ارمیا 32

32 ¹کلامی که در سال دهمِ سلطنتِ صِدِقیا پادشاه یهودا، که سال هجدهمِ نِبوکَدنِصَّر بود، از جانب پدر ما بر اِرمیا نازل شد. ²در آن هنگام لشکر بابِل اورشلیم را محاصره کرده بود، و اِرمیای نبی در صحنِ نگهبانان که در کاخِ پادشاه یهودا بود، محبوس بود.

³زیرا صِدِقیا پادشاه یهودا او را به زندان افکنده و گفته بود: «چرا نبوّت می‌کنی و می‌گویی: ‹پدر ما چنین می‌فرماید: اینک من این شهر را به دستِ پادشاه بابِل تسلیم می‌کنم و او آن را خواهد گرفت؛

⁴و صِدِقیا پادشاه یهودا از دستِ بابِلیان نخواهد گریخت، بلکه به یقین به دستِ پادشاه بابِل تسلیم خواهد شد و دهان به دهان با او سخن خواهد گفت و چشم در چشمِ او خواهد نگریست. ⁵و صِدِقیا را به بابِل خواهد برد، و او آنجا خواهد ماند تا آنگاه که من به او توجه کنم، پدر ما چنین می‌فرماید. اگرچه با بابِلیان بجنگید، کامیاب نخواهید شد.›»

⁶و اِرمیا گفت: «کلامِ پدر ما بر من نازل شده، گفت:

⁷اینک حَنَمْئیل پسرِ شَلّوم، عمویت، نزد تو می‌آید و می‌گوید: مزرعهٔ مرا که در عَناتوت است بخر، زیرا حقِ بازخرید برای خریدنِ آن از آنِ توست.»

⁸پس حَنَمْئیل پسرِ عمویم، چنانکه پدر ما فرموده بود، نزد من به صحنِ نگهبانان آمد و به من گفت: ‹مزرعهٔ مرا که در عَناتوت در سرزمینِ بِنیامین است بخر، زیرا حقِ میراث از آنِ توست و بازخرید نیز از آنِ توست؛ آن را برای خود بخر.› آنگاه دانستم که این کلامِ پدر ما بود.

⁹پس مزرعهٔ عَناتوت را از پسرِ عمویم حَنَمْئیل خریدم و حدودِ هفت اونس نقره برایش وزن کردم. ¹⁰قباله را امضا کردم و مُهر زدم و شاهدان را حاضر ساختم و نقره را در ترازو وزن کردم. ¹¹آنگاه قبالهٔ خرید را که مُهر شده بود، با شرایط و مفادّش، و نسخهٔ باز را برگرفتم، ¹²و قبالهٔ خرید را به باروک پسرِ نیریا پسرِ مَحسِیا، در حضورِ حَنَمْئیل پسرِ عمویم و در حضورِ شاهدانی که آن را امضا کرده بودند و در حضورِ همهٔ یهودیانی که در صحنِ نگهبانان نشسته بودند، سپردم.

¹³و در حضورِ ایشان به باروک فرمان داده، گفتم:

¹⁴«پدرِ لشکرهای آسمان، پدرِ ما، پدرِ اسرائیل، چنین می‌فرماید: این قباله‌ها را، هم قبالهٔ خریدِ مُهرشده و هم قبالهٔ باز را، بگیر و آنها را در کوزه‌ای سفالین بگذار تا روزگارانی دراز باقی بمانند. ¹⁵زیرا پدرِ لشکرهای آسمان، پدرِ ما، پدرِ اسرائیل، چنین می‌فرماید: بار دیگر در این سرزمین خانه‌ها و مزرعه‌ها و تاکستان‌ها خریداری خواهد شد.»

دعای اِرمیا: هیچ چیز برای تو دشوار نیست

¹⁶پس از آنکه قبالهٔ خرید را به باروک پسرِ نیریا سپردم، نزد پدر ما دعا کرده، گفتم: ¹⁷«آه، ای پدرِ متعال! تو خود آسمان و زمین را به نیروی عظیم و بازوی برافراشتهٔ خویش ساختی؛ هیچ چیز برای تو دشوار نیست. ¹⁸تو به هزاران کس محبتِ وفادار نشان می‌دهی، اما جزای گناهِ پدران را به دامنِ فرزندانشان پس از ایشان می‌رسانی — ای پدرِ عظیم و توانا، که نامش پدرِ لشکرهای آسمان است. ¹⁹بزرگ در تدبیر و توانا در عمل، که چشمانت بر همهٔ راه‌های آدمیان گشوده است، تا به هر کس بر حسبِ راه‌هایش و بر حسبِ ثمرهٔ اعمالش جزا دهی. ²⁰تو در سرزمینِ مصر آیات و نشانه‌ها به جا آوردی، و تا به امروز در اسرائیل و در میانِ آدمیان، و برای خود نامی ساختی، چنانکه امروز هست. ²¹تو قومِ خود اسرائیل را با آیات و نشانه‌ها و دستی نیرومند و بازویی برافراشته و هیبتی عظیم از سرزمینِ مصر بیرون آوردی. ²²و این سرزمین را که برای دادنش به پدرانشان سوگند خورده بودی به ایشان بخشیدی — سرزمینی که شیر و شهد در آن جاری است. ²³پس داخل شدند و آن را به تصرف درآوردند، اما به آوازِ تو گوش ندادند و در شریعتِ تو سلوک نکردند؛ هر آنچه ایشان را به انجامش فرمان داده بودی، به جا نیاوردند. پس تو تمامیِ این بلا را بر ایشان نازل کردی. ²⁴اینک سنگرهای محاصره به شهر رسیده تا آن را بگیرند، و شهر به سببِ شمشیر و قحطی و وبا به دستِ بابِلیانی که بر ضدّش می‌جنگند، تسلیم شده است. آنچه گفتی واقع شده، و تو خود می‌بینی. ²⁵با این حال تو، ای پدرِ متعال، به من گفتی: ‹مزرعه را به نقره بخر و شاهدان را حاضر کن› — هرچند شهر به دستِ بابِلیان تسلیم شده است.»

