Yeremia 32 FHB Father's Heart Bible™

32 ¹Pangandika kang tumeka marang Nabi Yeremia saka Rama kita ing taun kaping sepuluh jamane Prabu Zedhekia, ratu ing Yehuda, yaiku taun kaping wolulas jamane Nebukadnezar. ²Nalika iku wadyabalane Babil lagi ngepung kutha Yerusalem, lan Nabi Yeremia dikunjara ing plataran pajagan ing kraton ratu ing Yehuda.

³Awit Prabu Zedhekia, ratu ing Yehuda, wis nglebokake dheweke ing kunjara, pangandikane: “Yagene kowe memeca lan kandha, ‘Mangkene pangandikane Rama kita: Lah, Aku arep masrahake kutha iki marang tangane ratu ing Babil, lan kutha iki bakal direbut;

⁴“Prabu Zedhekia, ratu ing Yehuda, ora bakal bisa oncat saka tangane wong Babil; nanging mesthi bakal dipasrahake marang ratu ing Babil, lan bakal caturan adhep-adhepan, sarta bakal padha pandeng-pandengan. ⁵Prabu Zedhekia bakal digawa menyang Babil, lan ana ing kono nganti Aku rawuh niliki dheweke, mangkono pangandikane Rama kita. Sanadyan kowe nglawan wong Babil, kowe ora bakal unggul.’”

⁶Nabi Yeremia banjur kandha: “Aku tampa pangandikane Rama kita, mangkene:

⁷Lah, Hanamel, anake Salum, pamanmu, bakal teka nemoni kowe lan kandha: Tukua palemahanku ing Anatot, awit kowe kang duwe wewenang nebus lan nuku palemahan iku.”

⁸Banjur Hanamel, sedulurku misan, teka nemoni aku ing plataran pajagan, cocog karo pangandikane Rama kita, sarta kandha marang aku: ‘Tukua palemahanku ing Anatot ing tanah Benyamin, awit kowe kang duwe wewenang marisi, lan kowe uga kang duwe wewenang nebus; mulane tukunen.’ Ing kono aku banjur ngerti yen iku pancen pangandikane Rama kita.

⁹Dadi aku banjur nuku palemahan ing Anatot saka Hanamel, sedulurku misan mau, lan nimbang salaka udakara pitung ons. ¹⁰Aku banjur nulis layang prajanjian lan ngecap, nekakake para seksi, sarta nimbang dhuwite ana ing traju. ¹¹Sawuse iku aku njupuk layang pretukon kang wis dicap, kang isi prajanjian lan katrangane, lan uga turunane kang ora dicap, ¹²Layang pretukon mau banjur dakwenehake marang Barukh, anake Neria, anake Mahseya, ana ing ngarepe Hanamel, sedulurku misan, lan ana ing ngarepe para seksi kang padha nekeni layang pretukon mau, sarta ana ing ngarepe kabeh wong Yehuda kang padha lungguh ing plataran pajagan.

¹³Ana ing ngarepe wong-wong mau aku banjur meling marang Barukh, kandhaku:

¹⁴“Mangkene pangandikane Rama kita, Gustine bala-balaning swarga, Ramane Israel: Jupuken layang-layang iki, yaiku layang pretukon kang dicap lan layang kang ora dicap, banjur lebokna ing wadhah lempung, supaya awet ing wektu kang suwe. ¹⁵Awit mangkene pangandikane Rama kita, Gustine bala-balaning swarga, Ramane Israel: Ing tanah iki bakal ana maneh wong kang padha nuku omah, palemahan, lan kebon anggur.”

Pandongane Nabi Yeremia: Ora Ana Prakara Kang Angel tumrap Paduka

¹⁶Sawuse masrahake layang pretukon marang Barukh, anake Neria, aku banjur ndedonga marang Rama kita: ¹⁷“Dhuh Rama ingkang Mahakwaos! Paduka piyambak ingkang sampun nitahaken langit lan bumi kanthi pangwaos Paduka ingkang ageng sarta kanthi asta Paduka ingkang kaagengaken; boten wonten prakawis ingkang angel tumrap Paduka. ¹⁸Paduka ingkang kagungan sih-kadarman dhateng ewon-ewon tiyang, nanging ugi males kalepatanipun tiyang sepuh dhateng pangkonipun anak-anakipun ing saksampunipun—dhuh Rama ingkang agung tur kwaos, Rama kita, Gustine bala-balaning swarga, inggih punika asma Paduka. ¹⁹Agung ing pirembag, kwaos ing pandamel; Paningal Paduka tansah mirsani sakehing margining manungsa, saha males dhateng saben tiyang miturut lampahipun, miturut wohing pandamelipun. ²⁰Paduka sampun ndamel pretandha lan kaelokan wonten ing tanah Mesir, saha ngantos dinten punika wonten ing Israel lan ing antawisipun manungsa, satemah Paduka kagungan asma ingkang misuwur, kados ingkang kelampahan ing dinten punika. ²¹Paduka sampun ngirid umat Paduka, Israel, medal saking tanah Mesir kanthi pretandha, kaelokan, asta ingkang kwaos, asta ingkang kaagengaken, sarta kanthi karahosan ingkang nggegirisi. ²²Paduka sampun maringaken tanah punika dhateng tiyang-tiyang wau, inggih tanah ingkang sampun Paduka sumpahaken dhateng para leluhuripun badhe Paduka paringaken—tanah ingkang kebak puwan lan madu. ²³Lajeng tiyang-tiyang wau sami lumebet saha ngejegi tanah punika, nanging boten ngestokaken dhawuh Paduka sarta boten lumampah miturut angger-angger Paduka; sadaya ingkang Paduka dhawuhaken supados katindakaken, boten dipunlampahi. Pramila Paduka lajeng nekakaken sadaya bilai punika dhateng tiyang-tiyang wau. ²⁴Tanggul-tanggul pangepungan sampun dumugi ing kitha badhe ngrebat kitha punika; saha kitha punika kapasrahaken dhateng tiyang Babil ingkang sami merangi, margi saking pedhang, pailan, lan pageblug. Punapa ingkang sampun Paduka pangandikakaken sampun kelampahan—Paduka piyambak nguningani. ²⁵Nanging Paduka, dhuh Rama ingkang Mahakwaos, sampun ngandika dhateng kawula: ‘Tukua palemahan iku nganggo dhuwit, lan nekakna para seksi’—mangka kitha punika sampun kapasrahaken dhateng tiyang Babil.”

