يرمياه 32 FHB Father's Heart Bible™

32 ¹هغه کلام چې د يهوداه د بادشاه صدقياه د سلطنت په لسم کال کښې، چې د نبوکدنضر اتلسم کال وو، زمونږ پلار له يرمياه ته راغلو. ²په هغه وخت کښې د بابل لښکر په يروشلم باندې راتاو شوے وو، او يرمياه نبى د يهوداه د بادشاه په محل کښې د پهرېدارانو په احاطه کښې بند وو.

³ځکه چې د يهوداه بادشاه صدقياه هغه بندى کړے وو او وئيل به يې چې، ”تۀ ولې نبوت کوې او وايې چې، ’زمونږ پلار داسې فرمائى: ګوره، زۀ دا ښار د بابل د بادشاه په لاس کښې ورکوم او هغه به يې ونيسى؛

⁴او د يهوداه بادشاه صدقياه به د بابليانو نه خلاص نۀ شى، بلکې خامخا به د بابل د بادشاه په لاس کښې ورکړے شى، او خولې په خوله به ورسره خبرې کوى او سترګې په سترګه به يې ګورى. ⁵هغه به صدقياه بابل ته بوځى، او هلته به تر هغې وى چې زۀ د هغۀ خيال وساتم، زمونږ پلار فرمائى. کۀ تاسو د بابليانو سره هر څومره جنګ کوئ، خو کامياب به نۀ شئ.‘‘“

⁶او يرمياه ووئيل چې، ”د زمونږ پلار کلام ما ته راغلو چې،

⁷ګوره، ستا د کاکا د شلوم زوئ حنمئيل به تا له راشى او درته به وائى چې، ’زما هغه پټے چې په عناتوت کښې دے هغه واخله، ځکه چې د اخيستو خپلوۍ حق ستا دے.‘“

⁸نو زما د کاکا زوئ حنمئيل، لکه څنګه چې زمونږ پلار فرمائيلى وُو، د پهرېدارانو احاطې ته ما له راغلو او راته يې ووئيل چې، ’زما هغه پټے چې په بنيامين کښې په عناتوت کښې دے هغه واخله، ځکه چې د ميراث حق ستا دے او د اخيستو خپلوى هم ستا ده؛ دا واخله.‘ نو ما پوهه شوم چې دا د زمونږ پلار کلام وو.

⁹نو ما هغه پټے چې په عناتوت کښې وو زما د کاکا زوئ حنمئيل نه واخيستو، او اووۀ اَونس چاندى مې وتلله. ¹⁰ما قبالې باندې لاسليک وکړو او مُهر مې پرې ولګولو، ګواهان مې راوبلل او پېسې مې په تول باندې وتللې. ¹¹بيا ما د اخيستو قبالې، چې مُهر لرله او شرطونه يې پکښې وُو، او هغه خلاصه نقل، ¹²ما د اخيستو قبالې زما د کاکا د زوئ حنمئيل په مخکښې، او د هغه ګواهانو په مخکښې چې قبالې باندې يې لاسليک کړے وو، او د ټولو هغه يهوديانو په مخکښې چې د پهرېدارانو په احاطه کښې ناست وُو، د نيرياه زوئ، د محسياه لمسى بارُوک له ورکړله.

¹³او د هغوئ په مخکښې ما بارُوک ته حُکم وکړو چې،

¹⁴”د آسمانى لښکرو پلار، زمونږ د اِسرائيل پلار داسې فرمائى چې: دا قبالې واخله، چې يوه د اخيستو مُهر شوې قباله او بله خلاصه قباله ده، او د خټو په يوه کوزه کښې يې کېږده، دې دپاره چې ډېر وخت پاتې شى. ¹⁵ځکه چې د آسمانى لښکرو پلار، زمونږ د اِسرائيل پلار داسې فرمائى چې: په دې مُلک کښې به بيا کورونه، پټى او د انګورو باغونه اخيستل کيږى.“

