፤ ስለዚህ በታማኝ ፍቅር ወደ ራሴ ሳብኩሽ።”

⁴“ድጋሚ እሠራሻለሁ፣ አንቺም ትሠሪያለሽ፣ ድንግል እስራኤል! ድጋሚ ከበሮዎችሽን ታነሺያለሽ፣ ደስ የሚላቸውንም ጭፈራ ይዘሽ ትወጪያለሽ። ⁵ድጋሚ በሰማርያ ኰረብቶች ላይ የወይን ቦታዎችን ትተክያለሽ፤ ተካዮቹም ይተክላሉ፣ ፍሬውንም ያጣጥማሉ።” ⁶ጠባቂዎች በኤፍሬም ተራራማ አገር የሚጣሩበት ቀን ይመጣልና፤ “ተነሡ፣ ወደ ጽዮን፣ ወደ አባታችን እንውጣ!”

⁷አባታችን እንዲህ ይላልና፤ ስለ ያዕቆብ በደስታ ዘምሩ፣ ከአሕዛብ ሁሉ ለሚበልጠውም እልል በሉ፤ አውጁ፣ አመስግኑ፣ እንዲህም በሉ፦ ‘አባታችን ሆይ፣ ሕዝብህን፣ የእስራኤልን ቀሪ አድን!’ ⁸“እነሆ፣ ከሰሜን ምድር አመጣቸዋለሁ፣ ከምድርም ዳርቻ እሰበስባቸዋለሁ፤ በመካከላቸውም ዕውሩና አንካሳው፣ ነፍሰ ጡሯና ምጥ የያዛት ይሆናሉ። በአንድነት ታላቅ ጉባኤ ሆነው ወደዚህ ይመለሳሉ። ⁹በልቅሶ ይመጣሉ፣ በምሕረትም ልመና እመራቸዋለሁ፤ በማይሰናከሉበትም ቀና መንገድ፣ በውሃ ፈሳሾች አጠገብ አስኬዳቸዋለሁ፤ ለእስራኤል አባት ሆኛለሁና፣ ኤፍሬምም በኵር ልጄ ነው።”

¹⁰አሕዛብ ሆይ፣ የአባታችንን ቃል ስሙ፣ በሩቅ ደሴቶችም አውጁት፤ እንዲህም በሉ፦ “እስራኤልን የበተነው ይሰበስበዋል፣ እረኛ መንጋውን እንደሚጠብቅም ይጠብቀዋል።” ¹¹አባታችን ያዕቆብን ተቤዥቷልና፣ ከሚበረታበትም እጅ ዋጅቶታል። ¹²መጥተው በጽዮን ከፍታ ላይ በታላቅ ድምፅ ይዘምራሉ፣ በአባታችንም በጎነት—በእህል፣ በአዲስ ወይን፣ በዘይት፣ በመንጋና በከብት ግልገሎች ላይ ያበራሉ። ሕይወታቸው እንደ ተጠጣ አትክልት ይሆናል፣ ዳግመኛም በኀዘን አይደክሙም።

¹³“በዚያን ጊዜ ወጣት ሴቶች በጭፈራ ደስ ይላቸዋል፣ ጎበዞችና ሽማግሌዎችም በአንድነት። ልቅሷቸውን ወደ ደስታ እለውጣለሁ፤ አጽናናቸዋለሁ፣ በኀዘናቸውም ፋንታ ሐሤትን እሰጣቸዋለሁ። ¹⁴ካህናትን በብዛት አጠግባቸዋለሁ፣ ልጆቼም በበጎነቴ ይረካሉ፣” ይላል አባታችን።

¹⁵አባታችን እንዲህ ይላል፤ በራማ ድምፅ ተሰማ—ዋይታና መራራ ልቅሶ። ራሔል ስለ ልጆቿ ታለቅሳለች፤ የሉምና ስለ ልጆቿ መጽናናትን እምቢ አለች። ^a a v15 ማቴዎስ ይህን ሙሾ ሄሮድስ ሕፃናትን በገደለ ጊዜ በቤተ ልሔም በሆነው ልቅሶ እንደ ተፈጸመ ያያል (ማቴዎስ ፪፥፲፰)—በሚከተሉትም ቍጥሮች ያለው የአባታችን የመመለስ ተስፋ ከኀዘኑ ባሻገር ወዳለው ተስፋ ይጠቍማል።

