Rama Marentah: Beuli Eta Kebon
Bari tanggul-tanggul kepungan Babul geus nempel kana kuta jeung Yeremia dijaga, Rama urang nitah manéhna meuli kebon saderekna di Anatot sarta nyégel suratna dina kendi taneuh. Manéhna ngadu'a ngeunaan hal nu pasalia éta, sarta dibéjaan yén di dieu kebon-kebon bakal dibeuli deui.
32 1Pangandika ti Rama urang anu sumping ka Yermia dina taun kasapuluh pamarentahan Zedekia raja Yuda, nya eta taun kadalapan welas pamarentahan Nebukadnezar. 2Harita balad Babul keur ngepung kota Yerusalem, sarta Nabi Yermia dikerem di buruan pangawal nu aya di karaton raja Yuda.
3Sabab Zedekia raja Yuda geus ngerem anjeunna, pokna, “Ku naon maneh ngaramalkeun bari ngucapkeun, ‘Kieu dawuhan Rama urang: Tenjo, Kami rek nyerenkeun ieu kota kana leungeun raja Babul, sarta manehna bakal ngarebutna;
4“Zedekia raja Yuda moal bisa leupas tina leungeun urang Babul; manehna pasti bakal diserenkeun ka raja Babul, bakal ngobrol adu hareupan, jeung bakal paadu teuteup. 5Manehna bakal mawa Zedekia ka Babul, sarta Zedekia bakal cicing di ditu nepi ka Kami ngalongok manehna, kitu dawuhan Rama urang. Sanajan maraneh merangan urang Babul, maraneh moal bakal unggul.’”
6Tuluy Yermia ngomong, “Aya pangandika ti Rama urang anu sumping ka kaula:
7Tenjo, Hanamel bin Salum, paman maneh, bakal datang ngabejaan maneh: Beuli kebon kuring nu di Anatot, sabab hak nebus pikeun meulina teh jadi hak maneh.”
8Tuluy Hanamel, anak paman kaula, datang ka kaula di buruan pangawal, cocog jeung timbalan Rama urang, sarta ngomong ka kaula, “Beuli kebon kuring nu di Anatot di wewengkon Binyamin, sabab hak waris teh aya di maneh, kitu deui hak nebusna; pek beuli ku maneh.” Harita kaula nyaho yen eta teh pangandika ti Rama urang.
9Ku kituna kaula meuli eta kebon di Anatot ti Hanamel anak paman kaula, bari nimbang perak kira-kira tujuh ons. 10Kaula nandatanganan surat akadna tuluy dicap, nyaksian ku para saksi, sarta nimbang duitna dina timbangan. 11Tuluy kaula nyokot surat akad pameulina anu geus dicap, anu eusina sarat-sarat jeung katangtuan, jeung salinan nu kabukana, 12Surat akad pameuli teh ku kaula dibikeun ka Baruk bin Neria, bin Mahseya, di hareupeun Hanamel anak paman kaula, di hareupeun para saksi anu geus nandatanganan, jeung di hareupeun sakabeh urang Yuda anu keur dariuk di buruan pangawal.
13Sarta di hareupeun maranehna kaula marentahkeun ka Baruk, kieu,
14“Kieu dawuhan Rama, Panglima balad sawarga, Rama urang bangsa Israil: Cokot ieu surat-surat akad—surat akad pameuli nu geus dicap jeung surat nu kabuka—tuluy asupkeun kana guci taneuh liat sangkan awet lila. 15Sabab kieu dawuhan Rama, Panglima balad sawarga, Rama urang bangsa Israil: Imah-imah, kebon-kebon, jeung kebon anggur bakal dipeuli deui di ieu tanah.”
Paneda Yermia: Teu Aya nu Hese Pikeun Ama
16Sanggeus mikeun surat akad pameuli ka Baruk bin Neria, kaula neneda ka Rama urang, unjukna, 17“Duh, Nun Ama, Gusti Nu Maha Kawasa! Ama ku anjeun parantos ngadamel langit sareng bumi ku kakawasaan Ama nu agung sareng ku panangan Ama nu ngarentang; teu aya hiji perkawis oge anu hese pikeun Ama. 18Ama maparin kaasih nu satia ka rebuan jalma, nanging mulangkeun dosa kolot kana pangkonan anak-anakna sapandeur maranehna—Nun Ama nu agung tur maha kawasa, jenengan Ama nya eta Rama, Panglima balad sawarga. 19Ama agung dina pirempug, maha kawasa dina padamelan, soca Ama muka pikeun sakabeh jalan manusa, nya maparin ganjaran ka unggal jalma luyu sareng lakuna, luyu sareng buah tina padamelanana. 20Ama parantos midamel tanda-tanda sareng kaajaiban di tanah Mesir, nepi ka kiwari di Israil sareng di kalangan manusa, sarta Ama ngadamel jenengan pikeun salira Ama, sakumaha nu kajadian kiwari. 21Ama parantos ngaluarkeun umat Ama, bangsa Israil, ti tanah Mesir ku tanda-tanda, kaajaiban, panangan nu rosa, panangan nu ngarentang, sareng kasieun nu kalintang. 22Ama parantos maparinkeun ieu tanah ka maranehna, tanah anu ku Ama diikrarkeun ka karuhunna rek dipaparinkeun—tanah anu ngaberber ku susu sareng madu. 23Maranehna arasup tuluy ngancik di dinya, nanging teu ngagugu kana timbalan Ama atanapi lumampah dina hukum Ama; sakabeh anu diparentahkeun ku Ama sangkan dilampahkeun, ku maranehna teu dijalankeun. Nya ku sabab eta Ama nurunkeun sakabeh bancang pakewuh ieu ka maranehna. 24Tanggul-tanggul pangepungan parantos dugi ka kota pikeun ngarebutna; kota teh parantos diserenkeun ka urang Babul anu merangan eta, ku sabab pedang, kalaparan, sareng pageblug. Naon anu parantos didawuhkeun ku Ama parantos kajadian—Ama ningali ku anjeun. 25Nanging Ama, Nun Ama Gusti Nu Maha Kawasa, parantos ngadawuh, ‘Beuli eta kebon ku duit, sarta geroan para saksi’—sanaos kota teh parantos diserenkeun ka urang Babul.”