²⁶آنگاه کلامِ پدر ما بر اِرمیا نازل شد:

²⁷«منم پدرِ تمامیِ بشر. آیا هیچ چیز برای من دشوار است؟ ²⁸پدر ما چنین می‌فرماید: اینک من این شهر را به دستِ بابِلیان، به دستِ نِبوکَدنِصَّر پادشاه بابِل، تسلیم می‌کنم و او آن را خواهد گرفت. ²⁹و بابِلیانی که بر این شهر یورش می‌آورند، خواهند آمد و آن را به آتش خواهند سوزانید و با آن خانه‌هایی را که مردمان بر بام‌هایشان برای بَعل بخور سوزانیدند و برای خدایانِ دیگر هدایای ریختنی ریختند و مرا به خشم آوردند، خواهند سوخت.

³⁰زیرا بنی‌اسرائیل و بنی‌یهودا از عنفوانِ جوانیِ خویش جز شرارت در نظرِ من چیزی نکرده‌اند؛ به‌راستی بنی‌اسرائیل جز آنکه مرا با کارهای دست‌هایشان به خشم آورند، کاری نکرده‌اند، پدر ما چنین می‌فرماید.

³¹این شهر از روزی که بنا شد تا به امروز خشم و غضبِ مرا برانگیخته است، به‌گونه‌ای که آن را از نظرِ خود دور خواهم کرد، ³²به سببِ تمامیِ شرارتی که بنی‌اسرائیل و بنی‌یهودا کردند تا مرا به خشم آورند — ایشان و پادشاهانشان و بزرگانشان و کاهنانشان و انبیایشان و مردانِ یهودا و ساکنانِ اورشلیم. ³³ایشان به من پشت کردند، نه رو؛ و هرچند بارها و بارها به ایشان تعلیم دادم، اما نخواستند گوش دهند و تأدیب را بپذیرند. ³⁴بلکه چیزهای نفرت‌انگیزِ خود را در خانه‌ای که به نامِ من خوانده می‌شود برپا داشتند تا آن را نجس سازند. ³⁵و مکان‌های بلندِ بَعل را در درّهٔ بِن‌هِنّوم بنا کردند تا پسران و دخترانِ خود را برای مولِک قربانی کنند — کاری که هرگز به آن فرمان نداده بودم و به خاطرم خطور نکرده بود که چنین کارِ نفرت‌انگیزی به جا آورند و یهودا را به گناه بکشانند.»

ایشان فرزندان من خواهند بود؛ و من پدر ایشان خواهم بود

³⁶«اما اکنون پدرِ ما، پدرِ اسرائیل، دربارهٔ این شهر که شما می‌گویید به دستِ پادشاه بابِل به شمشیر و قحطی و وبا تسلیم شده است، چنین می‌فرماید:

³⁷اینک من ایشان را از همهٔ سرزمین‌هایی که در خشم و غضب و غیظِ عظیمِ خود ایشان را بدانجا رانده بودم، گرد خواهم آورد و به این مکان باز خواهم گردانید و ایشان را در امنیت ساکن خواهم ساخت. ³⁸و ایشان فرزندانِ من خواهند بود و من پدرِ ایشان خواهم بود. ³⁹و به ایشان یک دل و یک راه خواهم بخشید تا همیشه از من بترسند، برای خیرِ خودشان و فرزندانشان پس از ایشان. ⁴⁰و با ایشان عهدی جاودانی خواهم بست که هرگز از احسان به ایشان دست نخواهم کشید؛ و ترسِ خود را در دل‌هایشان خواهم نهاد تا هرگز از من روی نگردانند. ⁴¹و از ایشان شادمان خواهم شد و به ایشان احسان خواهم کرد و ایشان را به‌راستی با تمامِ دل و تمامِ جانِ خود در این سرزمین غرس خواهم نمود.»

⁴²زیرا پدر ما چنین می‌فرماید: «چنانکه تمامیِ این بلای عظیم را بر این قوم نازل کردم، همچنان تمامیِ آن خیری را که به ایشان وعده می‌دهم بر ایشان خواهم رسانید. ⁴³و در این سرزمین که شما می‌گویید ویران است، بی‌انسان و بی‌حیوان و به دستِ بابِلیان تسلیم شده، بار دیگر مزرعه‌ها خریداری خواهد شد. ⁴⁴مزرعه‌ها به نقره خریده خواهد شد و قباله‌ها نوشته و مُهر شده و به گواهیِ شاهدان خواهد رسید — در سرزمینِ بِنیامین و حوالیِ اورشلیم و شهرهای یهودا و شهرهای کوهستان و هامون و نِگِب؛ زیرا اسیرانشان را باز خواهم گردانید، پدر ما چنین می‌فرماید.»