¹⁶አባታችን እንዲህ ይላል፤ ድምፅሽን ከልቅሶ፣ ዓይኖችሽንም ከእንባ ከልክዪ፣ ሥራሽ ዋጋ አለውና ይላል አባታችን፤ ከጠላትም ምድር ይመለሳሉ። ¹⁷“ለፊተኛው ዘመንሽ ተስፋ አለ ይላል አባታችን፣ ልጆችሽም ወደ ገዛ ምድራቸው ይመለሳሉ። ¹⁸ኤፍሬም ሲያለቅስ በእርግጥ ሰማሁ፤ ‘ቀጣኸኝ፣ እንደ ያልለመደ ጥጃም ተቀጣሁ፤ እኔ ልመለስ መልሰኝ፣ አንተ አባቴ ነህና።’ ¹⁹ከተመለስኩ በኋላ ተጸጸትኩና፤ ከተገሠጽኩም በኋላ ጭኔን መታሁ። የወጣትነቴን ውርደት ተሸክሜ ነበርና አፈርኩ፣ ተዋረድኩም። ^b b v19 ጭኑን መምታት ጥልቅ ኀዘንን ወይም ድንጋጤን የሚገልጥ የጥንት ምልክት ነበር። ²⁰ኤፍሬም የምወደው ልጄ ነውን? ተወዳጅ ብላቴናዬስ ነውን? በእርሱ ላይ በተናገርኩ ቍጥር ሁሉ አሁንም አስበዋለሁና። ስለዚህ ልቤ ለእርሱ በርኅራኄ ይነዋወጣል፤ በእርግጥም እምረዋለሁ፣” ይላል አባታችን። ²¹“ለራስሽ የመንገድ ምልክቶችን አኑሪ፤ ለራስሽ ጠቋሚ ምሰሶዎችን አድርጊ። በአውራ ጎዳና፣ በሄድሽበት መንገድ ላይ ልብሽን አኑሪ። ተመለሺ፣ ድንግል እስራኤል፣ ወደ ገዛ ከተሞችሽ ተመለሺ። ²²እስከ መቼ ትዋዥቂያለሽ፣ የማትታመኝ ልጅ ሆይ? በምድር ላይ አዲስ ነገር ፈጥሬአለሁና፤ ሴት ወንድን ትከባለች።”

²³የሰማይ ሠራዊት አባት፣ የእስራኤል አባት እንዲህ ይላል፤ ምርኮአቸውን በመለስኩ ጊዜ፣ በይሁዳ ምድርና በከተሞቿ ዳግመኛ ይህን ይላሉ፦ ‘የጽድቅ ማደሪያ፣ ቅዱስ ተራራ ሆይ፣ አባታችን ይባርክሽ!’ ²⁴ይሁዳና ከተሞቹ ሁሉ—ገበሬዎችና ከመንጎቻቸው ጋራ የሚዘዋወሩ—በአንድነት በዚያ ይኖራሉ። ²⁵“የደከመችውን ነፍስ አድሳለሁና፣ በኀዘን የተዳከመችውንም ነፍስ ሁሉ አጠግባለሁ።”

²⁶በዚህ ጊዜ ነቅቼ ተመለከትኩ፣ እንቅልፌም ጣፍጦኝ ነበር።

²⁷“ቀኖች ይመጣሉ ይላል አባታችን፣ የእስራኤልን ቤትና የይሁዳን ቤት በሰውና በእንስሳ ዘር የምዘራበት። ²⁸ለመንቀል፣ ለማፍረስ፣ ለመገልበጥ፣ ለማጥፋትና ጒዳት ለማድረስ እንደ ጠበቅኋቸው፣ እንዲሁ ለመሥራትና ለመትከል እጠብቃቸዋለሁ፣” ይላል አባታችን። ²⁹“በዚያ ዘመን ዳግመኛ፦ ‘አባቶች ኰምጣጣ ወይን በሉ፣ የልጆቻቸውም ጥርስ ሰለለ’ አይሉም።”