د يرمياه دُعا: ستا دپاره هيڅ شے ګران نۀ دے

¹⁶د نيرياه زوئ بارُوک له د اخيستو قبالې ورکولو نه پس، ما زمونږ پلار ته دُعا وکړله چې، ¹⁷”آه، اے حاکِمه پلاره! تا پخپله آسمان او زمکه د خپل عظيم قُدرت او د خپل غځېدلى بازو په وسيله جوړ کړل؛ ستا دپاره هيڅ شے ګران نۀ دے. ¹⁸تۀ په زرهاوو باندې وفاداره مينه ښايې، خو د مور او پلار ګُناه د هغوئ نه پس د هغوئ د بچو په غيږ کښې ورکوې—اے عظيمه، قُدرت والا پلاره، چې نوم يې د آسمانى لښکرو پلار دے. ¹⁹تۀ په مشوره کښې لوئ يې او په کار کښې قُدرت والا، ستا سترګې د انسان په ټولو لارو خلاصې دى، چې هر چا ته د هغۀ د لارو او د هغۀ د کارونو د مېوې مطابق بدله ورکوې. ²⁰تا په مصر کښې نښانې او معجزې وښودلې، او تر نن ورځې پورې په اِسرائيل کښې او په انسانانو کښې، او خپل دپاره دې نوم جوړ کړو، لکه څنګه چې نن دے. ²¹تا خپل قوم اِسرائيل د مصر د مُلک نه په نښانو، معجزو، په زورور لاس، په غځېدلى بازو او په لوئ وحشت سره راووېستو. ²²تا دوئ ته دا مُلک ورکړو چې د هغوئ د پلرونو سره دې قسم خوړلے وو چې دوئ ته به يې ورکوې—هغه مُلک چې پئ او شات پکښې بهيږى. ²³دوئ پکښې ننوتل او قبضه يې پرې وکړله، خو ستا په آواز يې عمل ونۀ کړو او په ستا شريعت کښې ونۀ ګرځېدل؛ هر څۀ چې تا دوئ ته د کولو حُکم کړے وو، هغه دوئ پرېښودل. نو تا دا ټوله آفت پرې راووستو. ²⁴د محاصرې دمدمې ښار ته رارسېدلى دى چې ونيسى يې؛ دا د هغه بابليانو په لاس کښې ورکړے شوے دے چې په خلاف يې جنګ کوى، د تُورې، د قحط او د وبا په سبب. څۀ چې تا وئيلى وُو هغه شوى دى—تۀ يې وينې. ²⁵خو بيا هم، اے حاکِمه پلاره، تا وفرمائيل چې، ’هغه پټے په پېسو واخله او ګواهان راوبله‘—اګر چې دا ښار د بابليانو په لاس کښې ورکړے شوے دے.“

²⁶بيا د زمونږ پلار کلام يرمياه ته راغلو چې،

²⁷”زۀ د ټول بشر پلار يم. آيا زما دپاره کوم شے ګران دے؟ ²⁸زمونږ پلار داسې فرمائى: زۀ دا ښار د بابليانو په لاس کښې، د بابل د بادشاه نبوکدنضر په لاس کښې ورکوم، او هغه به يې ونيسى. ²⁹هغه بابليان چې په دې ښار باندې حمله کوى راشى به او په اور به يې وسوځوى، او هغه کورونه هم چې خلقو به د هغوئ په بامونو باندې بعل ته قربانۍ سوځولې او نورو بتانو ته به يې د شرابو نذرانې تويولې او زۀ به يې په غصه کولم.

³⁰”د اِسرائيل او د يهوداه قوم د خپل ځوانۍ نه زما په نظر کښې بدۍ نه سِوا بل څۀ نۀ دى کړى؛ اِسرائيل خو زۀ د خپلو لاسونو په کار سره په غصه کولو نه سِوا بل څۀ نۀ دى کړى، زمونږ پلار فرمائى.

