يرمياه 31 FHB Father's Heart Bible™

31 ¹”هغه وخت کښې،“ زمونږ پلار فرمائى، ”زۀ به د ټول اِسرائيل د ټولو کورنيو پلار يم، او هغوئ به زما بچى وى.“

²زمونږ پلار داسې فرمائى: هغه خلق چې د تُورې نه بچ شول، هغوئ په بيابان کښې فضل وموندلو؛ اِسرائيل د آرام موندلو دپاره لاړو.

³زمونږ پلار د لرې نه ما ته ښکاره شو: ”ما تا سره په ابدى مينه مينه کړې ده؛ نو ما تۀ په وفاداره مينه خپل ځان ته راکش کړے يې.“

⁴”زۀ به تا بيا جوړ کړم، او تۀ به جوړ شې، اے باکرې اِسرائيله! تۀ به بيا خپل دف واخلې او د خوشحالى کوونکو په نڅا کښې به ووځې. ⁵تۀ به بيا د سامريه په غرونو باندې د انګورو باغونه کرې؛ کرونکى به وکرى او د مېوې نه به خوند واخلى.“ ⁶ځکه چې هغه ورځ به راشى کله چې څوکيدار په دې آواز وکړى د اِفرائيم په غرنى علاقه کښې: ”پاڅئ، چې صيون ته وخېژو، زمونږ پلار ته!“

⁷ځکه چې زمونږ پلار داسې فرمائى: د يعقوب دپاره په خوشحالۍ سندرې ووايئ، د قومونو د تر ټولو لوئ دپاره چغې ووهئ؛ اعلان وکړئ، ثناء ووايئ، او ووايئ چې، ’اے زمونږ پلاره، خپل قوم، د اِسرائيل پاتې شوى خلق خلاص کړه!‘ ⁸”وګورئ، زۀ به هغوئ د شمال د ملک نه راولم او د زمکې د ډېرو لرو برخو نه به يې راجمع کړم—په هغوئ کښې ړاندۀ او ګوډان، اُميدواره ښځه او هغه چې د زېږون په درد کښې وى. يو ځائ به هغوئ دلته راستنيږى، يوه لويه ډله. ⁹هغوئ به په ژړا سره راشى، او د رحم په زارۍ سره به زۀ هغوئ لارښوونه کوم؛ زۀ به هغوئ د اوبو د نهرونو په غاړه، په هوار لار باندې چې هلته به نۀ ښوئيږى، روان کړم، ځکه چې زۀ د اِسرائيل پلار شوے يم، او اِفرائيم زما مشر زوئ دے.“

¹⁰اے قومونو، د زمونږ پلار کلام واورئ، او په لرو ساحلى علاقو کښې يې اعلان کړئ؛ ووايئ، ”هغه چې اِسرائيل يې خواره کړو، هغه به يې راجمع کړى، او به يې ساتى لکه شپون چې خپله رمه ساتى.“ ¹¹ځکه چې زمونږ پلار د يعقوب فديه ورکړه او هغه يې د يو داسې لاس نه چې ترې نه زورور وو، خلاص کړو. ¹²هغوئ به راشى او د صيون په اُوچتوالى باندې به په اُوچه آواز سندرې ووايى، او د زمونږ پلار د ښېګڼې په سبب به ځلېږى—د غلې، د نوى شرابو، او د تيلو، او د رمې او د ګلې د بچو په سبب. د هغوئ ژوند به د اوبو خوړلى باغ په شان وى، او هغوئ به بيا هيڅکله د غم نه ستومانه نۀ شى.

¹³”بيا به پېغلې په نڅا کښې خوشحالى کوى، او ځوانان او بوډاګان به يو ځائ وى. زۀ به د هغوئ ماتم په خوشحالۍ بدل کړم؛ زۀ به هغوئ ته تسلى ورکړم او د غم په ځائ به هغوئ ته خوشحالى ورکړم. ¹⁴زۀ به کاهنان په فراوانۍ سره ماړۀ کړم، او زما بچى به زما په ښېګڼه ماړۀ شى،“ زمونږ پلار فرمائى.