²⁶Pangandikane Rama kita banjur tumeka marang Nabi Yeremia, mangkene:

²⁷“Aku iki Ramane sakehing manungsa. Apa ana prakara kang angel tumrap Aku? ²⁸Mulane mangkene pangandikane Rama kita: Lah, Aku arep masrahake kutha iki marang tangane wong Babil, marang Nebukadnezar, ratu ing Babil, lan dheweke bakal ngrebut kutha iki. ²⁹Wong Babil kang padha nyerang kutha iki bakal teka, mbesmi kutha iki nganggo geni, dalah omah-omah kang payone dadi papan wong-wong mau ngobong kurban marang Baal lan ngesokake kurban omben-omben marang allah-allah liya, satemah njalari dukaKu.

³⁰“Wong Israel lan wong Yehuda iku wiwit nom-nomane mung tansah nindakake piala ana ing ngarsa-Ku; wong Israel mung tansah njalari dukaKu srana pakaryaning tangane, mangkono pangandikane Rama kita.

³¹“Kutha iki wis njalari bebendu lan dukaKu wiwit dina didegake nganti saprene, mulane kutha iki bakal Daksingkirake saka ngarsa-Ku, ³²amarga sakehing piala kang ditindakake dening wong Israel lan wong Yehuda kanggo njalari dukaKu—iya wong-wong mau, para rajane, para panggedhene, para imame, para nabine, para wong Yehuda, lan para wong kang padha manggon ing Yerusalem. ³³Wong-wong mau padha ngungkurake Aku, dudu ngadhepake raine. Sanadyan Aku wis mulang marang wong-wong mau bola-bali, nanging padha emoh ngrungokake lan ora gelem nampani pamerdi. ³⁴Wong-wong mau padha masang brahalane kang njijiki ana ing padaleman kang kasebut nganggo asma-Ku, satemah njemberake padaleman iku. ³⁵Wong-wong mau padha ngedegake tengger-tengger pangurbanane Baal ana ing Lebak Ben-Hinom, sarta ngurbanake anak-anake lanang lan wadon marang Molokh—prakara kang ora tau Dakprentahake lan ora tau Dakgagas, yen wong-wong mau bakal nglakoni prakara kang njijiki iki lan njalari wong Yehuda nindakake dosa.”

Wong-wong Iku Bakal Dadi Putra-Ku; Aku Bakal Dadi Ramane

³⁶“Saiki mangkene pangandikane Rama kita, Ramaning Israel, mungguh kutha iki, kang kokkandhakake bakal kapasrahake marang ratu ing Babil srana pedhang, pailan, lan pageblug:

³⁷“Lah, Aku bakal nglumpukake wong-wong mau saka sakehing nagara, panggonan anggon-Ku mbuwang wong-wong mau kalawan bebendu, duka, lan nepsu-Ku kang gedhe; Aku bakal mbalekake wong-wong mau menyang panggonan iki, lan njalari wong-wong mau manggon kanthi tentrem. ³⁸Wong-wong mau bakal dadi putra-Ku, lan Aku bakal dadi Ramane. ³⁹Aku bakal maringi wong-wong mau ati siji lan dalan siji, supaya tansah padha wedi-asih marang Aku—kanggo karaharjane wong-wong mau dhewe lan anak-putune sawise iku. ⁴⁰Aku bakal nganakake prajanjian langgeng karo wong-wong mau, yen Aku ora bakal mandheg anggon-Ku nindakake kabecikan marang wong-wong mau; sarta Aku bakal nandur rasa wedi-asih marang Aku ana ing atine wong-wong mau, supaya padha ora nyimpang saka Aku. ⁴¹Aku bakal rena marga saka wong-wong mau, sarta nindakake kabecikan marang wong-wong mau, lan temen-temen bakal namakake wong-wong mau ing tanah iki, kalawan gumolonging ati-Ku lan gumolonging jiwa-Ku.”

⁴²Awit mangkene pangandikane Rama kita: “Kaya anggon-Ku nekakake sakehing bebaya kang gedhe iki marang bangsa iki, mangkono uga Aku bakal nekakake marang wong-wong mau sakehing kabecikan kang Dakjanjekake. ⁴³Palemahan bakal padha dituku ing tanah iki, kang kokkandhakake wis dadi suwung, tanpa manungsa utawa kewan, sarta wis kapasrahake marang tangane wong Babil. ⁴⁴Wong-wong bakal padha nuku palemahan nganggo salaka, sarta nulis lan ngecap layang pretukon tumuli ngaturi para seksi—ing tanah Benyamin, ing sakubenge Yerusalem, ing kutha-kutha Yehuda, ing tanah pagunungan, ing tanah ngare, lan ing tanah Negeb—awit Aku bakal mbalekake wong-wong mau saka pambuwangan, mangkono pangandikane Rama kita.”