³¹”دا ښار د جوړېدو د ورځې نه تر اوسه پورې زۀ په غصه او قهر کوم، نو زۀ به دا د خپل نظر نه ليرې کوم، ³²د اِسرائيل او د يهوداه د قوم د هغې ټولې بدۍ په سبب چې زۀ يې په غصه کړم—دوئ، د دوئ بادشاهان، سردران، اِمامان، نبيان، د يهوداه سړى او د يروشلم اوسېدونکى. ³³دوئ ما له شا کړه، نۀ مخ. اګر چې ما دوئ ته بار بار ښوونه وکړله، خو دوئ انکار وکړو چې واورى يا تربيت قبول کړى. ³⁴دوئ خپل هغه نفرت ناک بتان په هغه کور کښې کېښودل چې زما په نوم سره دے، دې دپاره چې ناپاکه يې کړى. ³⁵دوئ د اِبن هنوم په وادۍ کښې د بعل اوچت ځايونه جوړ کړل، چې خپل زامن او لوڼه ملک ته قربانى کړى—داسې شے چې ما هيچرې حُکم نۀ وو کړے او نۀ مې په خيال کښې راغلے وو، چې دوئ به دا نفرت ناک کار کوى او يهوداه به په ګُناه اخته کوى.“

هغوئ به زما بچى وى، زۀ به د هغوئ پلار يم

³⁶”نو اوس د دې ښار په حقله چې تاسو وايئ د تُورې، د قحط او د وبا په ذريعه د بابل د بادشاه په لاس کښې ورکړے شوے دے، زمونږ د اِسرائيل پلار داسې فرمائى چې:

³⁷”زۀ به دوئ د هغه ټولو مُلکونو نه راجمع کوم چرته چې ما دوئ په خپل غصه، په خپل قهر او په لوئ غضب کښې شړلى وُو، او دې ځائ له به دوئ بيرته راولم او دوئ ته به د امن سره اوسېدل درکوم. ³⁸دوئ به زما بچى وى او زۀ به د دوئ پلار يم. ³⁹زۀ به دوئ ته يو زړۀ او يوه لاره ورکوم، چې تل زما نه وويريږى—د دوئ د ښې دپاره او د دوئ نه پس د دوئ د بچو د ښې دپاره. ⁴⁰زۀ به د دوئ سره ابدى لوظ کوم، چې هيچرې به د دوئ سره د ښيګړې کولو نه نۀ ګرځم؛ زۀ به خپل وېره د دوئ په زړونو کښې اچوم، چې هيچرې زما نه وانۀ ګرځى. ⁴¹زۀ به په دوئ خوشحالېږم چې دوئ ته ښيګړه کوم، او خامخا به دوئ په دې مُلک کښې په خپل ټول زړۀ او په خپل ټول ځان سره کينوم.“

⁴²ځکه چې زمونږ پلار داسې فرمائى چې، ”لکه څنګه چې ما دا ټوله لويه آفت په دې قوم باندې راووستو، هم هغه شان به زۀ په دوئ هغه ټوله ښيګړه راولم چې زۀ يې وعده کوم. ⁴³په دې مُلک کښې به پټى اخيستل کيږى چې تاسو يې ويجاړ بولئ، چې نۀ انسان پکښې شته او نۀ ځناور، او د بابليانو په لاس کښې ورکړے شوے دے. ⁴⁴پټى به په چاندۍ اخيستل کيږى، قبالې به ليکلے کيږى، مُهر به پرې لګيږى، ګواهان به کيږى—د بنيامين په مُلک کښې، د يروشلم شاوخوا کښې، د يهوداه په ښارونو کښې، په غرنيو علاقو کښې، په ميدانى علاقو کښې او په نجب کښې—ځکه چې زۀ به دوئ د اسيرۍ نه بيرته راولم، زمونږ پلار فرمائى.“