¹⁵زمونږ پلار داسې فرمائى: په رامه کښې يو آواز اورېدے کيږى—وير او تريخ ژړا. راحيل د خپلو بچو دپاره ژاړى؛ هغه د خپلو بچو دپاره تسلى نۀ قبلوى، ځکه چې هغوئ نشته. ^a a v15 متى دا وير د بيت‌لحم په ژړا کښې پوره شوے ويني کله چې هيروديس بچى قتل کړل (متى ۲:۱۸)—او د زمونږ پلار د راستنېدو وعده چې په راتلونکو آيتونو کښې ده، د غم نه هاخوا اُميد ته اشاره کوى.

¹⁶زمونږ پلار داسې فرمائى: خپل آواز د ژړا نه ساته، او خپلې سترګې د اوښکو نه، ځکه چې ستا کار اجر لرى، زمونږ پلار فرمائى؛ هغوئ به د دُښمن د ملک نه راستانه شى. ¹⁷”ستا د راتلونکى دپاره اُميد شته، زمونږ پلار فرمائى، او ستا بچى به خپل وطن ته راستانه شى. ¹⁸ما خامخا اِفرائيم واورېدو چې وير کوى: ’تا زۀ تنبيه کړم، او زۀ تنبيه شوم، لکه د يو نه روزل شوى خوسى په شان؛ ما بيرته راوله چې زۀ راستون شم، ځکه چې تۀ زما پلار يې.‘ ¹⁹ځکه چې کله چې زۀ وګرځېدم، نو ما توبه وکړه؛ کله چې ما ته سمجهائى وشوه، نو ما خپل ران ووهلو. زۀ شرمنده او خوار شوم، ځکه چې ما د خپلې ځوانۍ شرمندګى زغملو. ^b b v19 په ران ووهل يوه پخوانۍ اشاره وه چې د ژور غم يا وحشت څرګندوى. ²⁰آيا اِفرائيم زما ګران زوئ دے؟ آيا هغه زما د خوښې بچے دے؟ ځکه چې هر کله چې زۀ د هغۀ خلاف خبرې کوم، بيا هم زۀ هغه يادوم. نو ځکه زما زړۀ د هغۀ دپاره په رحم راځى؛ زۀ به خامخا په هغۀ رحم وکړم،“ زمونږ پلار فرمائى. ²¹”د خپل ځان دپاره د لارې نښې ودروه؛ د ځان دپاره د لارې ستنې جوړې کړه. خپل ذهن په لويه لار باندې، هغه لار چې تۀ پرې روانه وې، ولګوه. راستنه شه، اے باکرې اِسرائيله، خپلو ښارونو ته راستنه شه. ²²اے بې‌وفا لورې، تۀ به تر کومه وخته ګرځې؟ ځکه چې ما په زمکه باندې يو نوے شے پېدا کړو: يوه ښځه به د يو سړى چاپېره شى.“

²³د آسمان د لښکرو پلار، د اِسرائيل پلار داسې فرمائى: کله چې زۀ د هغوئ قسمت بحال کړم، نو هغوئ به بيا دا خبره د يهوداه په ملک او د هغه په ښارونو کښې ووايى چې: ’زمونږ پلار دې تا ته برکت درکړى، اے د صداقت کوره، اے پاک غره!‘ ²⁴يهوداه او د هغه ټول ښارونه به هلته يو ځائ اوسيږى—بزګران او هغه چې د خپلو رمو سره ګرځى. ²⁵”ځکه چې زۀ به ستومانه روح تازه کړم او هر هغه روح چې د غم نه ستومانه وى، ماړه به يې کړم.“

²⁶په دې زۀ راويښ شوم او ومې کتل، او زما خوب راته خوږ وو.