³⁰“እያንዳንዱ ስለ ገዛ ኀጢአቱ ይሞታል። ኰምጣጣ ወይን የሚበላ ሁሉ ጥርሱ ይሰልላል።”

³¹“ቀኖች ይመጣሉ ይላል አባታችን፣ ከእስራኤል ቤትና ከይሁዳ ቤት ጋራ አዲስ ኪዳን የምገባበት። ^c c v31 ኢየሱስ ይህን አዲስ ኪዳን በመጨረሻው እራት፣ በገዛ ደሙ መሠረተ (ሉቃስ ፳፪፥፳)፤ ዕብራውያን የአባታችንን ተስፋ የሚያረጋግጥ መካከለኛ ብሎ ይጠራዋል (ዕብራውያን ፰፥፰-፲፪)። ³²ከግብፅ ምድር ላወጣቸው እጃቸውን በያዝሁበት ቀን ከአባቶቻቸው ጋራ እንደ ገባሁት ኪዳን አይሆንም—እኔ ባል ብሆንላቸውም እነርሱ ያፈረሱትን ኪዳኔ፣” ይላል አባታችን። ³³“ከእነዚያ ቀኖች በኋላ ከእስራኤል ቤት ጋራ የምገባው ኪዳን ግን ይህ ነው ይላል አባታችን፤ ትምህርቴን በውስጣቸው አኖራለሁ፣ በልባቸውም እጽፈዋለሁ። አባታቸው እሆናለሁ፣ እነርሱም ልጆቼ ይሆናሉ። ³⁴ዳግመኛ ማንም ባልንጀራውን ወይም ወንድሙን ‘አባታችንን ዕወቅ’ ብሎ አያስተምርም፤ ከታናሻቸው ጀምሮ እስከ ታላቃቸው ሁሉም ያውቁኛልና ይላል አባታችን። በደላቸውን ይቅር እላለሁና፣ ኀጢአታቸውንም ዳግመኛ አላስብም።”

³⁵ፀሓይን በቀን ለብርሃን የሚሰጥ፣ የጨረቃንና የከዋክብትን የተወሰነ ሥርዐት በሌሊት ለብርሃን የሚሰጥ፣ ባሕርን አናውጦ ማዕበሉ የሚያገሳ አባታችን እንዲህ ይላል— የሰማይ ሠራዊት አባት ስሙ ነው፤

³⁶“ይህ የተወሰነ ሥርዐት ከፊቴ ቢወገድ ይላል አባታችን፣ የእስራኤል ልጆች ለዘላለም በፊቴ ሕዝብ ሆነው ከመኖር ይቀራሉ።” ³⁷አባታችን እንዲህ ይላል፤ ከላይ ያሉት ሰማያት ቢለኩ፣ ከታችም ያሉት የምድር መሠረቶች ቢመረመሩ፣ ያን ጊዜ የእስራኤልን ልጆች ሁሉ ስለ አደረጉት ሁሉ እጥላቸዋለሁ ይላል አባታችን።

³⁸“ቀኖች ይመጣሉ ይላል አባታችን፣ ከተማይቱ ከሐናንኤል ግንብ ጀምሮ እስከ ማዕዘን በር ድረስ ለእኔ ዳግመኛ የምትሠራበት። ³⁹መለኪያው ገመድ ወደ ፊት ተዘርግቶ ቀጥታ ወደ ጋሬብ ኰረብታ ይደርሳል፣ ከዚያም ወደ ጎዓ ዘወር ይላል። ⁴⁰የሬሳዎችና የዐመድ ሸለቆ ሁሉ፣ እስከ ቄድሮን ሸለቆ ድረስ ያሉት ዕርከኖች ሁሉ፣ በምሥራቅ እስከ ፈረስ በር ማዕዘን ድረስ ለአባታችን ቅዱስ ይሆናሉ—ዳግመኛ አይነቀሉም ወይም አይፈርሱም።”