26Tuluy pangandika ti Rama urang sumping ka Yermia,
27“Kami teh Rama sakabeh mahluk. Naha aya perkara anu hese pikeun Kami? 28Ku sabab kitu kieu dawuhan Rama urang: Kami rek nyerenkeun ieu kota ka urang Babul, ka Nebukadnezar raja Babul, sarta manehna bakal ngarebutna. 29Urang Babul anu narajang ieu kota bakal datang, ngaduruk kota ku seuneu, kitu deui imah-imah anu di luhureun hateupna jalma-jalma geus ngukus kurban ka Baal jeung ngabakti kurban inuman ka allah-allah sejen, nepi ka ngahudang bebendu Kami.
30“Bangsa Israil jeung Yuda teu ngalampahkeun naon-naon iwal ti kajahatan di payuneun Kami ti ngongora keneh; bangsa Israil ngan saukur ngahudang amarah Kami ku pagawean leungeunna, kitu dawuhan Rama urang.
31“Ieu kota geus ngahudang amarah jeung bebendu Kami ti poe diadegkeunana nepi ka ayeuna, nepi ka Kami rek nyingkirkeun eta ti payuneun Kami, 32ku sabab sakabeh kajahatan anu dilampahkeun ku bangsa Israil jeung Yuda pikeun ngahudang amarah Kami—nya maranehna, raja-rajana, para pajabatna, para imamna, para nabina, jalma-jalma Yuda, jeung pangeusi Yerusalem. 33Maranehna nukangan Kami, lain mangharep ka Kami. Sanajan Kami geus ngawurukan maranehna bari jeung terus-terusan, maranehna embung ngadengekeun atawa narima pepeling. 34Maranehna geus masang brahala-brahala anu matak geuleuh di jero imah anu disebut ku jenengan Kami, nepi ka najis. 35Maranehna geus ngadegkeun tempat-tempat luhur pikeun Baal di Lebak Ben-Hinom, bari ngorbankeun anak-anak lalaki jeung awewena ka Molok—hiji hal anu tacan kungsi diparentahkeun ku Kami atawa kagambar dina manah Kami, yen maranehna rek ngalampahkeun kahinaan ieu nepi ka matak ngadorong Yuda kana dosa.”
Maranehna Bakal Jadi Putra-Putra Kami; Kami Bakal Jadi Rama Maranehna
36“Ayeuna kieu dawuhan Rama urang bangsa Israil ngeunaan ieu kota anu ceuk maraneh geus diserenkeun ka raja Babul ku pedang, kalaparan, jeung pageblug:
37“Kami rek ngumpulkeun maranehna ti sakabeh nagri tempat Kami geus ngabuang maranehna ku amarah, ku wera, jeung ku bebendu nu kacida; Kami rek mawa maranehna balik deui ka ieu tempat, sarta ngajadikeun maranehna hirup tengtrem. 38Maranehna bakal jadi putra-putra Kami, sarta Kami bakal jadi Rama maranehna. 39Kami rek maparin maranehna hiji hate jeung hiji jalan, sangkan salawasna sieun ka Kami—pikeun kahadean maranehna jeung anak-anakna sapandeur maranehna. 40Kami rek ngayakeun hiji perjangjian anu langgeng jeung maranehna, moal eureun-eureun midamel kahadean ka maranehna; Kami rek nyelapkeun rasa sieun ka Kami kana hate maranehna, sangkan maranehna moal ingkar ti Kami. 41Kami rek bungah ku maranehna, bari midamel kahadean ka maranehna, sarta enya-enya melak maranehna di ieu tanah, ku sapinuh manah jeung sapinuh jiwa Kami.”
42Sabab kieu dawuhan Rama urang: “Sakumaha Kami geus nurunkeun sakabeh bancang pakewuh nu gede ieu ka bangsa ieu, kitu deui Kami rek maparinkeun ka maranehna sakabeh kahadean anu keur dijangjikeun ku Kami. 43Kebon-kebon bakal dipeuli deui di ieu tanah anu ku maraneh disebut suwung, taya jalma taya sato, anu geus diserenkeun ka urang Babul. 44Kebon-kebon bakal dipeuli ku perak, surat-surat akadna ditulis, dicap, sarta disaksian—di tanah Binyamin, di sakuriling Yerusalem, di kota-kota Yuda, di tanah pagunungan, di tanah handap, jeung di Tanah Negeb—sabab Kami rek mawa maranehna balik ti pangbuangan, kitu dawuhan Rama urang.”