²⁷”داسې ورځې راتلونکې دى، زمونږ پلار فرمائى، کله چې زۀ به د اِسرائيل کور او د يهوداه کور د اِنسان او د حيوان په تُخم سره وکرم. ²⁸لکه چې ما د هغوئ نګرانى کوله چې راوباسم، ونړوم، راوپرځوم، تباه کړم، او زيان ورسوم، هم هغه شان به زۀ د هغوئ نګرانى کوم چې جوړ يې کړم او وکرم،“ زمونږ پلار فرمائى. ²⁹”په هغه ورځو کښې به هغوئ نور دا نۀ وائى چې: ’پلارانو تروش انګور وخوړل، او د هغوئ د بچو غاښونه ترېخ شول.‘“

³⁰”هر څوک به د خپلې ګناه دپاره مړ شى. څوک چې تروش انګور خورى، د هغۀ خپل غاښونه به ترېخ شى.“

³¹”داسې ورځې راتلونکې دى، زمونږ پلار فرمائى، کله چې زۀ به يو نوے لوظ د اِسرائيل د کور سره او د يهوداه د کور سره وکړم. ^c c v31 عيسىٰ دا نوے لوظ د وروستۍ ډوډۍ په وخت کښې، په خپلې وينه سره قائم کړو (لوقا ۲۲:۲۰)؛ عبرانيان هغه هغه منځګړے بولى چې د زمونږ پلار وعده پخه کوى (عبرانيان ۸:۸-۱۲). ³²دا به د هغه لوظ په شان نۀ وى چې ما د هغوئ د پلرونو سره وکړو په هغه ورځ چې ما هغوئ د لاس نه ونيول چې د مِصر د ملک نه يې راوباسم—زما هغه لوظ چې هغوئ مات کړو، اګرچې زۀ د هغوئ دپاره خاوند وم،“ زمونږ پلار فرمائى. ³³”خو دا هغه لوظ دے چې زۀ به يې د هغه ورځو نه پس د اِسرائيل د کور سره وکړم، زمونږ پلار فرمائى: زۀ به خپل تعليم د هغوئ په زړونو کښې کېږدم، او په زړونو به يې وليکم. زۀ به د هغوئ پلار يم، او هغوئ به زما بچى وى. ³⁴نور به هيڅوک خپل ګاونډى يا خپل ورور ته تعليم نۀ ورکوى، چې ووايى، ’زمونږ پلار وپېژنه،‘ ځکه چې هغوئ ټول به ما وپېژنى، د هغوئ د تر ټولو وړوکى نه د تر ټولو مشر پورې، زمونږ پلار فرمائى. ځکه چې زۀ به د هغوئ خطا معاف کړم، او د هغوئ ګناه به نور نۀ يادوم.“

³⁵زمونږ پلار داسې فرمائى، هغه چې د ورځې دپاره لمر د رڼا دپاره ورکوى او د شپې دپاره د سپوږمۍ او ستورو مقرره نظام د رڼا دپاره، هغه چې سمندر داسې راپاروى چې د هغه څپې غوږيږى— د آسمان د لښکرو پلار د هغۀ نوم دے:

³⁶”کۀ دا مقرره نظام چرې زما د مخې نه لرې شى، زمونږ پلار فرمائى، نو د اِسرائيل بچى به هم ختم شى او زما په وړاندې به د تل دپاره قوم نۀ پاتې کيږى.“ ³⁷زمونږ پلار داسې فرمائى: کۀ پاس آسمانونه چرې پېمائش کېدے شى او لاندې د زمکې بنياد څېړلے شى، نو بيا به زۀ د اِسرائيل ټول بچى د هغوئ د ټولو کړو په سبب رد کړم، زمونږ پلار فرمائى.

³⁸”داسې ورځې راتلونکې دى، زمونږ پلار فرمائى، کله چې دا ښار به زما دپاره بيا جوړ شى، د حنن‌اېل د بُرج نه د ګوشې د دروازې پورې. ³⁹د پېمائش رسۍ به نوره هم اوږده شى، سيده د جارب غونډۍ ته، بيا به د جوعه په طرف وګرځى. ⁴⁰د مړو جسدونو او د اېرو ټوله دره، او د قدرون درې پورې ټول پټى، د ختيځ په طرف د آس د دروازې ګوشې پورې، زمونږ پلار ته به پاک وى—بيا به هيڅکله نۀ راايستلے کيږى او نۀ به نړولے کيږى.“